Angel’s dusk

Umpisa Ang sabi nila pamilya ang mag po-protekta sayo sa mga masasamang tao na may masamang intensyon, pero paano kung ang pamilya mo ay iba, Si Don. Eduardo at Donya Eleanor. sila ang magulang kong hawak sa leeg ng pinakamataas na tao dito sa lungsod namin. Isang walang pusong namumuno sa aming kinatitirikan, mga banyaga at dayo dito sa aming bansa. Ang aking ama na si Eduardo ang kanang kamay ng mataas na si Paciano David may edad na limampu't lima byuda ito pero may anak na susunod na mag mumuno sa lupang ito. Ang mga David ay parang mga hari at reyna na namumuno simula pa noon, walang gustong tumapat o kumalaban sa mga ito. Maraming takot na kalabanin ang mga ito. Lalong-lalo na sa panganay na anak nitong si Lucianno David. Ni minsan hindi ko ito ginusto na makita ngunit pikit mata akong nakikihalubilo dito dahil sa utos ng aking ama. " Sadyang may napakaganda kayong anak Eduardo at Eleanor. " Isang pagtitipon ang kinaroroonan ko, hindi ko man gustong sumama ay wala akong magagawa dahil iyon ang utos ng aking ama. Nagagalak na makita siya ni Pacianno. Ngunit siya ay hindi. Alam niya ang mga kasamaan ng mga ito, pati na ang anak nitong walang modo. " Kanino pa ba mag mamana?" Ani ng ama niya. Hindi maganda ang pakiramdam niya sa tuwing napupuna siya ni Pacianno. O sadyang ayaw niya lamang dito dahil masama itong tao. " Ilang taon kana nga ba hija? " Tanong nito sa kanya. Siniko siya ng ama kaya sinagot niya ito ng marahan at magalang na paraan. " Maglalabing-walo na po Don Pacianno." Tumingin ito sa kanang bahagi kung nasaan ang taong kanina pa niya iniiwasan tignan. Kakaibang tingin ay pinagsaluhan ng mag-ama, tila nag-uusap ang mga ito gamit ang mga mata. " Kung ganun ay hinog na pala ang unica-hija mo, Pacianno. Pwede ng lahian." Tila boltahe ng kuryente ang dumaloy sa buong katawan ko dahil sa tinuran ng Don. Alam ko ang ibig sabihin nito. Napahawak ako sa kamay ni Ina, tumingin ako sa kanya pero isang mababang tingin lamang ang ginawad nito sa akin. " H-Hindi pa ppo ako handa na mag-asawa Don Pacianno." Hindi mapigilang mautal para lang ipabatid sa kanya ang aking saloobin. Kinakabahan ako, libo libong bato ang nakadagan sa aking puso. Kung sakali, wala akong kakampi. Kung ang aking ama ay sunod-sunuran kay Pacianno. Ang aking ina naman ay sunod-sunuran sa aking ama. " Hija, sa ating panahon ngayon ay magandang magkaroon ka ng supling lalo na at bata kapa " ani nito sabay tingin sa Panganay na anak... " Gusto ko ng magka-apo sa Unico-hijo ko, Hija. At kung papalarin ay gusto kong kayo ang magbibigay niyon saakin, Diba Lucianno?" Napayuko ako ng maramdaman ko ang init ng pagtitig ng taong nasa aking unahan. Anong gagawin at sasabihin ko? Ayokong magalit ang aking ama. Alam ko kung paano ito magalit, at ng sulyapan ko ito ay kita ko ang galak at pagningning ng mga mata nito, magugustuhan ang paksa ng aming usapan. " Hindi ko inaasahan na gusto mong ang anak ko ang magdala ng iyong Unang Apo. Isang magandang karangalan iyon sa aming pamilya Pacianno!" Gustong-gusto kong mag protesta pero parang pinilipit ang dila ko at hindi ito makapag salita. Gusto kong mag damdam sa aking ama at ina. Ano ba itong gusto nila? Kahit tahimik si Ina ay alam kong ayaw niya dahil pilit ko itong tinitignan. Pero nakayuko lang ito. Gusto niya bang matulad ako sa kanya? Hindi lingid sa aking kaalaman kung paano ako nabuo at napunta sa mga ito. Halang ang kaluluwa ng aking ama. Ginahasa niya ang Ina ko dalaga pa lamang ito noon kaya ako ay kanilang nabuo. Wala itong nagawa ng ipakasal sila dahil mayaman ang ang ama, at mahirap lamang ang aking ina noon. Tila nauulit ang nakaraan ngunit wala itong balak na pigilan iyon? Nangingilid na ang aking luha at anumang oras ay aagos na ang mga ito. " Kung ganun naman pala ay dapat ng sa akin manatili ang binibini. Ng masimulan na namin ang paggawa ng aming supling. " Hindi! Hindi ito maaari. tumayo ako. Tumingin ako kay ama. Hindi ako papayag na gawing parausan at anakan ng isang kriminal. Hindi ko ginusto na mapabilang sa pamilyang kinabibilangan ng hayop na ito. Ni tignan nga ay hindi ko magawa. Iyong sinasabi pa kaya nito. " Paumanhin ngunit kailangan kong putulin ang anumang usapan sa kadahilanang hindi ako sang ayon dito. Wala pa po akong balak mag-asawa. Sana'y iyong maintindihan. " Umalis ako doon kahit alam kong magagalit ang aking ama. Ayokong mapunta sa pamilyang iyon, hindi ko alam kung anong naghihintay sakin doon. Wala pa iyon sa isip ko kaya hindi ako papayag na sirain nila ang p********e ko. Hindi ako papayag na hindi ipaglaban ang sariling hindi nagawa noon ng Ina ko. "Luzviminda!!!" Umalingawngaw ang malaking boses na iyon, galit ito, handa akong harapin ang galit nito dahil iyon din ang aking nararamdaman sa panahong ito. " Anong kahangalan ang iyong ipinakita ha? " Galit na galit ang mukha nito. Hindi na ako nag taka ng isang sampal ang dumapo sa pisngi ko. Alintana ang mga luhang bumuhos dahil sa sakit na nararamdaman. " Maawa naman kayo sa akin Ama. Ayoko kay Lucianno." Kahit galit ay magalang at mahinahon ko itong sinabi. " Isang tanyag na pamilya ang gusto mong pakawalan Luzviminda! At hindi ako papayag! Ngayon pa na magiging kapantay na natin ang kanilang pamilya sa oras na kayo ay maikasal ni Lucianno! " Tumingin ako kay ina at humingi ng tulong, pero katulad ko ay mukhang wala itong magagawa. " Sa ayaw at sa gusto mo ay kukunin ka ng Ginoo at dadalhin sa kanilang tirahan upang gumawa ng supling. At wala kang magagawa! " Lalo akong umiyak. Umalis ito at naiwan kami ni Ina sa bahay na iyon na itinuturing kong impyerno! " Ina, kayo ang dapat na nakakaintindi sakin dahil sa inyong sinapit kay Ama. Huwag niyo pong hayaang mapunta ako sa halang ang bituka ng mga iyon. Nagmamakaawa ako. " Ngunit bingi ang mga tenga ng aking Ina sa mga daing ko, sa mga araw na lumipas ay palaging pagtatalo ang mga naririnig ko. Alam kong sinubukan ni Ina na kausapin ang Ama ko pero matigas ito at hindi pinahintulutan ang aking nais. Iyak ako ng iyak tuwing sasapit ang gabi. " Maawa ka naman sa Anak natin, Eduardo. Ayokong maranasan niya ang naranasan ko noon ng pinilit mo ako! Eduardo! " Rinig ko na naman ang pag aaway ng mga ito. " Matatanggap din ng anak natin ang kanyang kapalaran katulad mo, mahal ko. Kaya huwag mo na akong suwayin pa at baka hindi na naman kita tigilan ngayong gabi. " Nagtagis ang aking mga ngipin, ganun ba ka importante para dito ang kapangyarihan at pati ang sariling anak ibebenta? Iyon ang nararamdaman ko sa mga araw na nakalipas, para akong binebenta ng aking Ama sa hayop na iyon. Kung sasabihin ko ba sa kanila ang ginawa niyon sa akin noon ay panig na ang mga ito sa akin? Sino ang niloko ko? Walang kahit anong rason ang babago ng isip nito. Ang Ama ko ay katulad ng mga David na may halang na kaluluwa, Ako at ang aking ina ang biktima nila. Paano ako napunta sa sitwasyong ito? Ilang gabi kong iniisip na sana hindi na lamang ako naging anak ng mga ito, na sana wala silang naging anak. Dahil parusa, parusa ang maging anak nila. " Patawarin mo ako anak, wala akong nagawa upang mapigilan ang iyon ama. Wala akong laban sa kanya. Alam mo naman na hindi iyon natitinag sa gustong gawin." Humarap ako dito, isang ideya ang pumasok sa isip ko. Alam kong mapapahamak ako pero wala na akong pakialam. " Ina, tulungan niyo akong tumakas. Ayokong babuyin ni Lucianno Ina. Hindi ko kakayanin." Umiiyak kong sabi. Nakayakap ako dito, alam ko kung ano ang nangyari noon kay mama dahil hindi naman niya iyon inilihim sa akin. Minahal pa rin ako kahit masama ang aking ama. Kahit bunga ako ng ilang ulit na pananamantala nito noon sa kanya. Kahit na alam kung pwede itong mapahamak sa gagawin ay hindi ako matitinag. " Sigurado kaba anak? Iba ang taong babanggain mo. Lalo na at pag nalaman ni Lucianno na balak mo siyang takasan." Wala akong pakialam sa damuho, lalo na at alam ko na ito talaga ang plano niya sa akin. Hindi ko lamang sineryoso noon. Labing-anim ako noon ng una ko siyang makita, yun ang simula ng pagsama sakin ng aking Ama sa mga pagdaraos. At iyon ang una naming pagkikita. Simula ay wala naman siyang ginagawa noon, panay lamang ang titig nito saakin. Pero kalaunan ay nag iiba na ang ibig sabihin niyon sa akin. Napansin iyon ng aking Ina kaya binantaan niya akong lumayo at umiwas sa binata na agad ko naman sinunod. Noon ko lang din nalaman ang kahayupan ng aking Ama sa aking Ina, dahil nangamba siya sa paraan ng pagtitig nito sa akin at kalaunan ay nangyari iyon dahil isang araw. Bigla na lamang itong lumitaw sa aking harapan at hindi ko nagustuhan ang ginawa nito sa akin. Nagpaalam akong mag-babanyo, pero hindi ko inaasahan na nandoon pala ito at hinihintay ako, nakangisi ito saakin. " Hmmm. Napakasarap ng iyong amoy binibini. " Nakasandal ito sa pinto at ang hintuturo ay nasa gilid ng labi. Kahit mahaba ang damit ko ay ginagawa pa rin akong titigan nito ng iba, na hindi ko nagustuhan. Lalo na ng hagurin niya ang kabuuan ko at para ako nitong hinubaran. " Hindi ka dapat pumasok dito! Bastos at walang galang! " Bulyaw ko dito. " Sa ilang beses na nating pagkikita alam kong kilala mo na ako." Lumapit ito, nataranta ako, bakit siya lumalapit? Hindi niya dapat iyon ginagawa dahil isa akong dalaga! At mali ang paglapit nito. " At siguro naman ay alam mo na ang mga kaya kong gawin? Para sa mga bagay na gustong-gusto ko?" Anong ibig niyang sabihin? Nanlaki ang mata ko ng kabigin nito ang aking bewang at madikit ako sa kanya. Agad akong umalpas dahil mali ito. Parang nasira ang dangal ko bilang babae dahil sa ginagawa nito. " Huwag mo akong hawakan! Hindi kita asawa para iyong dampian ng madumi mong kamay!" Ani ko at pilit kumaka wala pero malakas siya. " Siguradong ako aking binibini, isa mga mga araw na ito ay magiging asawa kita, ikaw ang magdadala ng aking mga anak." Nasisiraan na talaga ito, Baliw na ito, ginawa nilang biro ang damdamin ko. Oo babae lang ako at walang laban pero lalaban ako. Hindi ko hahayaang yurakan ako ng hindi lumalaban. Tatakas ako at sinisigurado ng hindi na ako nito makikita pa. " Luz... " Sa daungan ng barko ay maraming tao ibat iba ang destinasyon, katulad ko pero ako gustong tumakas sa mga kamay ng mga mapang abuso. " Mag-ingat ka aking anak." Ngumiti ako niyakap siya. Isang oras ay tumigil ito, sumakay ako ng bus hindi ko alam kung saan ako patungo pero sinisigurado kong malayo sa lalawigan na iyon. Kalapastanganan ginawa ng aking binibini!! Siya ay tumakas at ang ikinagalit ko ay tinulungan ito ng kanyang ina! " Huwag kang mag-alala anak, babalik din ang babaeng iyong itinatangi. Sa gagawin ko sa kanyang ina ay tinitiyak kung babalik siya sayo. " Kastigo ni Ama. Bata pa lamang ako ay nakukuha ko na ang lahat ng gusto ko, at hindi naiiba doon si Luzviminda. Akin siya. Hindi ako papayag na takbuhan lang ako ng babaeng iyon. Matinding parusa ang ihahatid ko sa kanya sa kanyang pag-balik. Sisiguraduhin kong pagsisihan niya ang pamamahiya niya itong saakin. " Hahanapin ko siya Ama, hindi ako maghihintay na bumalik pa siya! Ako na mismo ang mag-babalik sa kanya! " Matigas na aniya sa ama ngumisi lang ang kanyang ama at siya ay tinapik nito sa kanyang balikat. Titiyakin kong sa kama kita paparusan luzviminda, Hindi kita titigilan at wala akong pakialam kung iyon ang una mo, masyado mo ng tinatapakan ang aking p*********i at sisiguraduhin ko p*********i ko din ang magpaparusa sa iyong p********e. Hindi na ako makakapag hintay pa, mahanap lang kita Luzviminda, mahanap lang kita... Sampung araw na niyang hinahanap ang binibini ngunit magaling itong mag tago, galit na galit siya dito, pinarusahan ko ang kanyang Ina, walang nagawa ang ama nito. Lumipas pa ang mga araw at mas lalong umiinit ang dugo ko dahil hindi ko siya mahanap. " Siguraduhin mong hindi kita mahahanap, Luzviminda. Dahil sa oras na makita kita ay wala ka ng kawala pa sa mga kamay ko!" Sinuntok ko ang pader sa sobrang inis at galit. Ilang gabi na akong walang maayos na tulog at kain dahil sa dalaga. " May nakalap po kaming impormasyon." May ibinigay itong papel doon nakalagay kung ano ang nakalap na impormasyon at iyon ay tungkol sa babaeng ilang linggo ko ng hinahanap at mukhang tapos na ang aming laro. Nahanap din kita...