Body (Tagalog)

Chapter 4

”You really sure you’re going now? Sa tingin mo ba makaka-usap mo siya agad? You know how busy she is.”

I snickered at Zero who is very busy in packing his things right now. Mukhang desidido na talaga siyang umalis at lumapit kay mama. I don’t even know her exact address paano naman niya hahanapin si mama? Tsk, nagsasayang lang siya ng oras.

“I told you, okay lang ako. Akong bahala, madaming pwedeng kontakin para makuha ang address ni Tita. I’ll do everything, babalik ako dito kapag Nakita ko na siya. For the meantime, si Ralph muna ang bahala sa ‘yo. He’ll make you safe, mas may tiwala ako sa kaniya kaysa sa iba pang barkada, pero maaasahan naman sila.”

“Does he know anything?”

I can’t let Ralph know what we’re planning. Baka kung anong gawin niya sa akin. We’re powerful, but him being a Deciant is a next level. Hindi pa din namin sila kaya, kaya nga gusto ni Papa na mapa-bagsak sila. They’re hindering our plans.

“Nope. Sinabi ko lang na kailangan kong umalis, pumayag naman siya agad na bantayan ka. Don’t worry, you’re safe with him. Just make sure, hindi niya mahahalata ang plano mo. Ralph despise lies, the most.”

Tumango naman ako. I get it, kailangan ko lang itago ang plano sa kaniya. Hindi naman siya ang kailangan ko, tatay niya ang mission ko ngayon. Kung makukuha niya lang ang yaman ng ama niya, edi sana wala akong problema. I can just suggest na pakakasalan ko na lang siya. He’s not bad compared to his father. Mas prefer ko pa din ang kaedad ko.

“Don’t worry about me. Kaya ko ang sarili ko. I lived almost half of my life being like this. Naibigay ko na lahat ng pwede kong maibigay, wala nang mawawala pa sa akin.”

“Stop, you’re making me feel bad.”

“It’s not like that. Sadyang wala na akong magagawa, ganito na ako ngayon. I probably die than risking the safety of your family. Hindi ko kakayanin na may masamang mangyari pa sa inyo. Kayo lang ang tumuring sa bilang totoong ka-pamilya. I’ll do anything, mailigtas lang kayo.”

I pulled him into a hug. We may not be blood-related, but I promise you Zero, I’ll die for all of you. Family means so much to me, maybe because I didn’t have the chance to feel those cringey feels with your family. I longed for it so much.

“You really going? Bro, kararating mo lang galling Manila, paalis ka na muli. Why don’t you stay for a while?”

Napabitaw naman ako sa pagkaka-yakap kay Zero dahil narinig ko ang boses ni Ralph. My heart thumped while watching him wiping his sweat off. His muscles are flexing every wipe that he’s doing. He’s wearing a sweatshirt right now, kaya kitang-kita ang mga muscle. It’s not that bulky,but it’s in the right places.

Mabilis ko namang iniwas ang tingin ng bigla siyang lumingon sa akin. My cheeks flushed kaya mas lalo akong umiwas para hindi niya mapansin. Kasasabi ko lang na wala akong pakialam sa kaniya, but look at how my body reacts to him. Wala pa nga siyang ginagawa masyado.

I heard him snickered that makes me more embarrassed. Napansin niya ata. I shake my head to shrugged my thoughts. Tsk, kung ano-ano na naiisip ko. I need to focus, hindi pwedeng ganito.

“I need to. Urgent matter. Basta ikaw na ang bahala kay Dolce, a? Ingat na ingat ko ang isang ‘yan. Huwag mong hayaang landiin nila Cyrus, hindi ko sila gusto para sa pinsan ko.”

“Ako ang bahala, Bro. Hindi makakalusot sa akin sila Cyrus. I’ll surely guard the beautiful lady here.”

My eyes rolled in annoyance to in his reply. Beautiful? Tsk, didn’t know he can be that sweet-tounged guy. Tinulungan ko naman si Zero sa pag-sasara ng maleta niya. Ngumiti siya sa akin at kinuha na ang maleta niya.

He pulled me into a tight hug before whispering something to me. My lips instantly formed into a smirk because of what he whispered. I s*****d his shoulder because of that. Loko-loko! My smirked become wide as my gaze landed on Ralph. Nagtatanong naman siyang tumingin sa akin, pero hindi ako nagsalita.

“Get Ralph’s heart, okay? I like him for you, make sure you two will be a couple when I come back.”

That is what he whispered to me, bago niya ako binitawan. I rolled my eyes for him one last time, bago ko siya tinulak palabas nang tinutuluyan niyang kwarto sa bahay ni Ralph. Umisod naman si Ralph para bigyan kami ng daan. I felt his stares at me, pero hindi ko siya nilingon.

"Ihahatid kita, okay? Kahit ito lang. Hindi na talaga kita mapigilan, e. I told you, walang mangyayari, magpapakahirap ka lang. I can talk with my father regarding Tito."

"Shut up, Dolce. Si Ralph ang maghahatid sa akin. You still want to go?"

I shrugged my shoulders to him. Ano naman kung si Ralph ang maghahatid sa kaniya?

"And so?"

"It means, the two of us will be left after we arrived in the airport? You want to be with me?"

Napahawak naman ako sa may puso ko dahil sa biglang pagsasalita ni Ralph sa tabi ko. The hell? Wala man lang pasabi na nasa tabi ko na siya.

"Ayaw mo noon. Magkakaroon tayo ng quality time. Maybe a chance for us to get to know each other?"

I playfully said nang makabawi ako sa gulat. His smirk widen because of my tease.

"Oh, you want to know me? I can give you the privilege. Just tell me, hindi naman ako madamot. I usually give chance to those who are close with my friends."

His eyebrows shots up. His voice screams arrogant. Even his stance screams it all. Akala ko ba tahimik ang isang ito? Why does he keep on babbling none sense on me now?

"Excuse me? I'm too fab for that."

I exclaimed to him then, flip my hair to his side. Alam kong sakto 'yon sa mukha niya. Taste my hair, arrogant jerk!

"Geez, kailangan ba talagang kainin ko muna ang buhok mo para maging close tayo?"

"Ang why do you want to be close with me?"

"Gusto ko lang?"

He replied to me. Napairap naman ako lalo. He just answered my question with another question, great.

"Tama na nga 'yan. Ihahatid niyo ba ako o hindi?"

"Ihahatid syempre."

"Wearing that?"

He widen his eyes as he roam my body. Minsan talaga naiisip ko na lang na excuse lang nila ito para tingnan ang katawan ko.

Napatingin din naman ako sa suot ko. I am wearing a knee length skirt topped with a bandeau-styled cloth. Mainit kasi kaya ito ang natripan kong isuot.

Mas mainit sa Manila, pero dama ko pa din ang init sa probinsiya hindi katulad sa Baguio. Ack, I miss living there.

"What's wrong with my outfit again?"

I asked scratching my nose. Lagi na lang silang may problema sa akin.

"Because that is too revealing. Hindi sanay ang mga taga-dito na makakita ng kagaya mong casual lang na isinusuot 'yan. Kung girlfriend kita, hindi ako papayag na ganiyan ang isuot mo."

An idea popped in my mind because of what he said. A sweet smile formed in my lips before I reply to him.

"Make me."

Hamon ko sa kaniya. Amusement was written all over his face. Mukhang hindi niya inaasahan 'yon.

"Then you're mine. So magpalit ka na."

Sakay niya sa biro ko.

"Oh? But I don't like being bossed around. I want to be the boss."

I said as I crossed my arms. Lalo naman siyang natuwa dahil sa ginagawa namin. Tsk, kung hindi lang dahil sa plano ni Papa hindi ko ito gagawin. He may look good, pero hindi pa din siya pasok sa standards ko.

"You can be the boss sa ibang paraan, pero pagdating sa damit I want to take full control over that matter. Gusto ko ako lang ang makakakita ng mga dapat itago."

Hysterical laughs burst out from my lips. O my gosh, he's so funny. Mukhang hindi madaling mang-seduce ng mga katulad niya. Usually it took hours for a man to fall in love with me.

"Ah basta. Mainit okay? Hindi naman ako lalabas. Na-miss ko na din kasi ang Manila so, I want go go with you."

I pouted at Zero. I even tried to do puppy eyes para ma-convince ko siya na isama ako. Though, I can crash with them. Mas okay na 'yong may permission niya para walang away.

Nanghihinang tumango naman si Zero. 1 points for me again. Napalakpak naman ano bago naunang lumakad sa kanila. I even hummed due to excitement. I don't know, but it become a hobby to me. I usually hummed a tone that no one knows when I become excited.

Kaya madaling na-pe-predict nila Zero kapag excited ako. Pinipigilan ako ni Papa dati sa pag-ha-hum, pero hindi sa nagtagumpay. He always say it's so unlady like, pero wala na siyang nagawa.

Sumakay na kami sa dinaling kotse ni Zero. He said he wants to drive, pero hindi pumayag si Ralph. Medyo malayo din kasi ang biyahe papuntang Manila tapos may flight pa siya pagdating namin doon kaya paniguradong mapapagod na naman siya.

Ako ang pinaupo nila katabi ni Ralph. Kausapin ko daw si Ralph dahil tutulog siya. Baka daw mabore ang driver namin. Tsk, pang-alis na pala ako ng boredom ngayon.

Sabi nila La Puerte daw ang pangalan ng bayang ito. May isang pamilya na humahawak dito, ang mga Luzano daw. Although, mukhang mas mayaman ang mga Deciant. Mukhang nanahimik lang sila.

"Is it really worth it to live here? I mean kayang-kaya ng pamilya niy na lumipat sa Manila. Doon mas madali, pero bakit mas gusto niyo dito?"

I curiously asked to Ralph. Nakakapagtaka lang dahil most of the families that I know mas gusto nila ang City life. Unless Mayor ng bayan 'yong isa sa miyembro ng pamilya nila. Then, tanggap ko pa na hindi talaga sila makakaalis.

"Worth it? Okay lang naman. Mas gusto kasi ni Papa sa tahimik. At saka lupa ni mama ang buong Hacienda kaya ayaw ni Papa na mawalay doon. He wanted to remember her until he die."

"Nasaan ang mama mo?"

I need to gather info's about their family. Paniguradong kulang pa ang file na binigay sa akin ni Papa.

"She's dead? I don't really know. Lumaki na ako na wala siya. I can't even remember her name and look. Basta si Mama, 'yon na 'yon."

He shrugged his shoulders. Mukhang mahirap din ang pinagdaanan niya. Ako kasi at least, nakita ko pa din si Mama. I still have a few memories of her, kahit blurry na.

"That's sad. Ako kasi iniwan din ako ni Mama, pero may natatandaan naman ako kahit kaunti tungkol sa kaniya. And I still know na buhay pa siya kahit hindi kami nag-uusap."

He swiftly glance at me bago tumingin ulit sa daan. Maybe examining my emotion, pero wala na sa akin 'yon. My mother will always be my mother kahit iniwan niya kami.

She's probably done with all the mess that my father's creating kaya siya umalis. Although, I still hope na sana kung sana, sana sinama niya ako pag-alis niya edi wala na sana akong problema.

"We really are alike, huh."

"Maybe we're meant for each other?"

I teased him. Ngumiti naman siya. His side jaw flex because of his sudden smile. Mas lalong nahulma ang panga niya dahil doon.

"You're really funny."

"Funny lang? There should be more of you praise me. Hindi ako tumatanggap ng isa lang."

I joked. Tumawa na naman siya dahil doon. Napairap naman ako, am I a clown to him? Kanina pa niya ako tinatawanan. Baka magising na si Zero dahil sa ingay niya.

"Can't you tone down your voice. Natutulog na si Zero."

I warned him at lumingon sa pwesto ni Zero. He's sleeping soundly actually. Mayroong nakapasak na earphones sa tainga. Panigurado wala na 'yong tugtog. Hindi kasi siya natutulog ng may tugtog pa ang earphones niya.

Sometimes I saw him use timer para mapatigil ang tugtog kapag tulog na siya. I usually do that too kapag bored ako. Mas masaya kasi na bago matulog may tugtog. Unless metal rock, party song, upbeat, and etc ang tugtog nagigising ako.

Mayroon pa nga akong playlist ng mga kanta na pwedeng kong patugtugin bago matulog. They help me to calm down and tone down my anxieties. Sila ang naging katulong ko para malabanan sila noon.

Dati pagkatapos ng isang mission, I usually can't sleep. Maybe because of guilt. Ewan ko, but those songs made me sleep soundly. Those songs help me to relieve myself.