Betrothed To Damon

Chapter 18

“Wait! Why are we taking different routes? We are supposed to bring him to the hospital! What the f**k are you doing, idiots?” nagpapanik na singhal ko sa nagmamaneho. Sumulyap ako sa namumutlang si Kuya Rommel. Napasulyap naman ang nagmamaneho sa rearview mirror.

“K-kalmahan n’yo lang po, Miss. May sarili po kaming hospital—ang Organization der Schwarze Macht. May sarili rin po kaming mga magagaling na doktor kaya sinisiguro ko po sa inyo na magiging okay lang si Boss,” kabadong sagot nito na kinaingos ko.

“Paano kung maubusan siya ng dugo? Ang layo-layo pa yata ng hospital na pupuntahan natin!” I snorted.

“Calm down, Miss. Master Damon will be fine,” Kuya Rommel reassured me.

I breathed out and tried to keep my mouth shut. Yakap ko pa rin ang walang malay na si Damon. Namumutla na ang mukha nito at nababakas na ang ilang pasa na natamo niya sa pakikipaglaban. Hindi ko maiwasang hindi mapailing at mangilid ang luha. I couldn’t imagine living in his world; it’s too dangerous. Pero hindi ko rin maiwasang hindi gustuhing manatili sa mundong kinaroroonan niya. I want to be with him, and this is bad.

Hindi ako tanga para hindi agad malaman kung ano’ng nangyayari sa akin, kung bakit gano’n na lang ang bilis ng t***k ng puso ko sa tuwing magkalapit kami ni Damon. Kahit pa nga ang simpleng maalala ko lang siya ay para nang tinatambol ang dibdib ko. Hindi rin ako mag-aalala at iiyak ng ganito kung wala akong nararamdaman para sa lalaking ngayon ay yakap-yakap ko. I squeezed my eyes shut and bit my lip.

Damon, just be safe, and I will accept these feelings. Just be safe and I will stay with you no matter what. I will stay. Hindi mo man ako mahalin, mananatili pa rin ako sa tabi mo.

Hindi nagtagal ay huminto na ang sinasakyan namin. Kuya Rommel immediately walked out of the car to open the door on my side and help me carry Damon. Nang tuluyan kaming makababa ng kotse ay lumapit na ang isang tauhan ni Damon para kunin ito sa akin at buhatin. May naglabas na kaagad ng stretcher to put Damon. Hindi ko na napagmasdan ang building at sumunod na sa kanila.

Puro nakaitim ang nurses na nandito—maging ang lab gown na gamit ng mga doktor ay itim din. It’s weird. Ang weird sa pakiramdam. Kapag may sakit ka tapos ganito ang nag-aasikaso sa ’yo ay parang mas lalo lang lalala ang sakit mo—parang pinaglalamayan ka na agad. But this was Damon’s hospital for his mafia organization. Maybe, this was their way of recognizing their own people.

“Maayos na ba ang pakiramdam n’yo, Miss Katherine?” Lumapit sa akin si Kuya Rommel habang nakaupo ako sa waiting area. Inabot niya sa akin ang dala niyang kape na kaagad ko namang tinanggap.

“Thanks. I’m fine . . . I should be fine . . .” tugon ko habang tumatango.

“Dapat masanay ka na sa ganito, Miss Katherine. Hindi magtatagal ay ikakasal na kayo ni Master. Marami ka pang masasaksihan.”

“Madalas ba siyang malagay sa bingit ng kamatayan?”

Bigla siyang natawa. “Hindi pa naman, pero marami na siyang napatay at nailagay sa bingit ng kamatayan. Kilala si Master sa pagiging tuso. Ang pinakaayaw niya sa lahat ay ’yong kinakalaban siya ng patalikod. Marami na ang gumawa nito sa kaniya sa ilang taong pamumuno niya. Ang lahat ay gusto siyang mapabagsak at kinakalaban siya. Sa katunayan ay ngayon lang siya nadala rito nang walang malay dahil ilang beses pa lang siyang nagawang magasgasan ng kalaban,” mahabang litanya niya.

“What do you mean?”

Tumingin din ito sa harapan kung nasaan inooperahan si Damon.

“The one who betrayed him was the only person he chose to trust the most. Dalawa ang pinagkakatiwalaan ni Master—ang kanang kamay niyang nasawi at ang adopted son niya.”

“Adopted son?” Nagulat ako sa sinabi niya. Muntik ko pang mabitiwan ang hawak ko.

“Yeah, Master adopted him. Twenty years old si Master nang ampunin niya ang isang nine-year-old na bata. Sa murang edad, iminulat na siya ni Master sa mundo niya—ipinakilala kung paano tumatakbo ang kaniyang negosyo. Iningatan niya ang bata. He gave him his name, pinakain, pinag-aral, binihisan, at binigay lahat ng pangangailangan, pati ang kaniyang tiwala. Now, it turned out that Frose Dankworth, his adopted son, was the one behind treachery inside Master’s organization. He took the most important papers. He framed up Master Damon and then escaped.”

Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. I never thought Damon would adopt a kid and treat him as his own son. Why would he do that? Wala akong ideya na mayroon pala siyang ampon.

Umalis saglit si Kuya Rommel para asikasuhin ang ilang gamit ni Damon and I was left there, waiting for the result of the operation. Hindi ko maiwasang hindi isipin ang nangyari. Gulat pa rin ako. Hindi ko inaasahan iyon. It was a shocking revelation I couldn’t handle. First, Damon has the heart to adopt a homeless kid. Homeless? I don’t know. Hindi ko alam ang buong story. He was only twenty at that time. Kaya ba niyang tumayong ama ng isang batang hindi naman kaniya? He trusted his adopted son too much. He gave everything. He wasn’t that heartless after all. He’s not that cunning.

I felt bad for him. I would never do that. Kailanman, mananatili ako sa side niya. Ano man ang mangyari, mananatili akong tapat sa kaniya. I would never betray him, kahit kapalit ng katapatan ko sa kaniya ay buhay ko.

Inaantok na ako ngunit pinili kong manatiling gising. Gusto kong marinig na okay na siya bago ako matulog. It took hours before the doctor walked out of the operating room. Kabado akong tumayo at sinalubong siya.

“The operation was successful.”

“T-thank you. Thank you so much!” naluluhang sabi ko.

May sinabi pa siya ngunit successful lang ’yong nagpaulit-ulit sa isip ko.

Binantayan ko si Damon magdamag kahit alam kong hindi pa siya magigising. Tuluyan akong nakatulog sa gilid niya dala ng matinding antok.

***

Nagising ako kinabukasan nang wala si Damon sa hospital bed na kinaroroonan niya. Napabaling-baling ako, only to find out na ako na pala ang nakahiga sa hospital bed. Napalingon ako sa couch and there, I saw Damon na tila hindi nabaril. He’s reading the newspaper at talagang nagawa pa niyang prenteng magkape.

“What the f**k?” bungad ko.

“Good morning, too,” he said flatly.

“You are supposed to stay here and heal. What the heck are you thinking?”

“Eat your breakfast and we’ll leave.”

Hindi niya pinansin ang sinabi ko na mas kinainis ko naman. I wanted to ask him about what happened, but I’d rather not to. Hindi rin naman ako sure kung sasabihin niya sa akin.

“How are you?” tanong ko.

“I’m okay, as you can see. Do I seem to be not?”

“Kung sa bagay, mukha ka namang okay. Mas lalo ka nga lang nagmukhang pusit.”

Biglang nagsalubong ang kilay niya sa sinabi ko.

“Pardon?”

I shrugged my shoulder and smiled at him. Tumungo muna ako sa banyo para magmumog. Pagkalabas ko ay lumapit ako sa kaniya. Umupo ako sa paanan niya bago nagsimulang kumain. It’s just a fried rice, bacon, fried chicken and sandwich na malamang ay pina-take out niya. Hindi siya natinag sa pagbabasa ng diyaryo kaya hinayaan ko muna. Paminsan-minsan ko nga lang siya sinusulyapan.

“Nag-breakfast ka na ba, ’By?” tanong ko.

“’By?” Nakakunot-noong baling niya sa akin na parang ’yon lang narinig niya.

“’By—short for hubby. Masama ba? Ayaw mo?”

“That’s lame.”

I rolled my eyes. Nawalan tuloy ako ng gana kaya padabog kong binaba ang kutsara.

“Huwag kung ayaw mo! Pinipilit ba kita?”

Nakakainis. Basag trip.

Binaba niya ang binabasa at tumingin sa akin. “I didn’t say that I didn’t like it. What’s with your sulky face?”

“Nakakainis ka kasi!”

Hindi siya nagsalita pero kita ko sa gilid ng mga mata ko ang paggalaw niya. Marahan niyang ibinaba ang diyaryo na binabasa at umusog palapit sa akin. He leaned closer to my neck and planted soft kisses on it before he kissed my cheek a couple of times. Gusto ko nang tumili sa kilig nang mga oras na ’yon dahil alam kong naglalambing siya. I bit my lower lip to stop myself.

“Damon,” masungit na pananaway ko sa kaniya, but he just hugged me. Ibinaon niya rin ang mukha sa leeg ko.

“Call me whatever endearment you want; I won’t mind, ’Fy.”

Hindi ko na napigilan ang ngiti kaya naiiwas ko ang mukha ko. My heart throbbed fast.

’Fy? Wifey? Omg!

Hindi ako nagsalita dahil pinipigilan ko pa rin ang kilig na nararamdaman.

“Are you still pissed? Look at me.”

No please, Damon! Nakakahiya! Baka mukha akong puwet na sinapak!

“Look at me or I will undress you and have s*x with you here.”

Automatic akong napalingon sa kaniya nang nanlalaki ang mga mata. Ngumisi naman siya sa naging reaksyon ko.

“Ang halay mo!”

“Are you still pissed?”

I didn’t answer. Napatitig lang ako sa mukha niya. Kahit ilang cuts at bruises ang mayroon doon, hindi nabawasan ang kagwapuhan niya. He looked hotter with those cuts. Mukha siyang badass. I unconsciously lifted my hand to touch his face. Hindi nagbago ang blanko niyang mukha nang lumapat ang kamay ko sa pisngi niya. I traced his cuts and bruises before I caressed his cheek and lips. Tumigil doon ang mga mata ko. His lips were slightly parted. It was reddish and moist. Tempting.

“You made me worried. How could you leave and come back wounded?” wika ko nang nanginig ang boses.

“I won’t do that again.”

“Yeah, you really shouldn’t. I swear, I will kill you twice when you come back dead to me.”

Imbes na sumagot ay kaagad niyang sinakop ng halik ang labi ko. Kaagad kong ibinuka ang akin to give him access to taste me. I could taste the coffee on his mouth with the mixture of his natural taste, making the coffee more delicious on his tongue. He bit my lower lip, teasing me, before pushing his tongue back and exploring my mouth. I moaned when his hand squeezed my left mound.

“I like it when you’re worried about me. It makes me horny,” he said against my lips, which made me spank his shoulder. He laughed while his lips were still touching mine. God, his laugh was music to my ears. It sounds sexy. Nakaka-turn on. My goodness! I am becoming a pervert because of him!

We let go when we felt the need to breathe. Magkalapit pa rin ang mga mukha namin nang oras na iyon. Nararamdaman ko pa rin ang mga kamay niyang hinahawakan ang maselang parte ng katawan ko, and I let him. Sumandal ako sa kaniya and he made me turn around. We were both sitting on the couch. Nakasandal ang likod ko sa kaniya. He planted kisses on my neck while his hand remained inside my shorts, thrusting digits. Nakabuka ang mga hita ko habang ginagawa niya ’yon and I was not embarrassed. Wala na akong pakialam kung may pumasok man bigla, pero sigurado akong naka-lock ang pinto. His kisses went up on my jaw until his lips reached mine again.

I arched my body when I felt something building up in my stomach. Halos makagat ko pa ang labi ni Damon dahil sa nararamdaman. I hold onto his arm snaked around my body while his fingers moved fast. I could hear its sounds at imbes na mahiya ay mas nakapagpadagdag pa iyon ng init na nararamdaman ko. I let a soft moan escape from my lips when I felt my orgasms. My kisses became sloppy as I felt my legs shiver. Uminit ang mukha ko nang ilabas ni Damon ang daliri niya and I saw my juices on it. He brought his fingers to his mouth and tasted it. My Goodness! Pakiramdam ko, sobrang pula na ng mukha ko dahil sa ginawa niya.

“God, you taste heaven.”

“Damon,” saway ko sa kaniya.

“Shall we continue?”

“No!” agap ko at inayos na sa pagkakasara ang shorts na suot.

“Not here, Damon. I swear, tatakbuhan talaga kita,” pagbabanta ko na kinakunot ng noo niya.

“You’re not going to escape me; I won’t let you.”

Nanigas ako sa sinabi niya. It looked like what I said didn’t come out well. Nang harapin ko siya ay madilim ang mukha nito at marahas na gumagalaw ang panga. He became more stiff and rigid.

“I didn’t mean it that way, ’By,” paniniguro kong sabi sa mababang boses.

He slowly calmed down. “You won’t escape?”

“No, I won’t. I will be your wife, remember?”

“Even when you find out something bad about me, will you stay?”

Napatitig ako sa kaniya so I cupped his face and stared at his ocean blue eyes.

“Everyone has a bad side. You’re dark, cold, violent—I know that—but I am willing to stay. I won’t escape. Tanggap ko kung sino ka at kung anong mundo ang mayroon ka.”

“Promise me, you’ll stay even if you discover something about me. Promise me, you will never leave me even if I did something ruthless in the past.”

Hindi ko alam kung bakit may kumirot sa dibdib ko dahil sa sinabi niya, pero kaagad ko iyong kinalimutan.

“I promise, kahit ano pa, kahit gaano pa kasama ang ginawa mo . . . hindi kita iiwan.”

Mahal kita. Sana kaya kong sabihin ’yon, pero wala akong lakas ng loob dahil hindi ako sigurado kung pareho ba kami ng nararamdaman ni Damon.