Moon Star "The Lucky Stripper" (SPG R-18) COMPLETED Published Under Immac

Chapter Twelve

Moon Star the Lucky stripper (The

flashback 1)

This chapter is meeting Angelina

parents

"Hey, is everything alright, kanina ka

pa tahimik ah? Carson ask noticing my silence all of a sudden

"Angel are you okay? Cray draped an

arm around me and ask me with worried evident in his eyes.

I heaved a deep sigh for I don't know

how to tell them that l am going home

for awhile.

They don't like being away from me

"hmp! assumera ng taon ang peg mo

angelina?!" My subconscious mind is not in the mood to agree on me "oh shut up!" I snapped back at my mind.

"earth to angel!" cray flicked his

fingers in front of me

"Is everything really okay angel? You

were spacing out...whatever it is you

know you can tell us, right?" Carson's

really worried I guess I have no choice but to tell them my plan.

Muli akong napabuntong hininga bago magsimulang magsalita. "it's now or never I said to myself and began explaining to them my plan.

"I am planning on visiting my family." I said matter-of-factly.

"what?! When?! Where?! For how lo-"

I stopped them mid sentence kase wala na halos akong maintindihan sa sinasabi nila.

Paano ko maiintindihan eh sabay

silang nagsalita at nakasigaw pa "hear

that mind? See how they react? Hahaha" I am laughing on the inside because they look cute, like a kid who's about to get abandoned.

"isa isa lang okay, and please wag

kayong sumigaw.." sambit ko na

nangingiti.

"you're smiling, habang kame dito

frustrated and scared? You're impossible." Carson exclaimed in annoyance and I broke into laughter.

"HAHAHA!! Easy okay I just wanted to visit my family next week..."I said to them smiling.

"For how long are you gonna stay

there? Cray asked

"Are you still gonna come back?

Carson seconded

These two really amused me, i've

never been touched by someone's

concern for my whole life and here

they're showing concern. I just smiled at their questions.

"First, yes I am gonna come back and second I am gonna stay there for a month I guess..." I answered them, though in all honesty I don't know if I can stay there for month.

Dumating ang araw na pinakahihintay ko magkahalong kaba at tuwa ang nararamdaman ko kase finally makakauwi na ako.

it's been four years since I last saw them, nakikibalita lang ako sa mga taga samin kung kumusta na sila at kung maayos ba yung pamumuhay nila.

Pero never kong naisip na bumalik

doon after ng nangyari sakin and I don't think gusto pa din nila akong makita.

Hindi ko nga lang alam kung ano ang pumasok sa isip ko at gusto kong

bumalik ngayon kahit na alam kong

masasaktan lang ako.

"are you sure okay kalang na mag-

isa? Tanong ni carson habang nakayakap sa akin ng mahigpit.

"isama mo nalang kame angel, ayaw

ko ng malayo ka sa amin.." may halong lungkot at pagmamakaawa na saad ni cray at niyakap na din ako ng mahigpit.

"Flight bound to Cagayan de Oro is

ready for take off, may we call on those passengers who's bound to Cagayan to proceed to the airplane..." narinig ko na ang machine-like voice na tinatawag ang flight ko, l am sad kase pansamantala akong malalayo dito sa dalawang ito. "mamimiss ko sila" napabuntong hininga nalang ako ng mas humigpit ang yakap ng dalawa sa akin.

"Hey, tinatawag na yung flight ko,

babalik ako, okay? l'm gonna miss you

guys.. Thug them tightly and kissed

them good bye.

I looked around the area and notice

that people are looking at us weirdly.

"PDA kase hahaha"

I just shook my head and wave at my

boys one more time before getting into the plane.

Nakakakaba. Nakakatakot, ilang

minuto na ba ang lumipas mula ng

sumakay ako ng eroplano?

Ni hindi ko magawang umidlip man

lang, sa tuwing sinusubukan kong

matulog ay bigla bigla nalang bumabalik ang mga nangyari nung huling dumalaw ako sa aming tahanan, para akong may amnesia na binabalikan ng memoryang nawala.

To all passengers please fasten your seatbelt for we're going to land, thank you for flying with us." the flight attendant announced that we're gonna land.I did as she told and fasten my seatbelt.

Nang makapag land na ang eroplanong sinasakyan ko ay mabilis

akong lumabas dito para kunin ang

mga gamit ko.

As soon as I got my luggage ay

dumiretso na ako sa labas at pumara ng taxi.

Habang nasa sasakyan ay panay ang buntong hininga ko "bumalik na kaya

ako? Tanong na bumabagabag sa isip

ko pero andito na ako, wala namang

mawawala kung susubukan ko at isa pa walang mangyayari kung matatakot akong magpakita sa kanila.

After all it's been four years since I

last visited this place, I missed it so

much. And I miss them so much.

Hindi nagtagal ang byahe sa taxi dahil hindi naman ganoon ka traffic kaya

sandali lang din ay nakarating ako sa

baryo kung saan ako lumaki.

Ang lugar na saksi sa lahat ng

dinanas kong paghihirap..

Ngayon nandito ako at nakatayo sa

harap ng bahay na matagal kong hindi nakita.

Wala pa din itong pinagbago mula

ng huling tapak ko dito. Mula sa

malawak na bakuran na napapalibutan ng mga naglalakihang puno ng manga, ang bahay na minsa'y aking tinawag na tahanan, it is still look the same walang pinagbago, the homey ambiance is still there.

Habang nakatayo ako sa harap ng

kahoy na gate ay napansin ko ang isang babaeng papalapit

Kumabog ng mabilis at malakas ang

aking dibdib "Nanay.." "hindi ko pa kaya ito" papatalikod palang ako ng marinig ko ang pangalan ko na tinatawag ng aking ina gamit ang malamig na tono.

Nakangiti akong lumingon sa aking

ina na sana ay hindi ko nalang ginawa

sapagkat wala akong ibang makita sa

kanya kung hindi pagkamuhi at pandidiri.

"N-na..nay.." nauutal na tawag ko sa

kaniya pero imbes na matuwa ay mas

tumigas pa ang kanyang mukha.

"Anong ginagawa mo dito!" she

snarled at me, I flinched

"gusto ko lang po kayong makita at

makasama, gusto ko po sanang

kumustahin si tatay at ang kapatid ko,

nanay miss na miss ko na po kayo,

walang araw na hindi ko kayo naisip lagi kayong nandito sa puso't isip ko mahal na mahal ko po kayo.. hindi ko na napigilan ang mga luha ko, kusa na itong tumulo ng magkakasunod.

"matagal na kaming walang anak na

babae maliban kay Carmina, isa lang

ang anak namin at kahit kailan ay hindi naging ikaw iyon.." may diin sa bawat katagang binitawan ng aking nanay na siyang nagpaluha sa akin ng husto.

Ang bawat salitang kanyang binibitiwan ay katumbas ng isang punyal na patuloy na humihiwa sa aking puso.

"Pero nay paano ako? anak niyo din po ako.." nagsusumamong pakiusap ko ngunit naging bingi ang nanay ko sa mga salitang binitawan ko.

"Hindi kita kailanman naging anak, isa lang ang anak ko at yun ay si Carmina isang teacher at may marangal na trabaho, hindi kagaya mo na maruming babae, "POKPOK!". Ang sakit sobrang sakit na marinig sa magulang mo yung mga katagang kailanman ay hindi mo narinig sa ibang tao.

Akala ko masakit na yung walang

taong rumerespeto sayo pero mas

masakit pala na hindi mo makuha yun sa mismong pamilya mo.

"Nanay... bakit... ano bang nagawa ko na masama at ganito niyo ako tratuhin?" tanong ko sa mababang tinig ngunit nanatiling tahimik si nanay.

I began losing my patience because

of her quietness, so I snapped.

"simula bata ako hindi ako kailanman nagreklamo, sa araw araw na buhay ko noon wala akong ibang narinig sa inyo kung hindi ang pagkukumpara

mo sakin sa kapatid ko, hindi ako

nagreklamo kahit nung ipinagbili ninyo ako!" Hindi ko na napigilan ang sarili ko na sumbatan siya, sobra sobrang sakit na ang nararamdaman ko, na kahit alam kong masama ang magsalita ng hindi maganda sa magulang ay ginawa ko pa din

"nanay kasalanan ko ba na ganito ako ngayon? Naghihisteryang tinuro ko ang sarili ko

"Ako ba yung dapat sisihin sa nangyari sakin? Hindi ko naman ginusto ito eh, pero kayo? Oo ginusto niyo dahil kayo ang dahilan kung bakit ako nandito sa sitwasyon na ito.

"Ang sakit na ako yung sinisisi niyo

sa kasalanang ginawa niyo!

"Nay! Diring-diri ako sa sarili ko, kung sinu-sinong lalaki ang bumaboy sakin.

"Pero alam mo kung ano yung masakit? Yung masakit sa lahat na yung sarili mong ina ay nilugmok ka sa putikan at hindi ka kayang iahon!"

Umiiyak akong umalis sa lugar na iyon ng hindi alam kung saan pupunta.

Pumara ako ng taxi at nagpahatid sa

pinakamalapit na hotel na pwede kong matuluyan ngayong gabi.

Nang makarating ako sa

pinakamalapit na hotel kaagad na akong nag check in.

Binaba ko lang ang mga gamit ko at

umalis nadin ako para uminom ng alak sa bar.

Nakakatatlong bote palang ako ng

beer ng may umupo sa magkabilang gilid ko at sabay na nagbuntong hininga.

Sa narinig ko ay napalinga ako sa

katabi ko at agad na nanlaki ang mata ko ng makita ko ang dalawang unggoy na iniwan ko sa manila na nandito at

uminom na din kagaya ko.

"Paanong?!"'l was in shocked when I

ask them, I didn't even finish my

sentence ng matawa sila sa expression

ko.

"Well, we kinda want to know kung

maayos ka lang ba so we book a ticket

papunta dito." Cray explained

"And the rest is history" Said Carson

Tinungga ko ang natitirang laman ng

beer na iniinom ko ng magsalita ulit si

Carson.

"Hindi naging maganda tama? He asked, the gentleness in his voice is

soothing, I am too tired to talked so l just shook my head.

A lone tear escape from my eyes as

remember kung anong nangyari sa muli naming pagkikita ng aking ina.

"Shhh, stop crying were here, you don't need them, you only need us." pag-aalo sakin ni cray.

Paulit ulit na bumabalik sa akin yung

nangyari kanina. Lagi nalang nila akong binabalewala kahit nung bata pa ako.

"May mga tao talagang kaya kang

wasakin ng paulit ulit hano...

nakadukdok na saad ko

At may mga tangang kagaya ko na

paulit ulit na ngang sinasaktan pero

paulit ulit pa din nag papatawad"

napabuntong hininga nalang ako sa

katotohanan sa sarili ko, na ang tanga

tanga ko.

"Shhh.. Angel don't say that you are

an amazing woman, and we love you..

pag-aalo nila sa puso kong sugatan

I drink myself to insanity dahil yun lang ang kaya kong gawin and I am

lucky because they drink with me

hanggang sa hindi ko na kaya at ako na din mismo ang sumuko.

Ang huli kong natatandaan ay nung

binuhat na ako ni cray, pagkatapos non nakatulog na ako ng tuluyan..