Imprint Keeper

Chapter 31

"Magpahinga ka na, alam kong napagod ka sa mahabang byahe." I said guiding her head on the pillow. "But before I let you sleep, can I ask you something?" again I didn't get a reply.

"Payag ka ba sa alok ko?" Hinayaan ko siyang mag isip nang ilang minuto. Hindi na ako umasa na magsasalita siya pero nang humarap ito sa 'kin, I saw a spark of hope.

"I want my memories back." Her soft voice tickled my ears. "Kaya mo bang gawin 'yun?" I cleared my throat.

"Your memory is my priority." Lumukot ang mukha niya at tila hindi naniniwala sa sinabi ko.

"Isa ka rin sa mga taong gustong manakit sa'kin, alam ko." She turned her face away from me. "Pagod na ako sa mga kasinungalingan. Pagod na ako sa mga katulad mong gustong manakit sakin. Pagod na akong umasa sa normal na buhay. Buhay na walang itinatago, walang nakakalimutan."

Her words left me hanging. All luck is on me now. Pwede kong gamitin lahat ng sakit sa puso niya upang makuha ang gusto ko. I crawled up the bed and sat beside her. "I will tell you all I know. Bibigyan pa kita ng mga patunay para maniwala ka na totoo ako sa’yo." I took out my phone and scroll through my email.

Binuksaan ko ang isang email na kung saan naroon ang larawan na isa sa mga patunay na sinasabi ko.

"This is your family."

She hesitated at first pero inilapit ko ang phone para makita niya. I scrolled it down to where his brother is smiling at the picture. Natulala siya sa larawan at kusang tumulo ang luha sa kanyang mga mata. Her body is trembling but her face shows no emotion. Kinuha niya ang phone ko at muling pinagmasdan ang larawan.

"The next picture will show your father." Bulong ko sa kanya.

Bahagya niya akong tinignan pero muli ring bumalik sa pagtingin sa mga larawan. Her hand shakes as she scroll down to the other photo. Nabitawan niya ang phone and at the moment humagulgol siya ng iyak. She cried almost running out of breathe.

Hindi ko napigilan ang sarili ko at niyakap ko siya. I want her to be on my side for I know she doesn't deserve this pain. I patted her head as I pulled her slowly on my chest.

"Pumayag ka lang sa gusto ko Althea, maalala mo ang lahat. Maiintidihan mo kung saan ba nanggagaling 'yang sakit na nararamdaman mo ngayon. Makikilala mo kung sino sila sa buhay mo." Mariin kong hinawakan ang magkabila niyang braso.

"I have all the resources that we need to recover those memories. Pumayag ka lang Althea."

She looked into my eyes, her eyes filled with water captured mine. I almost got lost in my thoughts.

"Mamamatay tao ka, sa palagay mo ba, pagkakatiwalaan kita? Pinatay mo ang asawa ko!" She began throwing her hands directly onto my face.

"Hindi mo siya asawa!"

Natigil siya sa p*******t na ginagawa niya. Mabibigat na pagbuga ng hangin lang ang nagawa niya.

"I-I'm sorry. I didn't mean to tell you that now. Mabigat na masyado 'yang nasa puso mo, please take a res for nowt."

"No. I deserve to know." Bulong niya.

I know that she won't let me get away with this. I took my phone again and showed her a photo of a document which shows that there is no marriage registration that happened between her and Sayer.

Along with that photo is a letter coming from one of my investigator stating all facts about what happened after the incident at the warehouse. Sapat na ito sa ngayon para sa akin magtiwala si Althea.

"Bakit wala akong maalala?" Halos pasigaw na naman siya kung magsalita. I know anytime pwede na naman siyang magalit at magwala.

"Althea please," I tried to calm her down before she even erupt in anger. "Bukas ng umaga ipapakita ko lahat ng magpapatunay sa mga sinasabi ko sa 'yo. But for the mean time, magpahinga ka na muna."

Hindi siya agad sumagot at alam kong pwedeng tumanggi siya sa alok ko. I saw the sleeping pill readily available at the side table. I took the pill and the water next to it and offered it to her. "Mabuti pa, inumin mo na muna ito nang kumalma ka't makatulog."

She was hesitant at first pero pinilit kong ilapit sa kamay niya para kunin niya ang mga ito. “Hindi ito lason. Gamot ito para makapagpahinga ka nang maayos.” Alam kong nagdadalawang isip pa rin siyang pagkatiwalaan ako. But soon, I will gain her trust.

Napangiti ako nang kunin niya ang baso at gamot sa kamay ko at inumin iyon.

"Humiga ka na." I told her taking the cup back.

She went under the sheets but I know she haven't really trusted me yet. Hinintay kong pumikit ang mga mata niya bago ako tuluyang lumabas ng kwarto. Now that Althea and the imprint is within my reach, I won't let anyone take it away from me. Ngayong wala na si Sayer, wala na akong kaagaw pa sa swerteng dala niya.

It has been a long dad indeed, pero ang lahat ng pagod ay sulit naman. Hinayaan kong matanggal lahat ng pagod ko sa maaligamgam na tubig na lumalabas sa shower head. I can't help but to think about everything I've been through just to finally meet her.

That day of the warehouse incident, I was there.

Isa ako sa mga investor para sa imbestigasyon patungkol sa imprint na dala ni Althea. Tahimik lang noon sa labas ng warehouse at wala naman kakaibang nangyayari. Hindi ko alam ang nangyayari sa loob, even my toughest and smartest bodyguards don't know about it. Nagulat nalang ako nang sumabog ang warehouse.

This mark on my chest keeps on reminding me of what I need to do. I have to finished what we started.

Nang malapit na akong matapos ay nag-ring ang cellphone ko.

"Boss may problema." The call was from one of my bodyguards na inutusan kong bumalik sa bahay ni Sayer para i-check kung may nakakita na ba sa katawan niya. "Walang katawan dito. Wala ring bakas na may nakarating ng pulis dito. Buhay pa siya boss, buhay pa si Sayer."