Mari's POV
Umalis din si Cloud. Nagpaalam siya sa akin pero hindi ko na siya masyadong pinansin. Wala na rin siyang time para manuyo sa akin dahil kailangan na niyang umalis agad. Hindi ko naman intensyon na hindi siya pansinin sadyang nauubos na ang aking pasensya sa ganung mga pag-uusap namin.
Sapo ko ang aking noo ay hindi ko mapigilan na hindi matulala sa rooftop nitong building namin. Nasa malayo ang aking tingin habang iniisip na wala na talaga akong kasama na magbirthday. Wala ang asawa ko at mukhang kami na lang ng secretary ko ang makakasama ko ulit tulad ng dati.
“I know you are not okay. Hindi ka pa rin naman mag-isa, nandito ako kasama mo pa rin sa birthday mo tulad ng dati.”
Narinig ko ang boses na iyon pero hindi ako nagsalita. Wala akong imik kundi ang aking pagkatula
