"I was here." Iyon ang isinulat ni Finch sa logbook na sandaling nagpatigil sa akin sa pagbabasa. My chest contracted, seizing my heart from doing its job, to beat so I'll remain alive.
"Itália?" mabilis kong pinunasan ang luha sa gilid ng aking mga mata saka nagtatanong na tiningnan si Lander. Dahil hindi ganoon ka-hectic ang schedule niya ngayong araw. Pagkatapos nang tour at pakikipag-usap niya sa mga farmer sa farm ay umuwi na rin kami kaagad.
He glances at the book in my hand. He smiled a bit, looking much he relief upon realizing that this book is the reason why I'm secretly crying.
"You're like Violet Markey," bigla niyang sinabi habang tinatabihan ako sa 'king lounge chair. Hindi ko 'to pinansin at muli na lang nagbasa, sa pag-asang kapag nakita niya ang kawalan ng interes ko
