He didn't gave me a chance to talk. He turned around and walked away. Sa totoo lang ay wala na rin akong masabi, not because he complimented me, if that was a compliment at all.
I stoped because I realize he won't say anything. He is that type of man na kapag pinipilit ay natutuwa pa siya. He won't say it unless he wants to. Sinasayang ko lang ang oras ko sa kanya.
He was still walking away, didn't even bother to look back at me. Sanay siguro siyang mag isa kaya ganyan siya.
Nagkakamali siya kung sa palagay niya ay susunod pa ako sa kanya. Naglakad ako papunta sa ibang direksyon. May oras pa naman bago lumubog ang araw. Besides, kailangan kong mag lakad lakad para pababain ang kinain ko.
Hindi ko alam kung saan ako pupunta. I don't know this place after all. Hahayaan ko nalang ang mga
