Camille was sitting on the ground beside Marcus' grave. It's been 2 weeks since he left. Araw-araw siyang nagpupunta rito at humihingi ng tawad. She was starting to live her life with full of regrets. Lungkot at pighati ang nararamdaman niya dahil sa pagkawala ng mga mahal niya sa buhay. Nais ng mga magulang niyang umuwi na lamang siya sa kanila at doon paghihilumin ng paunti-unti ang puso niyang nawasak ng husto, pero ayaw niyang iwanan si Marcus ng mag-isa. She wanted to be with him everyday, kahit pa ang tanging libingan na lamang nito ang nakikita at nakakasama niya.
"Oras-oras akong nangungulila sa iyo, Marcus. Hindi ko na alam kung kakayanin ko pa ba ang mga araw na wala ka. Patawad... patawarin mo 'ko kung masyado nang huli ang lahat bago ko pa maisipang ipaglaban ang nararamdaman
