I found myself nowhere. Parang hindi ko kayang magstay pa doon. Napadpad ako sa isang park. Hindi gaanong kadami ang tao dahil na rin siguro weekdays ngayon.
I sat on the bench under a tree. People here at the park are busy in their own lives. Some of them are couples and, mostly a family.
My eyes stuck to those children playing without things to think of. Ang problema lang nila ay kung may makakalaro sila or anong lalaruin nila.
Things may be getting worse when you are growing up. Akala natin kung andito na tayo sa ganitong age. Lahat ng bagay ay hindi magbabago pero mali tayo.
Sa pagmumuni-muni ko, may isang tao akong naaninag na parang pamilyar siya. Hindi ko matandaan kung saan ko siya nakita. Hanggang sa biglang lumapit ito at may kasama siyang batang lalaki.
"Ikaw nga po." bunga
