Forbidden Charm (Filipino)

5 - Thief

Chapter 5: Thief

"Who are you?" I aggressively asked.

The sound of crickets did not scare me but his presence give me such bizarre feelings. He laughed that made me recognize his sexuality. He's quite potent, causing my instinct to subsist.

Napasulyap ako sa hawak-hawak niyang bagay. It's the precious wand of the academy. Napansin niya sigurong nakatingin ako roon.

My eyes went wide when it disappeared. Naglaho ang wand na nasa palad niya.

"Ikaw ba ang ipinadala ng akademya upang humarang sa akin?" he unbelievably asked.

Nasa mid-30's na siya, kaya rin siguro malakas ang nararamdaman kong enerhiya mula sa kanya ay dahil sa pagkakahasa ng kakayahan niya. Gaya nga ng sabi ko kanina, may kakaiba sa katauhan niya na nagbibigay sa akin ng babala.

Saan niya nilagay 'yong wand?

"Oo! A-ako nga, kaya ibigay mo sa'kin ang wand kung ayaw mong masaktan!"

Kahit na nag-aalinlangan ako ay ginawa ko na ang dapat. Kasi alam kong ito ang tama, ang mabawi sa kanya ang wand na pinaka-iingatan ng akademya bago pa nila gamitin ito sa kasamaan.

He laughed unbelievably.

"Pinatatawa mo ako, hija, alam mo, umalis ka na lang at kalimutan na nagtagpo tayo rito, na sinubukan mong harangin ang isang tulad ko, ngayon, kung maaari, aalis na ako," he said and mocked while underestimating me. I gripped and gritted.

Nakaramdam ako ng galit sa mga binitawan niyang salita dahilan para itaas ko ang kanan kong paa at pinadyak ito sa lupa ng marahas. I felt my power radiated out in rage. The purple and violet mist hovered around my body as my eyes went glowing.

There's a sudden quake occured, nagkaroon ng bitak na gumuhit papunta sa tinatayuan niya. Napatingin siya sa gawi ko and jumped off the ground at lumipat ng pwesto.

"Hindi ito maaari!" he unbelievably vented.

Ngumisi ako ng maramdaman ang takot at kaba sa kanyang katauhan. His body started to tremble, hindi siya makatingin sa akin ng diretso dahil inuunahan siya ng kaba.

Lumapit ako sa kinaroroonan niya, hindi ko naramdaman ang sarili kong humakbang. Unbelievable, pero, oo, lumilipad ako ng kalahating metro from the ground. Ngayon ko lang ito nagawa sa tanan ng buhay ko.

"The wand," nilahad ko ang kamay ko sa kanya.

Hindi siya makatingin sa akin dahil may kung anu-ano siyang mga pinagsasabi. He's mumbling something that made me smirk.

"Hindi ito totoo, nagpapanggap ka lang," bulalas niya.

Muli akong ngumisi.

"Ibigay mo sa'kin ang wand," muli kong tugon subalit nanatili siyang wala sa sarili. Ganon ba talaga sila kapag nalaman nila ang isang tulad ko? Nakakabaliw ba talaga?

"Kailangan kang sunugin sa nagngangalaiting apoy at kailanman ay hindi na dapat mabuhay sa mundong ito!" nainis ako sa sinabi niya.

"What are you talking about?" I asked curiously.

"Ang isang tulad mo ay banta sa lipunan, ang mga katulad niyo ay salot! Kailangan mong mawala sa mundo!" he shouted in front of my face and disappeared.

Naramdaman ko na lang siya bigla sa likuran ko, dalawang metro ang layo niya mula sa akin. Muling kumawala ang ngisi sa aking labi nang makita ko ang wand sa kanyang kamay. He summoned it again, para gamitin ito sa akin which I find interesting.

Gagamitin niya sa'kin ang bagay na 'yon? Sinusubukan niya ba ang kakayahan ko? Be my guest, weirdo.

"Are you going to use that staff to me, aren't you?" I asked out of the blue.

He just smirked, instead of answering my sarcastic question. The wand glew, kulay ginto ang ilaw nito na kung saan nagbigay sa akin ng pagkabighani.

"This night will mark your death at ilang libo na namang taon ang hihintayin upang maisilang muli ang taong itinakda upang palitan ang posisyon mo! Haha!" he devilishly laughed while whirling the wand and casting a spell. Hindi ko maintindihan kasi mahina, tanging ang pagbuka lamang ng kanyang bibig ang nakikita ko.

I let him cast his spell, whatever that is.

"Paalam, hija," he smirked and pointed out the wand in my direction.

It created a gold lightning thread. Dumaloy muna sa metal na wand ang hibla ng kidlat bago ito gumawa ng tuwid na linya patungo sa akin. Bago pa man ito dumampi sa akin ay gumawa ako ng barrier upang maiwasan ang anumang spell na ginawa niya.

"Be gone, witch!" he exclaimed.

Kung saan-saan siya umaatake at wala man lang akong ibang ginawa kundi ang umiwas.

Mas lalo lamang siyang nagalit dahil hindi man lang niya ako tinatamaan. Muli akong gumawa ng barrier when he striked into my direction.

"Pinahihirapan mo lang ang sarili mo, mister," I spoke, dahil naumay na ako sa pag-atake niya.

Ramdam ko na rin na napapagod na siya at wala naman akong intensyon na saktan siya, maliban na lang kung pinilit pa niyang labanan ako.

Nang tumapak siya sa lupa ay itinapat ko ang palad ko sa kanya, ngumisi ako ng makitang hindi siya makagalaw sa kanyang kinatatayuan. The wand fell on the ground.

"A-aaacck!!" he gasped.

Tinapat ko naman ang kaliwang palad ko sa wand, it flew towards me.

"You should've given it to me earlier, hindi ka na dapat nasaktan pa, but of course, wala akong ibang choice," usal ko, lumapit ang katawan niya sa kinaroroonan ko gaya ng ninanais ko.

"Sorry for doing this," dagdag ko pa.

Inilapat ko ang kamay ko sa ulo niya, nagpumiglas pa siya but then calmed down when we're done, when I'm done with my job.

I have gotten the wand plus I captured the thief. I snapped my fingers and appeared in front of the Headmaster's office.

Everyone rushed on our platform, they went obstreperous like a bug. Nakita ko rin ang pagkagulat ng limang Alpha kasama na ang namamanghang si Headmaster Argus.

"Oh my gosh! Did she do that?"

"She captured that thief alone?"

"Unbelievable!"

Nagawa pa nilang manghinayang sa kakayahan ko, ako na nga 'yong nakatulong. Tss!

Lumapit si Headmaster Argus sa'kin and thanked me wholeheartedly.

"Taos-puso akong nagpapasalamat sa katapangang ipinakita mo, hija, kung 'di dahil sa'yo ay maaaring nasa peligro na ang hinaharap ng akademya, maraming salamat, and now, my business will be a sort of a hectic regarding this man," anya habang nilalagyan ng chains and handcuffs ang lalaki.

He's unconscious, right? Guess who made him like that? That's none other than me. Meh.

Bago ako umalis ay nakita ko ang pagngiti ni Caleb sa akin. Nakaramdam ako ng pag-iinit ng pisngi. What a cute guy.

Then, the mood got destructed when Myrtle came and hugged me behind tightly.

"Two down sa unang araw ng school!" she said cheerfully.

The commotion subsided. We left the premises and went inside our dormitory. But before that, sinulyapan ko muna ang academy at naalala ang lalaking kumuha ng wand ng school.

He knew something about me.

I should try talking to him next time, I guess.