I don't love you

Chapter 3

"For this school year, I want to change my life, I want to graduate with flying colors, I want to make my parents proud, I want to stay away from any trouble."

Those are the goals that I promised myself before the class school year started.

I even wrote it on a sticky note and paste it onto the wall of my room.

Bago ako umalis ng bahay, I have always read it repeatedly para lang hindi ko makalimutan.

Pero may mga bagay talaga sa ating buhay na hindi natin inaasahan, may mga bagay na hindi aayon sa kung anuman gusto nating mangyari.

Magdadalawang-linggo pa lang ang klase, isa na sa mga goals ko ang hindi ko natupad dahil lang sa ginusto kong makatulong ng isang nabully na estudyante.

Sa mga oras na ito, I should be in my room and reviewing but because I chose to keep in touch with someone's life. I chose to be in trouble.

I am here right now in Guidance Office with Shan, this bully boy, and his three annoying boyfriends.

After I punched him, saktong napadaan si Ms. Panganiban dahilan para magtakbuhan yung ibang estudyante at kami lang ang nahuli.

"Anong kalokohan nanaman 'to, Mr. Ramos?" nanggagalaiti na saad ni Ms. Panganiban, ang guidance councilor ng school.

Bakas sa kaniyang mukha ang pagkairita at pagkastress dahil sa nakita niyang pambubully ng lalaking ito na ngayon ay nagkaroon ng pasa sa labi dahil sa pagkasuntok ko.

He looks at her seriously.

"She intentionally threw milk in my uniform, what do you expect me to do?" kalmadong sabi nito at itinuro ang kaniyang uniforme na may gatas at natuyo na ito.

"I told you, it was accidentally. Someone is pushing me at the back, kahit tignan mo pa ang CCTV," pagpapaliwanag ni Shan na hindi pa rin matigil sa pag-iyak.

"Pwede ba miss, huwag ka ng magsinungaling. Hindi kami bulag para hindi makita na sinadya mo 'yon para mapansin ka ni Master Kylo," sabi ni Topher.

"Yes, we know how much you like him but sorry, you're not his type,"

At nagtawanan silang tatlo, how annoying they are.

"BUT I'M TELLING THE TRUTH! I SWEAR!"

"ISWEARIN MO MUKHA MO!"

"SINONG MANINIWALA SAYO?"

"SINUNGA--"

"MAGSITIGIL KAYO!" pagpipigil ni Ms. Panganiban sa kanila.

Halos lumabas na ang ugat niya sa leeg nang sumigaw siya. Napapahawak na sa ulo sa kunsomisyon sa mga estudyanteng 'to.

Samantalang ako tahimik lang silang pinagmamasdan, nananatiling kalmado habang nakakrus ang mga braso.

"Hindi natin alam kung sino ang nagsasabi ng totoo, the CCTV is the one who will prevail the truth at kung sino man ang nagsisinungaling, may parusang ipapataw sa inyo,"

"Ano namang parusa 'yan, Ms. Panganiban?" tanong ni topher.

"Oh bakit tila natatakot ka na?"

"Nagtatanong lang,"

Maya maya ay napatingin sa'kin si Ms. Panganiban, "How about you Ms. Gomez? I didn't expect that you will be involved in this kind of situation at ikaw ba ang sumuntok dito kay Mr. Ramos?"

Napahinga ako ng malalim bago magsalita, "I tried myself to be away with this mess pero walang tumutulong sa kaniya, I don't let these bullies hurt this helpless girl," sabay turo ko 'don sa mga lalaki.

"and yes, I admit I was the one who punched him but he deserves it, Ma'am." matapang kong sagot dahilan para tignan nila ako ng masama.

Nang magtama ang mata namin ng 'Master Kylo' nila, hindi ko alam kung bakit ang lamig ng mga titig nito ngunit hindi ako nagpatinag.

I am tired of being a loser.

Mas lalo lang sila magkakalakas ng loob 'pag pinakita mong mahina ka.

Maya maya ay napahinga ng malalim si Ms. Panganiban, she looks disappointed and feels like there's something that bothers her.

"This is a warning to all of you, mahigpit na pinapaalala ko sa inyo that a bullying is something that shouldn't do at kahit saang anggulo tignan, hinding hindi namin itotolerate ito. Walang mabuting maidudulot ang p*******t ng kapwa estudyante,

"Once na malaman kong maulit ito, I will not let it slide again. Ipapatawag ko na rin ang mga parents niyo ng magtino kayo, gusto niyo 'yon?"

Napailing-iling sila at napayuko.

It's funny that they are like a beast when they bully some students here but right now, nabanggit lang na papatawag yung parents nila biglang naging maamo ang mga mukha.

I hope that this will give them a lesson.

Hopefully.

Pagkatapos ng matinding pagpapaaalala ni Ms. Panganiban ay pinauwi na niya kami dahil malapit na rin magtakip silim at kailangan na naming makauwi.

Hanggang sa...

"Kylo, please stay for a while. We have to talk," sabi ni Ms. Panganiban.

He has no choice but to sit again samantalang kami ay tuluyan ng lumabas ng Guidance Office at naglakad papalabas ng school.

Habang naglalakad, tahimik lang kami ni Shan at walang nag-iimikan sa'min.

Hanggang sa may isang kotse ang tumigil sa pwesto namin.

"Amira, saan ka nakatira? Suma---" I cutted her off.

"No, thanks,"

"Pero gabi na, ito na lang ang maisusukli ko sayo sa pagtulong---"

"Forget about it, I helped you today but that does not mean that I want you to be my friend, we will never become a friend," I said without looking at her.

But I managed to see her with my peripheral sight.

She just nod, "Amira, I really want you to be my friend and no matter what you say, hinding hindi ako magsasawa hanggang sa maging kaibigan kita," she said before she opened the door of their car.

Bago pa ito pumasok, ngumiti siya sa'kin.

"Thank you for saving me, Amira! Sorry but I can't forget this moment," at tuluyan ng umandar ang kotseng sinasakyan niya.

Napahawak ako sa puso ko, napahinga ako ng malalim.

No, Amira.

Never, again.

Don't believe in such flowery words, it may lead you into pain again.

I shake my head, nagpatuloy ako sa paglalakad papuntang waiting shed.

While walking, I notice that there are someone following me at pagkatingin ko yung tatlong lalaki na kasama ni Kylo.

"Ano tinitingin tingin niyo d'yan? Get off," sabi ko.

"Napakatapang mo talagang babae ka huh?" sabi ni Topher.

"And so?"

Nagkatinginan silang tatlo, "Tignan lang natin kung saan aabot 'yang katapangan mo sa mga susunod na araw," sabi ng isa at tuluyan akong nilagpasan.

I rolled my eyes and shake my head.

Whatever.

Maya maya ay napatigil ako sa paglalakad nang hindi ko makapa sa bulsa ko yung cellphone ko para sana tignan kung anong oras na, tinignan ko na rin 'to sa aking bag pero hindi ko pa rin ito mahagilap.

Hanggang sa maalala ko na nilapag ko pala ito sa table ni Ms. Panganiban sa Guidance Office. Napasapok ako sa ulo.

I have to go back inside the school.

Wala akong choice kundi mapatakbo at hinihiniling na sana ay maabutan ko pa doon si Ms. Panganiban at hindi pa niya naila-lock yung pinto.

I always need my cellphone, it's very important nowadays.

Nakahinga ako ng maluwag na hindi pa siya nakasarado, lumubog na ang araw kaya medyo madilim na rin ang paligid.

Mabilis akong umakyat sa 2nd floor kung nasaan ang Guidance Office.

I was about to open the door ngunit seryosong nag-uusap ngayon si Ms. Panganiban at si Kylo kaya napatigil ako.

"'Di ba napag-usapan na natin 'to? that you will not do it again? Hindi ka pa rin ba nakakamove-on? Gusto mo ba ulit makick-out? Gusto mo ba ulit maulit yung nangyari last school year?" sunod-sunod na tanong ni Ms. Panganiban sa kaniya.

Ngunit nanatili lang itong nakayuko, walang imik. Napansin ko ang pagkuyom ng kaniyang mga kamao, tila nagpipigil ng kaniyang nararamdaman.

"Kylo, I know you're a good guy. 'Yan ang pagkakakilala ko sayo, why did you choose to change? why did you choose to be a bully?

"I'm begging you.... go back to your old self, you're---"

"SHUT UP!"

Napatigil siya sa pagsasalita nang biglang suntukin ni Kylo ang table niya at nang sumigaw ito. Bakas ang gulat sa mga mata nito at hindi makapaniwalang magagawa iyon ni Kylo sa harap niya.

Even me, I was shocked.

Tinignan siya nito ng matalim, "YOU'VE ALWAYS SAY THAT EVERYTHING WILL BE ALRIGHT, THAT I WILL BE HEAL AGAIN," he shouted and his voice is cracked.

It's like in his pain.

"but you know, every day I became worst, the pain that I carried kills me every minute. I tried my best to forget all of this, I do everything but it's not freakin' working.

"It's easy for you to say that. Yes, I did appreciate all of your advice but it's not easy for me not to think about it, it makes me feel like hell...

"If you're hoping that I will go back to my old self,& sabi niya at maya maya ay napapailing habang seryoso pa ring nakatitig kay Ms. Panganiban.

"Don't wait for it because it will not happen anymore," he said at dali-daling tumalikod sa kaniya.

Tatakbo sana ako para magtago ngunit huli na ang lahat.

When he opened the door, napatigil siya at napatingin sa'kin.

Muling nagtama ang aming mga mata.

It's full of anger and sadness.

Malakas niyang isinarado ang pinto at dali daling tumakbo ng mabilis papalayo