***
Pagkalabas nina Cindy at Beki sa ospital, kaagad silang nagtungo sa pinakamalapit na bus stop para doon maghintay ng masasakyan. Maingay ang maya'tmayang pagdaan ng mga rumaragasang sasakyan habang naglalakad sila sa sidewalk. Sinasalubong naman ng hangin ang buhok niyang mas maikli na ngayon at tuwid na tuwid.
Pansin niya na palingon-lingon sa kaniya ang pinsan-pinsanan. Mahahalata ang pag-aalangan sa mata nito habang tila kinikilatis pa rin siya. Hindi niya maintindihan kung bakit ganito ang ikinikilos nito ngayon. Parang may kakaiba.
Nang makarating sila sa bus stop, hinarap na niya si Beki. "Ano ba talagang problema mo?"
"Kasi... wala ka bang naaalala?" usisa nitong halos nakangiwi naman.
Umiling si Cindy at nangunot ang noo. "Wala nga. Ang alam ko lang, muntika
