DIYOSA POV
Mas masakit pala kapag buhay ang taong mahal mo…
pero parang patay ka na sa alaala niya.
Akala ko handa na ako. Akala ko kakayanin ko. Akala ko sapat na ang makita siyang humihinga, gumagalaw, nabubuhay kahit hindi na niya ako kilala.
Pero hindi pala hindi pala ganoon kadali nakatayo lang ako sa tabi ng kama niya, hawak-hawak ang maliit na plastic cup ng tubig na matagal nang malamig. Hindi ko na alam kung ilang minuto na akong nakatitig sa kanya. Tahimik si Evan. Nakatagilid, nakapikit ang mga mata. May benda sa ulo, may tubo pa rin sa gilid, may sugat sa dibdib na pilit itinatago ng hospital gown.
Mukha siyang payapa t doon mas masakit kasi ako hindi.
“Evan…” mahina kong tawag, halos hindi na lumabas ang boses ko. “Gising ka na ba?”
Dahan-dahan niyang iminulat ang mga m
