Chapter 2 – Captive Heartbeats
756 Words
“Magsalita ka,” malamig ang boses ng lalaki habang nakaupo sa harap ni Loveleen. Nakabukas ang ilang butones ng kanyang polo, revealing faint scars on his chest — bakas ng buhay na puno ng gulo at digmaan. “Sino ka?”
Napakurap si Loveleen. Namumugto ang kanyang mga mata, at ramdam niya ang bigat ng katawan niya. Nakatakip ang ilang bahagi ng katawan niya ng mga benda, may sugat sa braso, at may pakiramdam siyang parang bagong gising mula sa bangungot.
Pero hindi bangungot ‘to.
Ito ang simula ng impyerno niya.
“Nasaan ako?” bulong niya, halos paos ang tinig. “What happened? Bakit ako nandito?”
Saglit na tumahimik ang lalaki, saka dahan-dahang tumayo. Naglakad ito palapit sa kanya, bawat hakbang ay may bigat, parang banta ng kamatayan.
“You were floating in the sea. Burnt. Half-dead. I saved your life,” ani Hades. “Ang tanong... sino ka at bakit ka nandoon sa barkong ‘yon?”
“I… I was just trying to escape,” mahinang sagot niya.
“From who?” Hades raised a brow. “From what?”
Napakapit si Loveleen sa bedsheet, pinipigilan ang panginginig ng kamay. Hindi siya pwedeng magsabi ng totoo. Ayaw niyang madamay pa lalo sa mundo ng mga kriminal.
Pero bago siya makapagsalita, inunahan siya ng lalaki.
“You’re not ordinary. Hindi ka mukhang ‘biktima.’ Doctor ka, right?”
Nanlaki ang mata ni Loveleen.
“How did you—?”
“Surgeon’s scar. Your fingers. Your posture. I’m not stupid, doctora.” Nilapit ni Hades ang mukha sa kanya, at ramdam niya ang init ng hininga nito — kahit malamig ang aura nito. “I don’t save people. Especially not strangers. But you… you’re different.”
Loveleen’s breath hitched. Hindi niya alam kung bakit siya kinakabahan. Sa buong buhay niya, hindi siya natakot sa kahit sinong pasyente o emergency. Pero ngayon… ibang klase ang kaba niya.
Hindi dahil sa takot lang.
May halo itong thrill. Mystery. And something she didn’t want to name.
“I want to go home,” mahina niyang sabi, halos pakiusap. “Salamat sa pagligtas... pero hindi ko kailangan ng tagapagligtas. Please, let me go.”
Ngunit ngumiti lang si Hades. Isang ngiting walang emosyon, pero may dalang panganib.
“You think it’s that simple?” Hinawakan niya ang baba ni Loveleen, marahang itinaas ang mukha nito. “I saved you. That means you owe me your life.”
Napasinghap si Loveleen.
“Hindi ako pag-aari ng kahit sino—”
“Hindi pa,” putol niya. “But you will be.”
Hindi makapaniwala si Loveleen sa narinig. Gusto niyang sumigaw, magwala, pero wala siyang lakas. Kaya ang tanging nagawa niya ay titigan ito — matalim, matapang.
“You’re sick.”
Ngumisi si Hades.
“And you’re mine.”
---
Habang nasa loob si Loveleen ng kwarto, sinubukan niyang kalkulahin kung saan siya naroroon. Base sa tunog ng alon, malamang nasa isang private island sila. Walang cellphone. Walang nurse. Walang kahit anong palatandaan ng ospital. Ang mga tauhang nakikita niya sa labas ay puro armado, tahimik, at takot kay Hades.
“Prisoner ako,” bulong niya sa sarili. “Bakit mo ako niligtas kung ikukulong mo rin ako?”
Pero sa gitna ng takot, may isa pang emosyon ang hindi niya maikakaila — intriga.
Who is this man?
Hindi lang siya basta mafia. There’s something about him na parang sugatang hayop — dangerous, yes — pero may lalim na hindi niya maabot.
At ayaw man niyang aminin… may parte sa kanya na gustong intindihin ito.
---
Sa labas ng kwarto, hawak ni Hades ang isang lumang cellphone — may picture ng babaeng itinatago niya sa silid. Loveleen Fuentes.
“I found her,” sabi niya sa kausap sa kabilang linya. “And she’s not going back to Silvano.”
Tumahimik ang kabilang linya. Saka isang boses na puno ng galit ang sumagot.
“She’s mine, Greco. Don’t start a war.”
Pero hindi na sumagot si Hades. Binalik niya ang telepono sa bulsa niya at tumingin sa kalangitan. Gabi na. Tahimik ang paligid.
Pero sa puso niya — nagsisimula nang kumulo ang gulo.
---
Kinabukasan, nang bumangon si Loveleen, isang babae ang pumasok sa silid. Maputi, matangkad, seductive.
“She’s awake?” ngumiti ang babae. “Interesting. You must be the reason Hades canceled his business trip.”
Loveleen frowned. “And you are?”
Ngumisi ang babae.
“I’m Bianca. His ex. His killer. And trust me, darling... you don’t belong in his world.”
- Writer
