Hindi na malaman ni Izzy kung ilang oras na nga ba ang itinagal niya sa pag tunganga lamang sa sahig ng silid tulugan ni Carl. Yakap ang kanyang mga tuhod habang tahimik na umiiyak.
Ramdam niya ang pag hapdi ng magkabila niyang mga mata maging ang pangangalay ng kanyang likod ngunit hindi niya pa rin magawang kumilos doon at bumangon, umpisahan ang kanyang araw na masyado nang na abala.
Dapat ay ngayon ang schedule niya para kunin ang pinagawa niyang passport at asikasuhin ang iba pang papeles na kailangan niya sa pag alis, ngunit heto siya at inuubos ang lakas at oras sa pag iyak sa taong malinaw naman nang hindi karapat-dapat para sa kanyang mga luha.
I killed someone, three years ago…
Mapait na napa ngiti si Izzy kasabay ng sunod-dunod at pigil na pag iyak nang muling maalala ang mg
