Escaping from Gustavo Bartolome

Ashley POV I am drinking my black coffee by the way this is my third cup. Masama akong tinitigan ni Feliz.Nagsalubong din ang kilay nito mas lalong naningkit ang mata nitong singkit na. Dahil na rin siguro na isa syang half chinese. “Ashley itigil mo nga 'yan!” Singhal niya and grabed the cup that I was holding “Kinakabahan ako!”Sagot ko sa kaniya na pinaningkitan ko rin ng mata.Nanginginig ang kalmnan ko at pinagpapawisan ang mga kamay ko. Nerbyos yata ang tawag dito. “Aba'y paano nga naman di ka kakabahan at manginig sa nerbyos jan kung laklak ka nang laklak ng kape.” Felix hissed. Ngayon ko lang napansin na hindi na nakatuon ang pansin nito sa kaniyang laptop. Abala kasi ito kanina sa paglalaro ng dota. “Ikaw raw ang pangatlong sasalang.” Feliz smile at me. Nakakangiti na ang babae dahil tapos na syang magpresent. Nagregudon ang puso ko sa kaba. Napatingin ako sa stage. Kasalukuyan kami na nasa auditorium, buong klase ng third year BSIT. Napalamukos ako ng mukha. Kaya nga IT ang kinuha kong kurso para iwas sa mga tao. Ayoko ng atensyon ninuman. “O lupa lamunin mo na ako” Nasabi ko na lamang nang makita kong si Daphney na ang nagpi-present. Alam kong nagtataka kayo kung ano ba ang gagawin namin. Today we have our finals sa English Literator namin and if we want to pass the subject kailangan namin mag recite ng tula. Halos buong klase ay umangal tungkol don. Most of us is introvert,we have our own world pero nagkakasundo namin kami kahit ganon. "Hi babe" Napaigtad ako sa boses na 'yon. "Kamusta ang boyfriend ko?" Tanong ng anghel kong girlfriend.Hulog yata siya ng langit. Napatitig ako sa mapupungay nyang mata,may mahabang pilik-mata na si Euphy Marie mahahambing iyon saisang manika. Maliit ang hugis puso nitong mukha. 'Ahh.. She's like a living anime character. Sorry for simping!' I am so in love with this girl. “Ashley Valdez!” Tawag sa akin ni Professor Jonathan Lee. Bago lumapit sa stage ay mabilis akong hinalikan sa pisngi ni Euphy. “Good luck babe.” In my peripheral view nakita ko ang malamig na tingin ni Felix. Isinawalang bahala ko na lang 'yon dahil madalas namang ganon ang mukha niya. Nang makarating sa stage ay chineck ko muna ang mic na gagamitin ko. Ako'y napatingin sa mga taong nasa harap ako. Buong klase ay nakatuon sa akin at tumahimik ang paligid. Biglang may pumasok na image sa aking isipan. Isang lalaking nakakadena ang paa. Hindi ko makita ang mukha niya ngunit alam ko na umiiyak siya. Maging ang kagustohan niyang makatakas at makamit ang kalayaan na gustong-gusto niyang makamit.Ramdam ko ang kaniyang emosyon. “Ashley are you okay?” Nag aalalang tanong ni Sir Jonathan. Simpleng pag tango ang naging tugon ko. “You can start now”Turan nya at mariing nakatitig sa akin. Ako'y napahugot ng malalim na pag hinga. Ang kailangan ko lang ay maging natural at damhin ang bawat linya. Ayokong bumagsak at balikan ang subject na 'to. "Pretty Shoes and Cracked Feet by Richard Lamoureux" Panimula ko na medyo nanginginig pa ang boses dahil sa kaba pero hindi pwedeng maging ganito ako kung gusto kong maging maayos ang grade ko. “Once I'm gone I'll only be remembered a small while I'm a tiny tick on a large dial The words I breathe will stretch about a mile Even those who are in history books the Kings writers and famous cooks The gorgeous people with talent and looks They too in the end fade away Don't get me wrong it's all okay We might try to hold on but none of us can stay All have a bit part on this watery ball of granite and clay Some are calm others make waves One smooth skinned another shaves She loves him while he's attracted to Dave They both pretend because they have to behave Each in their own prison living like a slave The preacher too plays his part trying to find people to save Some couples love from the start till death She breathes in he exhales her breath Their children thrive Bobby and Beth While some mothers go it alone Daddies leave and are never known Children left to learn life from a smart phone Some chase riches when other just want to eat Walking on pretty shoes while poor men have cracked feet The music plays so clearly yet we fail to hear the beat So I wonder what's it all for This wanting more and more Is that really God knocking at our door Yes it is I believe it at my core So why do we leave it closed Maybe because we fear our sins will be exposed a life manicured and posed could be unfroze Freedom from each prison chose Instead why not drink from the garden hose Wear our humanity discard these labeled clothes Count down the future with fingers and toes Within a momentary breath each spirit goes As minds open each heart then grows What happens next only God knows!" Nang matapos ako ay tahimik lamang ang mga kaklase ko.Ayokong tingnan sila dahil na rin sa hiya. Ramdam ko ang init ng dalawang pisngi ko. "That's great Ashley"Papuri ni Sir Jonathan. Siya'y nakangiti ng matamis for some reason I feel the cringed in my system. Siya'y napahawak sa aking braso at roon ay humaplos mabilis akong lumayo sa kaniya at nagpaalam. "Akala ko ba ninerbyos ka?Pero masyado mong ginalingan" Sa papuri ni Euphy ay hindi ko maiwasang mamula dahil sa kilig. Yeah ganito talaga epekto sa akin ng girlfriend ko. Napakamot ako sa batok ko dahil sa hiya. Marahil nadala lang ako sa emosyon nong tula.After all Freedom is important. "Itigil nyo nga yan love birds" Saway ni Felix at medyo marahas akong hinila palayo kay Euphy. "Napakapanakit mo talaga Felix." Kuda ko na siyang ikinairap ng kaniyang mata. "Taray mo don sis!" Natatawa kong dagdag. “Okay class dismissed.Euphy lets talk for a while” Wika ni Sir Jonathan at sumunod naman si Euphy. Sawakas natapos rin ang isang oras na klase. "Ash ang galing mo kanina panigurado flat one na grade mo nyan." Wika ni Daphney. "Alam mo naman yang si Sir Jonathan kuripot sa grade." Segunda ni Peach. Napatawa na lang ako ng alanganin. Tama rin naman siya pero ayokong magkomento. "Sige alis na kami, see you on Monday." Nagmamadaling paalam ni Daphney. Marahil nakita ang paglapit ni Euphy. Kilala kasi nilang selosa ito at umiiwas na rin sa gulo. Kinuha ko ang dala niyang shoulder bag na chanel ng maingat. Aminado akong napakaimposibleng magkatuluyan kami ni Euphy. Langit at Lupa ang agwat ng estado ng pamumuhay namin. Kabilang sila sa listahan ng mayayaman sa bansa, pumapangalawa nga. Samantalang ako ay nakapasok lamang rito sa Donton University dahil sa tulong ng scholarship. Napabuntong hininga ako dahil naalala ko na naman ang tungkol don. Mabilis na hinila ni Euphy ang kamay ko hanggang sa mapunta kami sa greenhouse ng school. Tanging huni ng ilang insekto ang maririnig. Walang ibang tao rito. Napalunok ako ng laway. Ito ang pangatlong pagkakataon na pumunta kami rito at sa tuwing nangyayari yon ay hindi ko mapigilan ang sarili na mapunta sa sitwasyong ito. Tumigil si Euphy at naghahabol ng hininga,ganon din naman ako. Napatingin siya sa aking mata na siyang sinalubong ko rin. Puno iyon ng pagmamahal na kagaya ko ay walang ibang gusto kundi siya. "Euphy Marie…" Pangalan na hindi ko pagsasawaan na bigkasin na puno nang pagsinta. Namalayan ko na lamang na nagdampi ulit ang aming mga labi. Dahan-dahan at buong pag iingat. Siya'y aking niyakap. Nilalasap ang bawat sandali na siya'y kasama. Ang nakakadarang niyang pabango nyang Chanel. Rason upang kahit papano makalimutan ko ang lahat ng problema ko at siya lang ang laman ng isip ko. I don't want to lose her. Napatingin ulit ako sa kaniyang mga mata at muling sinakop ang kaniyang labi. Ngunit napatigil kami ng tumunog ang phone ko. "Dr. Patrick" Basa ko sa screen,na siyang tumatawag. Naalala ko its 25th today. Sinagot ko ang tawag at tumigil si Euphy sa ginagawa niya instead she only hug me. “Ipapaalala ko lang sayo Ash na ngayon ay ang check up mo.” Wala nang hello-hello ganoon kaagad ang bungad niya. "Sorry Dr. Patrick kung nakalimutan ko ang dami po kasing ginagawa sa school today at finals po namin. Don't worry papunta na po ako." Magalang kong tugon at ibinaba kaagad ni Dr.Patrick ang tawag. Ever since I was 5 years old he's my doctor. May kakaibang karamdaman ang katawan ko at tanging si Dr. Patrick lamang ang maaaring magpagaling sa akin. My parents don't want to disclose everything to me. Ang mahalaga raw ay mabuhay akong masaya kagaya ng iba at maging normal.Buo ang tiwala ko sa mga magulang ko dahil wala namang isang ama't ina na nagnanais na mapasama ang kanilang anak. Buwan-buwan kung sumakit ang puson ko at isang linggo akong manghihina at madalas ay nilalagnat.This always happen at the end of the month. Maliban sa pamilya ko wala ng ibang nakakaalam sa kalagayan ko. "Babe I'm sorry but I have to go." Mabilis na bumalot ang kalungkotan sa kaniyang mga mata. "Promise babawi ako bukas." Ayoko man na iwan siya ngayon pero wala akong ibang choice. "Becareful babe" "Yes I will." Kaagad akong umalis at nagtungo sa private clinic ni Dr. Patrick gamit ang bike ko. "Sasha, alam mo ba sabi ni Dr. Patrick after my last appointment which is my birthday sa April 10 pwedeng itigil ko na yung mga gamot ko." Kausap ko sa bike ko na birthday gift ni Euphy noong nakaraang taon. Yeah.. Call me weird laugh at me, I don't care. "Syempre invited ka don Sasha at paniguradong nandon din ang pinakamamahal kong si Euphy." Ang maimagine pa lang na makakasama ko sa birthday si Euphy at pwede siyang mag overnight sa amin ay natutuwa na ako. Isang anghel na natutulog sa aking bisig. The best yon! “Sa wakas dumating ka rin Ashley!” Singhal ni Nurse Cherry nang pagdating ko sa clinic. “Kanina ka pa hinihintay ni Dr.Patrick." Kaagad akong pumunta sa office nito. Nakikita ko na hinahanda niya na ang mga gamot na kailangang mainject sa katawan ko bago dumating ang huling linggo sa buwan. “Sorry po kung nalate ako.” Paumahin ko na lamang. “Its okay. Get ready na magsisimula na tayo.” Mabilis akong nagpalit ng hospital gown. Nang matapos ay nahiga na sa kama. Normal routine tuwing check up ko. Checking if my body is okay,Ultra sound and mostly injection. Nong bata pa ako natatandaan ko kulay blue ang tinuturok na liquid sa akin.Nang tumungtong ako ng 10 yrs old naging dilaw iyon dahil daw nasa puberty stage na ako. Nang 15 yrs old ay naging orange para daw sa foundation ng malakas na immune system.Dahil 17 ako and turning 18 pinkish yung ginagamit na liquid medicine sa akin at pag 18 na ako after 5 months session na red liquid ay pwede na akong tumigil sa mga gamot ko. Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko. “Hindi ka pa rin sanay sa sakit?” Tanong ni Dr.Patrick.Halos buong buhay ko yata ay lagi akong ganito sa tuwing nangyayari ang injection session. Tumango na lang ako bilang tugon dahil sa side effect ng gamot ay nanghihina ako. “Basta ang paalala ko sayo Ashley Valdez no s*x, no intercourse muna. Bawal na bawal yon sa katawan mo ngayon” Nakaramdam man ng matinding antok ay nahihiya pa rin akong marinig iyon sa kaniya kahit ilang beses na nilang paalala sa akin iyon. “Magpahinga ka na lang muna j-” Hindi ko na narinig pa ang sasabihin ni Dr.Patrick dahil naging malabo na ang paningin ko hanggang sa nilamon iyon ng kadiliman. “Di mo alam dahil sa yo Akoy hindi makakain Di rin makatulog Buhat ng iyong lokohin Kung akoy muling iibig Sanay di maging katulad mo Tulad mo na may pusong bato" Sa boses ni Mommy na sintunado ay nagising ako. Lumabas yata ang tutuli ko sa tenga. “Mommy itigil mo nga yan.” Reklamo ko na humihikab pa. “Buti gising ka na Ashley. Saan mo gustong kumain?” Tanong ni Daddy habang ang atensyon ay nasa kalsada dahil kasalukuyan siyang nagdi-drive ng sasakyan. "Sa Bubuyog na lang po. I am craving to their mashed potato." Tugon ko. "Mas inuna mo pang tanongin yang anak mo kaysa sa akin" Pagtatampo kuno ni Valentine Valdez. “Bawi ako sayo honey mamaya.” Nagtaas baba pa ang kilay ni Daddy. “Randell tigil tigilan mo ko sa kakaganyan mo” “Luh… kunwari ka pa Mommy na naasar pero gusto mo naman” Asar ko sa kaniya. Natawa na lang si Daddy. I have a perfect family. Hindi kami mahirap at hindi rin mayaman,may kaya sa buhay. Kapwang office worker ang magulang ko sa Bartolome Inc. na isang shipment foreign company. Anak ako ni Daddy sa una niyang asawa. Pero itinuturing ako ni Mommy Valentine na tunay na anak. I have 2 brothers and 1 younger sister. “Daddy mag take out din tayo for Blake, Blue at Bridgette nagrequest yung tatlo ng fries sa Payaso ” I informed, dahil sunod-sunod na chat ang natanggap ko nang nagsabi ako kay Blake na kakain kami sa labas. Nasa bahay na sila samantalang kami ay pauwi lamang. Mabilis kaming umorder at nagtakeout ng pagkain. 3km na lang ay makakauwi na kami. Huminto ang sasakyan ng mag green light ang traffic light. Nang biglang may marahas na kumatok sa pinto. Humihingi ito ng tulong. "Peach!" Tawag ko sa pangalan niya ng mamukhaan ko siya. Kaagad ko siyang pinagbuksan ng pinto at sinarado iyon. "Ija, anong nangyari?" Nag aalalang tanong ni Mommy ng makapasok ito sa sasakyan. Kaagad na pinaharurot ni Daddy ang sasakyan sa takot na masundan si Peach at mapahamak kami Madungis na ang puting uniporme na suot nito at may punit din iyon. Magulo na rin ang dating matuwid at makintab nitong buhok. Nanginginig sa takot si Peach at matinding iyak ang ginawa niya. Masasabi kaagad na may hinding magandang nangyari sa kaniya. Habang yakap niya si Mommy ay nakikita ko kung pano siya manginig sa takot. I feel bad for her. Walang sinuman ang deserve na maranasan ang ganito. Dumiretso kami sa Police Station upang ipablotter ang nangyari. Hinintay din muna namin ang magulang ni Peach bago umalis. She's almost abducted! “Kaya ikaw Ashley wag na magpakagabi sa kalsada.From now on I'll adjust the curfew, dapat exact 7pm nasa bahay ka na” “Mommy!” Protesta ko lalo pa at maraming dapat gawin sa school. I'm a grade conscious at higit sa lahat ay ayokong bigyan ng any inconveniences ang mga kagrupo ko sa Research project namim. Sa pagtaas ng boses ko ay napataas naman ng isang kilay si Mommy. “Ako ang batas,ako ang masusunod.Alam mo namang ingat na ingat kami sa'yo. Ayokong maranasan mo yung nangyari sa classmate mo.” “Tama si Mommy Valentine mo anak.Iba na ang kasamaan ng tao ngayon walang sinasanto. Nag aalala kami para sa kaligtasan mo Ashley. ”Segunda ni Daddy. Napakain na lang ako ng fries sa sasakyan. I know, talo na ako sa argumentong 'to. “Ops, no ketchup!” Napasapo pa ako sa aking noo nang makalimutan kong humingi sa counter ng ketchup. "Ang lungkot ng fries ko Mommy." Naisatinig ko na lamang. Ngunit ako'y napangiti nang ubod ng tamis nang makita ko ang message ni Euphy in binary form dahil sa pag iingat. 'I love you Ashley, always remember that.' "Naiinitan ka ba anak?" Tanong ni Daddy na nagpabalik sa akin sa kasalukuyan. Hindi ko namalayan na nagsariling mundo na naman pala ako. "Ang pula-pula nang mukha mo,ayos ka lang ba?"Dagdag pa niyang tanong habang nakatingin sa rear mirror. "M-medyo po."Pagsisinungaling ko na sana ay paniwalaan nila. Dahil ayokong mabuko nila ako. This is not the right time to confess. Third POV “B-boss nakatakas yung target” “Pendejo!” Isang malakas na sampal ang ginawa ng lalaki rason upang masugatan ang pisngi nito dahil na rin siguro sa black diamond ring na suot niya. “Peach Aquino is a nice catch!Our client wanted her!” Puno nang panggigil na sinampal niyang muli ang palpak na tauhan. Maraming tao ang naroroon ngunit mi isa sa kanila ay walang nagtangkang magsalita sa takot na mapagbuntongan din ng galit ng kanilang Boss. “Anong sa tingin mo ang gagawin natin? Gusto mo ba yang puso mo ang pagkakitaan natin?" Sunod-sunod na magkabilang pisnging sampal ang ginawa ng lalaki. “Huwag kang mag alala B-boss ay ipapalit ako kay Peach Aquino. Pa-panigurado mas magugustohan ito ng kliyente natin” Nanginginig ang kamay na inabot nito ang litrato ni Ashley na nakikita sa screen ng cellphone ni Peach na kanilang nakuha ng hawak pa nila ang dalaga. Biglang kumalma ang mukha ng Boss na kinakatakotan nila. Sumilay ang matamis nitong ngiti. Sino ba naman ang hindi kung makakakita ng mukha ng isang tao na dinaig ang itsura ng isang anghel sa kainosentehan. Hindi mawaglit ang ngisi ng lalaki kung kaya masisilayan ang limang ngipin nitong ginto.Masasabing puno ng garbo at kayaman niya hindi mauubos ng waglitam. Mga mata niya ay mariing nakatitig sa litrato ng binata. Ang kagandahang taglay ng isang Ashley Valdez ay namumukod tangi.Mapababae o lalaki ay paniguradong hahanga rito. Nakikinita na niya ang hinaharap. Ito ang siyang magiging susi niya upang limpak limpak na salapi ay mapasakaniya ng walang kahirap hirap. "Siguradohin mo lang na sa pagkakataong 'to ay hindi ka papalpak dahil ako mismo ang hihiwa sa bawat parte ng katawan mo para kahit papano magkasilbi ka!" Maawtoridad nitong turan. Walang paglagyan ang kaniyang kasiyahan ng makita kung pano mamutla sa takot ang tauhang kausap. He feel how powerful he is! Everyone bow to him. Walang kayang sumalungat at magsalita laban sa kaniya. Nais pa nga niyang makipagkumpitensya sa demonyo.