Chapter 44
1793 Words
Lauren and I literally didn't talk for the next few days after we had a blast at the club. I don't know if she or I is the one who got awkward after what happened to the washroom.
It's been three days already and we didn't talk much because it's either she leave her place early or I woke up earlier to jog around the place. We can't have a peek at each other at night because I am already asleep when she came home.
Today, I really wait her to come home. I even drank two cups of coffee just to stay awake.
*ding*
Narinig ko ang pagbukas-sarado ng elevator ibig sabihin nakauwi na si Lauren. Ganito sa pad niya, may sariling keycard ito at siya lang may access sa elevator paakyat sa mismong penthouse niya.
"A-Are you still awake?" Nakita kong bahagyang nanlaki ang mga mata niya siguro hindi niya inaasahan na gising pa ako sa oras na 'to.
"Can we talk?" tanong ko sa kanya. I don't want the awkwardness to stay longer anymore. What is the use of living in her place?
Nakaupo ako sa sofa ng sala at umupo naman siya sa tapat ko. "About what happened to the washroom last time..." umpisa ko.
"We are both drunk, I guess... Haha," sambit niya.
I felt disappointed with what she just said right now. It's like she's trying to avoid discussing this. "I'm not totally drunk , you know..." kontra ko sa sinasabi niya.
"Okay, I'm sorry—"
"I like you, Anne." Naputol ang sasabihin ko sa sinabi ni Lauren.
"You, You like me as a friend, right?"
"More than that... I like you romantically," pagkumpirma ni Lauren sa iniisip ko.
Napayuko ako. Hindi ko alam kung ano ba dapat ko maramdaman ngayon. Naguluhan ako bigla sa nangyayari. "Do you felt disgusted?" Napaangat ako ng tingin kay Lauren.
"No! I am not... It's just... This is the first time a girl confessed to me and I, I don't know what to say," depensa ko.
"Anne, you don't have to force yourself to like me... Let me do the work to make you fall for me," sambit niya habang nakangiti ngunit may halong lungkot sa mga mata niya.
"O,Okay... Let's see," hamon ko sa kanya.
×————×
Kristoff asked me to be a model for his upcoming project. Their company is advertising supercars in the world and Kristoff was assigned to do the advertisement. At first, Kuya Iulian don't want me to get involved since I am going to see in public again and it might trigger my trauma though I told him not to worry and maybe this is a good opportunity to help me gain my confidence again.
"Hi, Mom... Dad!" Kausap ko sila ngayon gamit ang video call.
"Princess, where are you staying? Your background—"
"I am with Lauren... This is her place," putol ko sa sasabihin ni Mom. Hindi pala ako nakapagpaalam sa kanila.
"Where is she? Let us greet her," tanong ni Dad.
"Unfortunately, she just left for work..."
"Wait , are you living with her?" Halos magkasabay na tanong ng dalawa.
"For the mean time lang naman... Uuwi pa rin naman ako sa apartment kapag weekends," paglilinaw ko sa kanila baka kung ano pa isipin.
"Mom... Dad... I miss youuu," bigla ko na lang naisip sabihin ito.
"We miss you too, Princess."
Nangamusta lang sina Mom at Dad dahil balak pala nila ako dalawin sa Brooklyn. Okay lang naman sa'kin basta magsabi sila kung kailan, mahirap na baka magkakitaan sina Dad at Kuya Iulian at maisipan ni Dad na palipatin ako ng ibang state.
Nakibalita ako tungkol kay Rosa, ang sabi kailangan ng presence ko pero hindi ko naman alam kung kailan ako babalik. Gagawin naman daw nina Mom at Dad ang lahat para makuha namin si Rosa. Paminsan-minsan dinadalaw din nila ito sa orphanage para hindi raw maramdaman ng bata na wala ako.
.
.
.
.
.
.
Narating ko ang coffee shop dahil dito namin pag-uusapan ang gagawin na proposal ni Kristoff para sa project niya. I ordered café americano for a change since I am still being sleepy for the past days.
Umupo ako malapit sa window at nakita ko naman agad sina Kristoff at Kuya Iulian kaya kinawayan ko ang mga ito para makita ako. "Sorry for being late," walang ganang sambit ni Kuya Iulian pagkaupo niya.
"Ano nangyari dyan?" tanong ko kay Kristoff tungkol sa kuya ko.
"Last night... May sumusunod sa kanya 'nong pauwi siya sa apartment..." Tiningnan niya muna si Kuya Iulian na ngayon ay nakatingin sa labas ng bintana.
Kinalabit ni Kristoff ito para makuha ang atensyon niya. "Huy... Ikaw kaya magkwento."
"It was Benjamin... He tried to asked me your whereabouts," nanggigigil na saad ni Kuya Iulian.
Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Paano nakarating si Benjamin sa Brooklyn?
"Alam ko ang iniisip mo... Did you told him before kung saan ang address mo?"
"... Pumunta siya sa apartment mo at buti na lang wala ka doon pero binabantayan pala niya 'yon hanggang sa nakita niya ako at sinundan," paliwanag ni Kuya Iulian.
Naalala ko na binigay ko pala ang address ko noong unang punta ko sa Brooklyn pero ang tagal 'non at akala ko hindi niya pinansin 'yon dahil hindi siya nagpaparamdam sa'kin.
Napakamot ako sa pisngi ko. "I think... Nabigay ko sa kanya address ko noong unang dating ko rito."
Napatayo si Kuya Iulian at akmang sasabunutan ako pero nahawakan naman siya ni Kristoff. "Alam mo ba 'yung takot ko 'nong may sumusunod sa'kin."
"Sorry, Kuyaaa... Hindi ko naman alam na pupunta siya rito at ano pa kailangan niya? Hiwalay na kami," sambit ko.
Kumalma naman ito at saka umupo ulit. "Mabuti na lang inaabangan na ako ni Kristoff sa kanto pa lang malapit sa apartment."
They confronted Benjamin and when they're about to go to the Police Station, he runs away.
Saglit lang namin napag-usapan ni Kristoff ang concept ng proposal niya dahil masama ang pakiramdam ni Kuya Iulian. Iniisip pa rin niya ang ginawang pagsunod sa kanya ni Benjamin. Kuya Iulian literally sweating cold and looking pale until now. He's thinking what if Benjamin found me and followed me anywhere I go and asked again to fix our relationship.
"Kuya Iulian, hindi na ako marupok kaya huwag ka na mag-alala," assurance ko sa kanya.
"Talaga ba? Baka lumuhod lang sa harap mo 'yon, eh yakapin mo pa." Natawa na lang ako sa inaasal niya. Ang laki naman ng trust issues ni Kuya sa'kin.
Hinatid na lang nila ako sa place ni Lauren para masigurado nila na safe akong makabalik at alam nila kung saan ako hahanapin kapag may nangyaring hindi maganda sa'kin.
"Always take care and keep in touch okay?" paalala nila.
×————×
Nalaman ni Lauren ang nangyari kay Kuya Iulian kaya inalok niya ako ng trabaho sa company para lagi kami magkasama at hindi ako naiiwan mag-isa o kung hindi ay kukuhanan niya ako ng bodyguard.
"I'm feeling nervous right now, Lauren." Nandito kami sa isang conference room kung saan gagawin ang interview ko. Nakalimutan kong tanungin kay Lauren kung ano bang trabaho papasukin ko rito.
This is my first time applying a job and have an interview. Nasanay kasi ako na trabaho ang lumalapit sa'kin at wala nang mga ganitong process pa na pagdadaanan.
May pumasok na mga tao nang mapansin kong nawala si Lauren sa tabi ko. May tatlong lalaki at dalawang babae ang pumasok na sa tingin ko ay nasa mid 30s o 40s ang edad nila. Ang mga lalaki ay naka-black at grey corporate attire samantalang ang mga babae ay all black ang suot.
"Goodmorning everyone." Hinanap ng mata ko ang kinaroroonan ng boses ni Lauren at nakita kong nakaupo siya sa unahan ng table, to be specific sa gitna.
May lumapit sa akin na parang secretary. "Are you, Miss Anne Hill?"
"Y-Yes?" sagot ko.
Inalalayan niya ako hanggang sa makapunta ako sa harap katapat ni Lauren. Nakatunganga pa rin ako sa nangyayari.
"Everyone... Please meet Anne Hill... She's the one I recommended before," turo sa'kin ni Lauren.
"Applying for what position?" tanong ng isang lalaki na nasa mid 30s ang itsura.
"Our model... duh!"
"You're not hiring her out of pity?" mataray na tanong ng babaeng katabi niya.
Nakita kong tinaasan ng kanang kilay ni Lauren ang babae bago sumagot. "You're not asking me that out of jealous?" balik niya sa babae.
"Uhm... Excuse me?" tawag ko sa atensyon nila at sabay-sabay pa nila ako nilingon.
"Are you still going to do my interview or not?" tanong ko.
"I don't think you still need an interview since you were recommended by the CEO... and we trust her intuition," sabat naman ng lalaking katabi ni Lauren.
"I don't know what's happening but who is the CEO?"
"Miss Varson here is the CEO of this company... The heiress of Varson... She is the—"
"That's it! You are hired, Miss Anne." Sinadyang putulin ni Lauren ang sinasabi ng lalaking katabi niya.
.
.
.
.
.
.
"Congratulations!" bati ni Lauren nang ihatid ako ng secretary sa office niya.
"What else I don't know about you?" tanong ko sa kanya.
"I thought you were just a supermodel but..." Hindi ko alam kung bakit nadismaya ako sa nalaman.
"Let's talk about it later... Let's celebrate first?" pag-aaya niya at saka kinuha ang bag nito.
Nalaman kong shareholders ang mga kausap ni Lauren kanina sa conference room. Hindi raw talaga siya napasok sa company maliban lang kapag may meeting at kailangan siya.
Si Agnes ang errand secretary niya kapag kailangan ang pirma ni Lauren. Mas focus siya sa modeling dahil ito naman talaga ang unang trabaho niya. Nagkataon lang na maaga nag-retiro ang Dad niya para maalagaan ang grandmother niya. Nag-iisang anak pa naman siya kaya malaki ang responsibilidad niya sa company na mismong lolo at lola niya ang bumuo nito.
Pumasok lang talaga si Lauren ngayon para samahan ako sa interview. "We're here!"
Pumunta kami sa isang italian restaurant at sa pangalan pa lang pakiramdam ko, alam ko na sino may-ari. "Laú's Trattoria Cuisine," basa ko sa signage ng restaurant.
Pagkabigay ni Lauren ng susi ng kotse niya sa isang valet attendant ay hinila na niya ako papasok sa restaurant.
"Buon Giornata, Signora!" pagbati ng mga staff pagpasok namin sa loob.
"Let me guess..."
"This place belongs to you," sambit ko kay Lauren. Ngumiti lang siya sa'kin ng malawak. Ano pa ba ang negosyo ng pamilya nila?
"Please don't hate me or don't distance yourself to me," pakiusap ni Lauren.
"I am not what you think, Lauren... I just don't like surprises especially you became close to me," pahayag ko sa kanya.
- Writer
