Imprint Keeper

Chapter 20

Paglabas ko ng The Hook Cafe hindi na nawala sa isip ko ang laman ng sulat. How can I? Gustong-gusto kong malaman ang katotohanan. The truth that I feel like people hiding from me. People I trust... the only person I have.

Naglakad ako gilid ng kalsada kung saan abala ang mga nagtitinda at nag-o-offer na nang kanilang mga tinda. Hindi ko man sila nakuhang tignan o ngitian, my mind is too occupied. Then, suddenly I bump into someone coming in front of me.

"Sorry." Agad na akong humingi ng paumanhin dahil alam ko naman na kasalanan ko dahil hindi ako sa daan nakatingin.

"Are you okay?" He said in his odd deep voice while softly touching my arms to keep me from tripping.

I looked up to him to see his sweet and small face. His skin so pale and his tired looking eyes caught mine. Agad akong umayos ng tayo at nag-sorry ulit sa kanya.

"You look troubled?" Tinignan niya ako sa diretso sa mata. I could still feel his cold hands on my elbow. Hindi ako nakasagot, para akong hinigop ng mga mata niya. "Well," he uttered, finally removing his hands on me. "Be careful." He smiled slowly showing his snowy white teeth.        

My eyes followed him as he walks away. Yumuko ako ulit bilang paghingi ulit ng sorry. Wala man lang ako nasabi sa kanya. Bumalik ako sa paglalakad nang mawala na siya sa gitna ng maraming tao. Sayer's workplace is nearby, kaya naman tinawagan ko na siya.

Minutes later after I waited outside a building, he came running towards me. I forced a smile when I saw him slightly smiling at me.

"Babe," I kissed him on the cheek, he didn't say anything.

Seeing him like this makes me uncomfortable. Marami nang gumugulo sa isip ko at hindi ko na makuha pang dagdagan dahil lang sa pagtatampo niya. I took a few steps away from him, gusto ko na sanang umalis. Ramdam kong galit pa rin siya sa nangyari. But the stopped me from going, blocking my way.

"Let's talk somewhere else."

He grabbed my hand and led me inside a door which leads to the emergency staircase. Tahimik doon at tila wala naman masyadong gumagamit ng lugar na iyon. To my surprise, Sayer pushed me making my back rest behind the door. He leaned on too close making our body touch. Sinubukan kong pigilan siya't itulak pero nagpupumilit siya.

"Sayer! Anong ginagawa mo?"

I tried looking at his face pero hindi ko makita dahil nakayuko siya't masyadong malapit sa mukha ko. His body is shaking as if he was trying to stop a feeling from bursting out.

"Ayokong mawala ka Althea, you're all I have." He said almost murmuring. "Huwag mo akong iiwan." Ipinatong niya ang kanyang ulo sa balikat ko. His deep breaths made my heart melt. I couldn't help but to embrace him.

"Ano ba yang iniisip mo? Hindi kita iiwan Sayer." I said softly.

"Sorry babe. Mahal na mahal lang kasi talaga kita." He wrapped him arms around me making me feel I'm the only thing he needs. Leaving him never crossed my mind, ang hindi ko lang maatim ay ang pagdududa ko na may itinatago siya.

"Gusto ko lang kasi, maging honest ka sa 'kin. Minsan hindi ko maiwasan na isipin," I paused and took a deep breath. "...na baka may itinatago ka sa 'kin. Hindi ko kakayanin kapag nalaman kong you're hiding something from me."

I waited for him to defend himself or just to say anything... but he did not say a word. We heard footstep echoed in that silent place. Bahagya siyang lumayo sa 'kin grabbing my hand. He opened the door and lead me out of the building. His body stiffs and he was silent, mahigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko at kahit pa nasasaktan na ako. I kept silent.

Tahimik pa rin siya hanggang sa pagmamaneho, hindi ko alam kung saan kami papunta. Basta ang alam ko gusto ko ng umuwi at magpahinga.

"Sayer, can we just go home?" Bungad ko sa kanya. He eyed me for a second before answering. "I'm taking you home."

He's cold. Never in our relationship that he had been this silent. That made me wonder, what if he is hiding something? What if I am right with my accusations?

Wala pa ring umiimik sa 'ming dalawa pagdating sa bahay. Masyadong tahimik at nakakapanibago. Maliit na bagay lang 'tong pinag-aawayan namin pero parang napaka-big deal sa kanya. Dumeretso ako sa kusina to prepare food for us, habang siya naman dumeretso sa opisina niya. He has this room in the house where he do most of him unfinished job from work. I never doubted him for bringing work back home, but after the 'calling the doctor' incident, I became unsure.

Matapos kong ihapag ang pagkain and I was about to go to Sayer when I saw his phone placed on the living room's coffee table. Natigil ako sa naisip kong gawin, I want to check his phone. Sa loob ng pagsasama namin hindi ko ginawa ang mga ganitong bagay dahil tiwala ako sa kanya but this time it's different.

Sandali kong pinakiramdaman kung lalabas ba si Sayer, nang marinig kong nagta-type pa siya sa computer niya agad akong lumapit sa coffee table. Agad kong kinuha iyon at binuksan, only to find that it is locked with finger print scanner. There is no other way para mabuksan ko iyon kaya naman ibinalik ko nalang iyon sa dati niyang posisyon.

But as I walk away from it, it rang.

Nagmadali akong bumalik para makita ko ang pag-flash ng message sa phone.

"We can't keep her memories secret forever."

Nangingig ang kamay ko nang ibalik ko ang cellphone sa lamesita. My doubt grew stronger. Gusto kong umiyak, gusto kong magwala. Keeping my memories a secret? Tama ba lahat ng paghihinala ko? May kinalaman nga ba talaga si Sayer sa pagkawala ng mga alaala ko?

All my questions stopped when his door opened. Sayer stood there, surprised to see me. Hindi ako magaling magtago ng emosyon kaya alam kong kitang-kita niya sa mukha ko ang nararamdaman kong galit. Takang-taka siya sa nakikita but I kept silent. Slowly I moved my way back to the kitchen ignoring him completely, sinundan niya ako ng tingin.

Pero nang maramdaman kong naglalakad na siya palapit sa 'kin, hindi ko na napigilan pa ang galit ko. I felt a nerve pop in my head. Humarap ako sa kanya, not minding all the tears falling in my cheeks.

"Liar." I strongly uttered.

Natigil siya sa paglapit sa 'kin. "Babe, listen to me."

Sinubukan niyang lumapit ulit but I stopped him. "Don't. . come. . near me." My core trembles in anger as my tears falls endlessly like a lone long river.

Pero imbes na makinig ay sumige pa ito at lumapit sa 'kin. Mahigpit niya akong niyakap na pilit kong inaalis. He begged for me to listen to him but I kept yelling at him.

"Ang gusto ko lang maging totoo ka sa 'kin! Pero ang lahat kabaliktaran pala?" Sa sobrang galit ko nagdilim ang paningin ko. Maraming beses ko siyang sinampal at sinaktan. Hindi ko alam kung saan tumatama ang mga kamay ko. Gusto ko lang mailabas ang galit ko.

Nakayuko lang si Sayer habang tinatanggap lahat ng galit ko. He stood in front of me, letting me hit him. Until I saw a crystal clear tear fall from his eyes. Everything in and outside my head became silent. Natigil ako nang makita ko siyang lumuluha.

All of that anger became sadness, slowly making me feel exhausted. Napailing na lang ako sa mga nangyayari. I don't know what to do. I don't know how to face him anymore. I sat down to keep myself together.

"Bakit mo 'to ginawa sa 'kin Sayer?" River of tears fell again from my puffy eyes. He look up to me. Puno ng lungkot ang mga mata niya. Napakasakit sa puso na makita siyang ganoon. At kahit na anong galit ko, lumalambot pa rin ako dahil sa pagmamahal na nakikita ko sa lumuluha niyang mga mata.

"Nung nakasama kita, nakumpleto ako, nakumpleto ang buhay ko. Hindi ko kayang mawala ka pa sa 'kin. Mahal pa kita kaysa sa sarili kong buhay." Aniya.

Ang akala ko kilala ko na siya. Ito marahil ang dahilan kung bakit hindi ko maibigay ng buo ang puso ko sa kanya.

"Tama ba ang naiisip ko na, ikaw ang may kagagawan ng pagkawala ng mga alaala ko?"

He sat down beside me. May dugo na tumulo mula sa labi niya. I looked at my hands and there were blood stains on them. When did I became like this?

Umiling si Sayer. "May gustong manakit sa 'yo noon at iniligtas lang kita."

Napakunot ang noo ko sa narinig. Nakita ni Sayer na tila hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. I think my heart knows something, dahil hindi na ako nagulat sa sinabi niya.

"I lied because I don't want you to remember the pain of the past."

I let out a little laugh, hindi ako makapaniwala sa mga naririnig ko. My mind is so full like it was about to explode. But I wanted to know more.

"And Cason?" tanong ko sa kanya.

His sharp eyes looked at me for a second, I saw pain in his eyes.

"Siya ang dahilan kung bakit ka napunta sa delikadong sitwasyon na 'yun."

It is hard for me to analyze the situation. Tumayo ako, I need some fresh air to breathe. Why can't I believe him? Ang dating sa 'kin parang kasinungalingan pa rin ang lahat.

Mabigat ang hangin sa labas at may kalamigan pa ito. However, my anger made my body hot eliminating all the coldness in the air.

Hindi ko lubusang maisip kung paano niya ako nagawang lokohin ng ganoon nalang. I gave my all to him. I remembered waking up next to him, naked.

Niyakap ko ang katawan ko, hindi ko magawang makapag-isip nang maayos dahil sa mga bagay na nalaman ko. All I did was to cry. Wala akong alam gawin, wala akong ibang maisip. Paano nalang ako ngayong ang tanging lalaking pinagkakatiwalaan ko ay siya palang unang nagsisinungaling sa 'kin?

I turned around to see if he was still there. He haven't moved an inch. Naroon pa rin siya't nakaupo sa harap ng hapagkainan. I can see his back shaking, sa palagay ko, umiiyak rin siya.

He lied to me.

I am mad at him.

But why do I feel like, I want to go back to him?

I shook my head in attempt to bring my sanity back. Muling nanumbalik sa 'kin ang mga ilang bagay na isiniwalat niya sa 'kin lalo na ang tungkol kay Cason.

Bakit niya sinabi na si Cason ang dahilan kung bakit ako napunta sa delikadong sitwasyon?

Ano bang nangyari noon?

All this thoughts is making me crazy. Wala akong mahugot na sagot sa memorya ko. But I need answers, I need to find someone who knows the truth.

I need to find Cason.