Chapter 66
Nakahiga lamang ako sa aking kama buong magdamag. Sobrang sama ng pakiramdam ko. Ilang beses akong kinatok ni Kei at nagdala pa siya ng pagkain ko pero hindi ko siya pinagbuksan ng pinto. Umiiyak ako sa tuwing naiisip ko ang lahat.
Sometime, I would pray that this will end fast. Sometime, I would pray that I will have enough time to show my love to Kasei. My heart aches badly. Pakiramdam ko ay mawawalan na ako ng malay sa sobrang sakit ng dibdib ko.
May pasok na kami sa sumunod na araw pero parang hindi ko kayang magpakita kay Kasei. We will see each other inside our classroom. Ganoon din kay Akame. Kung sinabi ni Akame kay Kasei ang sinabi niya sa akin, ibig sabihin ay natauhan siya. Hindi ko kayang harapin sila. Sobra-sobra na ang pagsisinungaling ko.
But in the end… I fou
