THIRD PERSON POV
Tahimik ang umaga sa bahay ni Diyosa. May liwanag ng araw na pumapasok sa malalaking bintana, sumasayaw sa sahig na parang paalala na sa kabila ng lahat ng sakit na dinaanan nila, may pag-asa pa ring bumabangon araw-araw. Nakaupo si Evan sa gilid ng sofa, nakatingin kay Diyosa habang nagtitimpla ito ng kape. May ngiti sa labi niya hindi malaki, hindi pilit kundi ‘yong ngiting payapa, parang matagal nang may hinihintay na sandaling ganito.
“Diyosa,” mahinang sambit ni Evan, “dalawin kaya natin si Lola sa Bicol?”
Napahinto si Diyosa sa pagkilos. Dahan-dahan siyang humarap, may kislap ng tuwa sa mga mata. “Talaga?” tanong niya. “Gusto mo?”
Tumango si Evan, halatang excited. “Oo. Miss ko na siya. At… gusto kitang makilala niya nang maayos.”
Napangiti si Diyosa. “Sasama sa
