Miss Independent

"KRISSY, I want to remind you that your flight is tomorrow at 10 in the morning," I heard Lucy talking again and again about the flight. "Lucy stop being paranoid okay? Ilang beses mo na bang sinabi sa akin iyang flight ko?" pagtataray ko dito at nahiga sa aking kama, She rolled her eyes, mataman itong nakatitig sa akin napangisi naman ako sa ginawa nito. "You know the exact reason Lavander Kris Williams! Ilang beses mo na bang nakalimutan ito? ang tigas nang bungo mo," pagsesermon nito na may kasama pang dabog. Yes, I'm Lavander Kris Williams. The famous designer of Voss Signatures and Owner of Red Hub bata pa lamang ako ay pangarap ko nang maging isang designer. That's the reason why I give up everything in Phillipines para sa pangarap ko, even my 'own' family. Tinalikuran ko lahat kahit alam kong may madadamay na inosenting nilalang. "I know," I sight, I mean sino ba ang hindi makalimot sa masalimoot kong nakaraan. Kong pwede lang magpasagasa para magkaroon ako nang pang habang-buhay na manesia ay ginawa ko na. "Do you think pagbibigyan ka niya?" tanong nito at napaupo sa tabi ko, "May karapatan pa rin naman ako diba?" nanghihinang boses ko, when it comes to this topic, nagjejelly talaga ako. "Alam nating dalawa ang sagot Krissy, but always remember whatever happens nandito lang ako palagi," she said and hug me, napangiti ako nang malungkot dito. Sobrang thankful ako na may isang Lucy Madrigal Williams akong kaibigan, she's not a normal friend but she's my bestfriend, she's not just bestfriend but she's my real cousin and a sister to me. Anak siya ng tito Miguel ko bunsong kapatid ni papa, bata pa lamang kami ay magkasama na kami sa lahat, sabay kaming nag-aral, magkasama kami sa bawat kalokohan nanh isa't-isa, nagkahiwalay lang kami nang makapagtapos na kami pareho nang college. Siyempre may kanya-kanya kaming pangarap na gusto naming abutin, lumipad itong london para magsimula sa kanyang goals, samantalang ako naman ay naiwan sa pinas kasama ang aking mga magulang na ayaw akong malayo sa mga ito. Mas matanda lamang siya sa akin nang isang taon, her mom died noong ipinanganak siya kaya sobrang close rin sila nang mama ko. She's my savior when we're kids hanggang ngayon, tinalikoran na ako nang sarili kong magulang but Lucy and her dad uncle Miguel never leave me, iniwan niya si tito miguel sa pilipinas para samahan ako sa pagtupad nang pangarap ko dito sa Paris. "Hindi pa huli ang lahat, kaya mo pang ayusin Kris. Bumawi ka sa mga taong naiwan mo, lahat naman tayo nagkakamali ang mahalaga naman ay matoto tayo sa pagkakamali natin. Of course at first mahihirapan ka talaga walang madali pero kilala kita, ikaw yong tipo nang tao na hindi basta-bastang sumusuko,"  pagpapalakas nito nang loob sa akin "Do you think tatanggapin niya pa kaya ako? After what I did baka nga kinamumuhian niya na ako eh," napabangon naman ito sa tanong ko at umupo. "Hindi natin alam, kaya ihanda mo na ang sarili mo sa mga bagay-bagay na pwedeng  mangyayare pag-uwi mo, huwag mong pangunahan muna ang mga bagay-bagay, kong ano man ang mangyare edi tanggapin natin pareho naman nating alam na iyon naman ang consequence talaga, especially sa parents mo." pagpapaliwanag nito sa akin, naupo na rin ako tulat nito. "Siguro maiintindihan naman ako nang parents ko di ba? Simula pa lang noong bata ako ginawa ko na lahat nang gusto nila, ni minsan hindi ako sumuway sa mga gusto nila but in one mistake nakalimutan nilang anak ako, mas pinaniwalaan pa nila si Drake kaysa sa akin na anak nila at kasama mismo sa iisang bahay." hinayaan kong tumulo ang aking luha, nalulungkot lang kasi ako nang dahil lang doon ay napalayo ako sa magulang ko. "Si tita? Yes, alam kong naiintindihan niya ang mga desisyon mo, alam ni tita lahat nang pangarap natin noong mga bata pa tayo, pero si tito? I don't know kris, iba ang thinking ni tito pagdating sa ganitong bagay, ang gusto nito palagi ang nasusunod, hindi sila magkapareho ni dad, and I'm thankful for that, kasi baka magaya ako sa iyo na maglayas rin kong ipipilit nito ang gusto. No offense meant ha, ayaw ko lang talaga sa pagiging selfish ni tito parang kapakanan niya lang kasi ang iniisip niya." paliwanag ni Lucy, hindi naman ako mao-offend kasi alam ko namang totoo lahat ang pinagsasabi nito. Naalala ko tuloy noong umalis ako nang bahay, hindi ko talaga makakalimutan iyong mga katagang binitawan niya at narinig ko mismo sa bibig niya. Ang sakit bilang isang anak na hindi ka pinagkakatiwalaan nang iyong magulang, sila iyong kasama mo noong bata ka pa hanggang sa pagtanda mo at namulat ka sa reyalidad, pero sila pa pala iyong kauna-unahang taong hindi maniniwala sa iyo. Iyong inaasahan mong maging kakampi at karamay mo sa lahat nang pagsubok na darating sa buhay pero imbes na kasagi mo, sila pa pala iyong taong mananakit sa iyo at dudurog.   Flashbacks 2 years ago Ang hirap kapag nag-iisang anak ka lang, noong bata pa ako yes natutuwa pa ako na wala akong kaagaw sa atensyon nang pamilya ko, lahat nang gusto ko ay nakukuha ko kaagad, lahat nang usong laruan at damit ay mayroon ako. Iyong itinuturing kang isang prisesa, pero nong lumaki na ako na parang isang robot na sunod-sunoran sa lahat gusto nilang ipagawa sa akin ay hindi na nakakatuwa. Paunti-unti ay nakakaramdam na akong nang pagkasakal, at doon na ako natotong mag lies sa kanila. Iyong tipong dapat lahat nang gusto nila ang nasusunod, Kapag gusto nilang gawin ko ay dapat nasusunod kaagad. Kamusta naman iyong sarli kong desisyon? Hindi na ako bata para knotrolin pa nila, may sarili na akong pag-iisip at desisyon sa buhay. Ang hindi ko maintindihan ay ang palagi nilang sinasabing 'ginagawa namin ang lahat para sa kapakanan mo' but I'm not happy, I'm not satisfied. Until one day there's a guy na naging reason why my parents despise me, pinalayas nila ako, and for the first time in my life nakaramdam ako nang kalayaan. Malaya akong nagdesisyon for myself, walang nagdidikta sa akin. I thought tuloy-tuloy na pero hindi pa pala tapos ang kalbaryo nang buhay ko nagsisimula palang pala ang bagong kabanata nang buhay ko. I met that guy sa kasal nang family friend namin, he's gentleman, he's handsome but he's not normal. At first naapreciate ko pa ang mga ginagawa nito but later on nagiging weird na ang lalaki. He has an obssession, he's obsess with me, kong nasaan ako ay nandoon rin siya, hindi ako sanay na may lalaking nakabuntot sa akin. Hindi ito nagpapakita personally but hiring an investigator just to follow me is the scariest thing ever. Takot ako sa mga taong ganito kasi kapag hindi na makokontrol they cause trouble, especially boys mas aggresive kasi ang mga ito, in my work palagi akong nakakatanggap nang flowers and random presents and only to find out na iisang tao lang pala ang sender, he wants me to be his girl but I refuse. Hindi ko ito pinagtuonan nang pansin dahil wala ito sa plano ko, I'm working to save money for my dreams not for a boy. That time gusto kong i-pursue ang dreams ko, but i don't have enough saving since my parents cut all my cards kaya kailangan ko pang mag-ipon para makapuntang paris, nahihiya rin akong tumawag sa pinsan at uncle ko. Naging isang Independent woman ako noong mga panahong iyon, natuto akong tumayo sa sarili kong paa, which is good. I thought magiging masaya na ako nang tuluyan pero one day I woke up and only to find out nasa isla na pala ako with that man. To be honest I don't know what to do, hindi naman ako nito kinakausap minsan lang ito nagsasalita kapag kailangan ko nang kumain, kinukulit ko ito para tanungin why he do that pero wala itong imik. At first kampante naman ako dito, wala naman akong naging problema, hindi naman nakakatakot ang mukha nito, sa katunayan ay papasa itong model eh baka nga mag over qualified pa ito. Masyado lang itong obssess at nakabantay palagi sa mga galaw ko. Days pass walang namang naging problema, bumababa lang ako kapag nagugutom hindi naman ako nakaramdam nang bored kasi may books naman sa loob nang room ko. Pero palagi ko itong napapansin na lumalabas ito nag bahay, kaya one time sinundan ko ito only to find out na nagpapalipas oras lang pala ito sa dagat. Makulimlim ang panahon kaya hinanap ko ito sa buong bahay pero wala akong makitang anino nito, kaya naglibot ako sa labas pero wala rin, dala-dala ang isang maliit na flashlight ay naglakad ako papuntang dalampasigan, medyo madilim dahil dulot nang panahon. Nakita ko itong basang-basa na siguro naligo, napansin kong may isang bote nang alak sa tabi nito. Napatayo naman ito nang makita ako at naglakad na pabalik nang bahay. When we came there, okay naman ito medyo tipsy na nga lang dahil sa lakad nito, muntik pa itong mahulog sa hagdan agad ko naman itong inalalayan paakyat sa silid. Alam kong sinadya nito na ilock ang ibang kwarto kaya magkasama kami sa iisang kwarto lang mabuti nalang at malaki ang kama. Napansin kong iba na ang hinga nito kaya naman sinalat ko ang kanyang noo only to find out na mainit ito, mabilis naman akong kumuha nang bimpo na basa at inilagay sa noo nito and that moment nagsimula ang lahat. He kidnapped me, he forced me, he raped me. Sayang kasi paunti-unti ko na itong na-appreciate pero bigla akong nanghina sa ginawa nito. That night he claimed me again and again. I trap with the person I despise to death, he did everything to make me fall in-love but it didn't work. He was sorry for what happened but his sorry can't fix the damage na siya lang rin ang may gawa. There's no signals, no gadgets, no helpers, just the two of us there. And it feels like hell, seeing his face everyday is the most nightmare I ever had, I decided not to go downstairs when he was inside the house just to avoid his glance. Weeks, and months pass nalaman naming buntis ako, he's happy but I'm not. He ruined everything that I have, we stay there in island for about 7 months, pinupuntahan lang kami nang ob-gyn ko ta check the baby and give some vitamins kasi hindi ganoon kalakas ang kapit nang bata sa sinapupunan ko. Mabait iyong ob-gyn ko I ask her a favor kong pwede niyang e contact ang pinsan ko which is Lucy. One night sobrang sama nang pakiramdam ko, pinagpapawisan ako nang sobra, at sobrang init nang katawan ko and I saw blood dripping, Brett came the last thing I know, I was lying in my bed while pushing, nakaramdam ako nang takot because 7 months pa lang ang tiyan ko, that's the last thing that I remember bago ako nawalan nang malay ay narinig ko ang iyak nang isang sanggol. Nagising ako sa hindi familiar na kwarto, pinakiramdaman ko ang aking katawan masakit at nanghihina pa ako. I cupped my belly and I felt relief alam kong safe na lumabas ang baby ko. I saw Lucy holding my hands, I ask her what happen and she said, nanganak na ako kaya lang nawala ako nang malay after I delivered the baby at dinala ako dito sa hospital. I ask her kong sino ang nag-paalam sa kanya na nandito ako sa hospital, she said that my ob-gyne contact her. Tinanong ko siya kong nasaan ang baby ko, sabi niya ay nasa nursery pa ang bata dahil pre-mature ito kailangan pang e check nang pedia, I ak her about that 'man' ang sabi niya may kausap pa raw ito sa labas. I beg her na ilabas ako nang hindi malalaman nang lalaki, nagtatalo pa kaming dalawa pero nong isinalaysay ko na sa kanya ang nangyare sa akin ay naunawaan ako nito. I remember the words she's saying. "Iiwan mo ang anak mo Kris? Sigurado ka ba sa plano mo? Pag isipan mong mabuti ito Lavander, bata ang itataya mo dito sariling laman at dugo mo naiintindihan mo ba iyon? Kong galit ka sa tatay nito naiintindihan ko but please huwag mong idamay ang baby," nag-aalalang tanong nito, ngunit pursigido akong makalayo sa lalaki kahit pa ang kapalit ay ang pag-iwan at ang malayo ako sa aking anak ay gagawin ko, alam kong hindi nito pababayaan ang bata. "Yes, buo na ang desisyon Lucy, bahala na kong saan ako dalhin nang desisyon ko." iyon lang ang sinabi ko dito,  Sa huling pagkakataon, kinapalan ko ang aking mukha na humarap sa aking ob-gyne, humingi ako nang isa pang pabor at inilabas ko ang kwentas na ibinigay sa akin nang parents ko nang ako ay nag graduate nang elementarya. Inabot naman nito ang kwentas sa kamay ko, wala itong naging imik pero kita ko ang lungkot sa mga mata nito, alam kong may gusto pa itong sabihin pero pinili nalang ang manahimik.  "Please for the last time, gusto lang pong isuot niyo ito sa aking baby ito lang ang meron ako na kaya kong ibigay sa kanya sa ngayon, marami pong salamat sa lahat nang naitulong niyo po sa akin at sa pag contact niyo po sa pinsan ko." wala akong narinig mula rito, tinanggap niya ang kwentas at tumango lang. Tumalikod na ako kahit mabigat ang aking loob, pinilit kong huwag nang lumingon dito dahil ayaw ko nang bagohin pa ang aking desisyon. Babalik naman ako and hoping na sa pagbalik ko dito ay magiging okay na ang lahat. Dumiretso kami ni Lucy sa airport, kahit nanghihina pa ako pero pinilit kong maging matatag ito ang gusto kong gawin sa ngayon. End of the flashbacks "The way I see it,  if you want the rainbow,  you gonna put up with the rain."            -Dolly Parton