"Have you been eaten by a monster? I thought there was no monster outside our house— what took you so long to come home, Mommy? I miss you already!" sunud-sunod na palatak ni Adriel.
Maang na napatitig ako sa mukha ni Brayden habang hinihintay ang pagbabago ng kaniyang expression. Mayamaya nang masilayan ko ang mabagal at hirap niyang paglunok sa sariling laway.
Napakurap-kurap ako sa kawalan, lalo pa nang lumarawan ang tila pagkalito sa kaniyang mukha. Ganoon pa man ay napuno ng labis na kasiyahan ang dalawang mata niya, kuminang iyon para sa nagbabadya niyang luha.
"Please! Come home, Mommy!" segunda ni Adriel nang manatili akong walang sagot.
Mahinang tumikhim si Brayden. "Don't worry, your Mommy is safe here with me."
"Huh?" Bumakas ang gulat sa boses ni Adriel. "Who are you? Are
