Chapter 10
Zhiya Sabriya Smith
NAG–ANGAT siya ng mukha. He stretched his body lazily.
"Who's the next appli—"
Bahagya siyang napatigil, at nakita ko kung paano kumurap ang mga mata niya, like he was making sure he wasn't seeing a ghost. Then, just like that—nagbago ang anyo ng tingin niya. His eyes turned cold. Glacial. Parang may yelong humampas sa batok ko.
Hinagod niya ako ng tingin, mula ulo hanggang paa. Pakiramdam ko, tumatagos ito hanggang kaluluwa ako. Na para bang binubura niya ako sa tingin niya.
"Maupo ka," he said coldly.
Alanganin man, sumunod pa rin ako. Naupo ako sa harap ng malaking desk niya, kahit ramdam kong hindi ito ang klaseng lugar na pupuwede ako. Pero nandito na ako. Wala nang atrasan ito. Kahit kabado ako, pinilit kong itaas ang ulo ko.
Tiningnan niya ako
