KABANATA XXXI
Hanggang ngayon ay hindi pa rin makatingin sa akin si Liz. That's how guilty she is. She can't even stare at my eyes. Nasa loob kami ngayon ng cafeteria since mamaya pa kami papasok.
"So kailan pa?" panimula ko. Ngumiti naman si R sa akin na animo'y natatawa habang binabalikan ang alaala kung paano sila napunta sa isa't isa.
"I don't how and when. She was crying that time, iyon ang mga araw na nalaman niya ang nangyari sa iyo. I talked to her and comfort her. You know, Erika, Liz is a true friend. Nang malaman niyang nakunan ka, wala siyang ginawa kung hindi ang umiyak na parang siya ang nawalan."
No, she's crying because she's guilty! She's one of the reason why I lost my child.
"I agree," I lie. She will never be a true friend. Walang kaibigan ang kaya kang ipagkalol
