Imprint Keeper

Chapter 30

TRENT’S POV

Maingat kong isinakay ang aking bisita sa magara kong sasakyan. Hindi pwedeng masaktan o ma Sugatan ang pinaka importanteng diyamanteng hawak ko ngayon. I cannot contain my excitement. Gustong-gusto ko ng makita nang malapitan ang imprint na matagal ko nang inaasam. But I don't want to ruin our first conversation.

"Miss Althea Luna, please make yourself comfortable. Medyo matagal ang byahe and everything you need is here."

I can see that she is still in the state of shock, she did not even move a muscle.

I cleared my throat. "Sorry, hindi pa pala ako nagpakilala. Ako si Trent Avalos." I offered my hand pero hindi niya pinansin.

"Alam kong malabo pa ngayon para sa 'yo ang mga nangyayari but as soon as we reach my building, maiintindihan mo rin ang lahat."

Never in my life na tinanggihan ang handshake ko. Pero ayokong magalit sa kanya, I don't want to stress her out just because of a handshake for it might affect my imprint.

Hindi nagtagal umandar ang sasakyan, habang papalayo kami sa bahay ay tila natauhan si Althea. Silent tears fell down her cheeks, hindi siya mapakali and it looks like she wants to go out. I tried to calm her but she screamed.

"Pinatay mo ang asawa ko! Mamatay tao ka!"

Nanlilisik ang mga mata niya sa galit at walang humpay niyang ipinatama ang mga kamay niya sa 'kin. Nagulat ako sa inasta niya, I never thought that with a sweet heart face, she can look like a little monster.

I like her. Ganitong tipo ng babae ang mga gusto ko.

Now it feels like I hit two birds with one stone.

With just one swift motion of my hand I was able to stop her from hitting me. Idiniin ko ang dalawa niyang kamay sa salamin ng kotse. Her body slanted almost laying on the car back seat, I allowed my body to lean on a little.

"Wala pa kahit na sino ang nanakit sa 'kin. You really should be punish Miss Althea."

Sandali niya akong tinignan pero agad din siyang bumalik sa pagpupumiglas. I don't have much choice but to calm her with medicine. Agad kong kinuha ang injection sa compartment malapit sa 'kin. I tried hard para hindi siya makagalaw para maayos kong ma-inject ang gamot sa kanya.

"Ibalik mo ako sa bahay! Ibalik mo ako kay Sayer!" Her panicking voice starts to irritate my ears. Hindi ko na makayanan ang ingay niya. I bit the syringe container to get a good hold of her body. Turning her and making her lay on her stomach is the only way I can stop her from panicking. Nang magkaroon ng pagkakataon ay agad kong itinurok ang heringhilya sa braso niya.

"Hindi ganitong klase ng pagpapagod ang naisip kong gawin kasama ka Althea." As her temper softens and body weakens, nakapag-relax na ako kahit pa paano. Niluwagan ko ang necktie na suot ko't inalis ang coat ko. Biglang uminit sa loob ng sasakyan.

"There is no use in fighting me Althea. I won't let you go back. You're mine now." She sobs as if she did not hear a thing. Siguro nga, baka dala ng epekto ng gamot. Aside from me wanting her, it is the imprint that matters most. Inupo ko siya nang kaunti at inanggat ang laylayan ng damit niya. Seeing her lower back gave me assurance and success in my plan. The Imprint is finally mine.

Matapos ang mga taong pagmamasid at paghihintay, napapasa akin na ang kayamanang inaasam ng lahat. I guess, patience really grows into something bigger.

"Ano bang kailangan mo sa 'kin?" Kalmado na si Althea nang tanungin ako.

"Kung dito ko ipapaliwanag ang lahat, hindi ka rin naman maniniwala. I have all the evidences and proof about your forgotten past Althea. Hindi ba't iyon naman ang matagal mo nang gustong malaman?" She weakly turn her face towards me.

"Sino ka bang talaga?" Hindi ko napigilang ngumisi sa tanong niya.

"I am you guardian angel. I've waited long enough to save you from all of their lies."

"Magsisinungaling ka rin sa 'kin, katulad ka rin nila." There is anger in her voice.

"You already knew." I figured out she knew something about her past. Heto na ang pagkakataon ko para makuha ang pagtitiwala niya.

"I'm sorry I'm late. Hindi ko napigilan na masaktan ka nila. But now that I'm here. No one can hurt you." Her all being is shattered into tiny pieces. At ako ang tutulong sa kanya upang maibalik ang bawat pirasong nawala sa buhay niya. She cried on my chest, pulling my sleeves and letting all his sadness and pain channel to mine. I don't mind, for she is my diamond.

Matapos ang mahabang byahe sa daan kinailangan naming lumipat sa helicopter na nauna ko nang pinahanda. This will land on my house that is stated on top of a hill. Pinili kong dito dalhin ang diyamante ko upang makapagpahinga siya nang maayos at makapaghanda sa esaminasyon.

He got tired and fell asleep in my arms. He angelic face under my sight is one of the best scenes I've ever laid eyes into. Unang beses na pagkakita ko palang sa kanya sa café, alam ko na noon palang na malaking pagbabago ang dadalhin niya sa buhay ko.

"Is her room ready?" tanong ko sa mayordoma na sumalubong sa amin paglapag ng helicopter sa malapad na bakanteng lote.

"Sir Master, pati po mga damit at pagkain ay nakahanda sa kwarto niya. Ako na pong maghhahatid sa kanya nang makapagpahinga na rin po kayo." Alok niya.

"Ako na ang bahala sa kanya." Mula sa matamlay na paglalakd ay binuhat ko si Althea nang walang pag-aalinlangan. Nagulat siya ngunit wala na siyang enerhiya pa para kumontra. Ang gamot na pampakalma ay nasa katawan pa rin niya.

"Ako na bahala sa 'yo simula ngayon. Ako na ang magiging katuwang mo sa pag-alala sa mga nakaraan na matagal mo ng gusto malaman." Bulong ko sa kanya. She looked up to me, still in her tired eyes, but did not utter a word. I lay her down to a comfy bed with a fresh set of white sheets.