GAMES OF BETRAYAL: ASH DALTON ORTEGA (BILLIONAIRE MAFIA ASSASSIN COLLABORATION #1)

ASH DALTON ORTEGA POV NAKIKIPAGKAMAY ako kay Congressman Chan dahil sa partnership na tagumpay kong na-i-deal ngayon. Dad will surely be happy to know. Isa itong malaking bagay na ipagkatiwala ng buong Distrito ang siguridad ng bawat sulok ng kalsada. “Ash please tell your dad if he could spare me time, pwede kami ulit mag-laro sa golf course,” saad nito na diretsong nakatingin sa mga mata ko. “Sure!” tumango ako agad. “He will be glad to, Congressman Chan, I am sure,” kumalas ako ng hawak at ganoon din siya. “That’s good to hear then, Ash. Akalain mong ikaw na ang pinagkakatiwalaan ng daddy mo sa Negosyo. At hindi biro na ikaw pa talaga ang pumunta para lang masiguro ang project na ito.” “Well, if it is for family business, I will always be willing to spare you some time, Congressman,” sagot ko naman na kinuha na ang mga papel sa ibabaw ng mesa at iniabot ko sa kasama ko. Umikot si Congressman at umakbay sa akin. I have known this family since then, mula pa nang iuwi ako ni Mom at Dad sa mansiyon nila. Isa ito sa mga kaibigan ng pamilya kaya naman pagdating sa mga procurements ng probinsiya, ang kumpanya na ang siyang dealer nito sa loob ng halos isang dekada. “Oh, I remember, my wife just opened her new SPA and SALON doon sa metro. Baka pwede mo dalhin ang mommy mo. Sabihin mo na rin na matagal na silang hindi nagkikita. Kagabi kasi ay napag-usapan namin over dinner ang tungkol sa purchasing ng project na ito at nabanggit ko na kayo ang napili ko, so she insisted na sabihin ko sayo ‘to ngayon,” dadgadg niya. I am here for business only at hindi para maging messenger ng mom at dad. “Maiba ako, may napupusuan ka na bang babae?” tanong nito na siyang nagpasabong sa kilay ko ng bahagya. Palibhasa this man is really a w***e hunter. Ilang beses na ba siya naging usap-usapan dahil marami raw binabahay? Well, his wife must have gone crazy staying in love. Ngumisi ako at humarap sa kaniya. “I still have an appointment nearby, Congressman, thank you for the trust,” paalam ko rito upang hindi na madugtungan ang usapan. May anak siyang dalawang babae kaya naisip ko na isisingit na naman niyang hilingin sa akin na ilabas ang isa sa mga ito. Well, at this moment, I have no time for fun. Palabas na sana ako ng kaniyang opisina nang biglang pumasok ang kaniyang anak na babae at tila umiiyak. As I assess her look, mukhang hindi man lang nito nagawa na ayusin ang sarili, such a mess. Pero sa isip ko, it is a private matter na hindi ko na kailangan pa marinig kung anuman. I headed straight to the two-door exit. Such a relief na nakalabas agad ako. “Sir diretso po ba tayo sa orphanage?” pabulong na tanong ng assistant ko, si Kiro. Naglalakad kami patungo sa isang elevator. “Kiro,” tumigil ako at humarap sa kaniya. “How many times do I have to remind you that we do not talk about it in public places?” seryoso kong tanong. Napayuko si Kiro at iniwan ko ito alam ko na susunod siya. “I am sorry, Sir hindi na po mauulit.” Nauna akong pumasok sa elevator at tumabi ito. “Just send them supplies for a month. Hindi ko na maisisingit pa ang ibang bagay,” sabi ko rito dahil wala kaming ibang kasama sa loob. Pasara na sana ang elevator ngunit bigla na lang umagaw sa aking pansin ang isang babae na nagmamadaling maabutan ang pinto. She put her hand between the doors closing. I coldly threw a look away but this woman is a bit annoying. Her hair was curly long na nakalimutan niyang ayusin maybe because she is in a rush. Her heels look so uncomfortable for her slender feet. Nakasuot pa ito ng pagkaluwang na mahabang skirt. I can tell she’s here to offer organic products. Ganitong-ganito ang itsura ng mga ale noon na pumapasok sa ampunan naghahatid ng mga paninda nila na hindi na mabili at ibinibigay na lang sa orphanage. Those happy days, bigla ko naalala si Gan at Javi. But I got no news about them. Simula nang kunin ako ni Mom at Dad ay hindi ko na alam kung saan sila naroon. Natigil ako sa pag-iisip nang hindi na tumigil sa kasasasatsat ang babae. Her face looks upset. She keeps on talking to Kiro. Ibinulsa ko ang aking mga kamay upang doon ibaling ang aking pagkabagot sa bagal na magsara ng pinto. Tumabi siya sa gilid ko pero hindi ko na tinapunan ng tingin. “Sayang talaga.” Ipiniksi ng babae ang kanang kamay niya habang ang kaliwang kamay nito ay hindi magkaumayaw sa pagbuhat sa makapal na files. May tote bag pa siyang suot sa kaliwang balikat. She looks funny but I am annoyed by her voice speaking nonsense. I can see her reflection in the door she is really disgusted. “Bakit kaya ayaw ni Congressman paunlakan ang kahilingan ko? Yesterday when we talked over the phone, sabi niya ngayon na raw namin pirmahan ang kontrata,” I heard her saying and I can even see her throw a look at me like she was talking to me. But I never bought it, pretending I never hear her. “Kung ikaw ba ang pangakuan?” nagtaas ang himig ng pananalita niya na kinabigla ko naman. Why would she talk to me like this? Kakaiba yata ang sumaboy na ihip ng hangin sa babaeng ito. Couldn’t she be demure? Pambihira naman bakit nataon pa na sumabay ‘to? Hindi ko na dapat pinatagal ang usapan sa loob, maybe if I closed it faster, baka hindi ko na ito nakasabay ngayon. “Ano sa palagay mo ang mararamdaman mo kapag bigla ka na lang iwanan sa ere?” she keeps talking with her voice in disgust. “Imagine? I spent the whole night na matapos ang proposal, at look ha, right away I presented it to the mayors of the district. They all applauded my work it was the sign. I really know.” Hindi pa rin siya natapos. Gusto ko matawa sa itsura niya, her eyes were rolling around and I see her eyebrows dancing in every word she speaks. “Sabi ko na may susulot talaga sa project ko, nakakainis!” untag niya na nagpapikit sa mata ko at suminghap dahil naririndi ang tenga ko sa boses niya. Ngunit bigla akong naubo nang maamoy ko ang bulaklak niyang pabango. Heck! Sinong tanga ang gagamit ng ganitong klaseng amoy? Amoy lantang rosas.