DODONG’S POV
Tangina.
’Yan agad ang unang sumagi sa isip ko nang makita ko sila mula sa di-kalayuan si Dadang at si Magnus magkasabay. Magkasabay. At magkadikit halos braso. Para akong binuhusan ng yelo na kumukulo, ang sakit na hindi ko alam kung saan ilalabas.
Hindi ko naman sila sinundan. Naglalakad lang ako, dala ’yung pinabili ni Nanay. Pero pagdating ko sa kanto ng acacia…
BOOM.
Parang kinuryente ako.
Si Dadang… NAKANGITI.
’Yung ngiti niya na bihira kong makuha maliban sa oras na magaling ako magpalapad ng dibdib sa harap niya.
At ’yung lalaking kasama niya?
Putragis. Si Magnus.
Si “kababata,” “bestfriend,” “pare,” “bata noon, dambuhala ngayon.”
At ayun siya.
Nakatayo sa tabi ni Dadang parang may sariling pawertrip na background music.
Hindi ko alam kung sa selos ba, sa
