CHAPTER 29
Quielle Maaga rin akong umalis kinabukasan dahil may klase ako. Hindi na kami nagpang-abot ni Tatay. Si Nanay ay nasa pwesto na rin kaya hindi ko na siya natanong kung nakausap na nga niya si Tatay. Her words brought hope to me. Malaki ang tiyansang papayagan na rin ako ni Tatay dahil nakikinig siya kay Nanay. I can almost see how it would happen. That's why when I met Sandro in the parking lot where he usually waits for me after my class for this afternoon, malaki ang ngiti kong sinalubong siya ng mahigpit na yakap. "I miss you!" hindi ko mapigilang sabi sa kanya. He chuckled. "I miss you more," he whispered. Kumawala ako sa kanya. Inipit niya ang mga takas kong buhok sa gilid ng aking tainga habang nakayapos pa rin ang isang kamay niya sa aking katawan. "Change your clothes. We're
- Writer
