“What about the dinner you promised?”
Gusto kong batukan si Theo nang magkita kami sa ospital. Malapad ang ngiti niya sa akin habang nagsusulat sa chart ng pasyente.
Tumikhim ako nang makita ko ang nurse na parang kinikilig habang pinapanood kami. Umayos naman siya pero bakas pa rin sa mukha niya ang sisilay na ngiti.
“I told you, I’ll text you when I’m free.” Sagot ko habang nirereview ang chart ng pasyente ko.
Sa totoo lang, nakalimutan ko ang dinner na sinasabi ni Theo sa akin. Naging busy ako sa sinisimulang branch sa Cebu at kay Luke na parang hindi mapanatag kapag hindi ako nakikita sa isang buong araw.
Somehow, I had gotten used to him being so clingy. Ayoko na lang mag-isip na mayroong mas malalim na dahilan kung bakit sobrang clingy niya sa akin. Kagabi lang ay tinatanon
