Chapter 42
“Kalma, Rejanjo. Kasama ko siya.” nakaupo ako sa isang sofa. Ngunit hindi ito tulad ng ibang unit. Walang bintana o kahit ano dito na makikita mo ang labas. “Sabi ko naman sa ‘yo, sana ay itinali mo na lang ‘to.” nanginginig pa rin ang kamay ko sa takot.
Ang salamin na iyon, ang balang naroon ay saktong tatama iyon sa noo ko. Muntikan na akong mamatay!
“She’s scared right now, like a little kitten.” kumunot ang noo kong tumingin sa kaniya. Kanina niya pa ako inaasar. “Calm down, ‘wag ka munang umalis d’yan. Baka mamaya ay ikaw naman ang pasabugin ang ulo.” mas lalong nanlaki ang mga mata ko.
Namuo ang kaba sa aking dibdib, “C-can I talk to him?” tila nanghihina kong tanong, ngumisi lamang siya sa akin at ibinigay ang kaniyang telepono. “Go on,” tungo niya pang
