Chapter Twenty Nine
SUNDAY. There was something in the air that day. Nang magising akong wala si Keith sa tabi ko, I felt a sense of loss that I’ve never felt before. Pero ibinaon ko ‘yon sa likuran ng utak ko. Baka naman kasi maaga lang siyang nagising para magtrabaho.
I went on with my morning like the usual. Naligo, nagbihis, bumaba mula sa kwarto. I intended to look for Keith in his office when I saw Kaye was sitting on the sala talking to a guy. Hindi ko makita ang mukha no’ng lalaki dahil nakatalikod siya mula sa view ko. It wasn’t Keith. I know the figure of his back and he’s not that guy.
Bumaba ako para sana batiin man lang si Kayedee. Nakita niya ako nang eksaktong sandali na makatuntong ako sa ibaba ng hagdan. Tumayo siya. Late ko nang na-realize na may eks
