Miss Independent

Chapter 4

TUMAYO ako at naglinis na nang katawan, niligpit ko ang mga gamit ko. Nakahanap na ako nang condo para tirahan ko pansamantala sa tulong nang aking pinsan, balak kong magpatayo nang bahay but for now mag condo nalang mo na ako. I check my emails and some messages, after kong mag reply ay nag niligpit ko na ang laptop at nahiga na. Pabaling-baling ako nang higa, hindi ko talaga makalimutan ang batang nakita ko sa park kanina, hindi ko alam kong ano ang mayroon dito.

Maaga akong nagising dahil sa tawag nang supervisor namin sa VS, kahit na inaantok pa ako ay sinagot ko ito, she's checking me kong tutuloy ako sa charity ball mamaya, ako kasi ang representative namin since nandito na rin ako sa pinas. Tinatamad akong tumayo pero may kailangan pa akong gawin ngayong araw na ito kaya napilitan akong bumangon. After I eat breakfast ay tumawag ako sa reception nang hotel to ask some help para ibaba ang mga baggage ko.

Around nine in the morning ay naka check-out na ako sa hotel, on the way na ako pa puntang condo. I need to by some things for my place, maybe tomorrow. Nag punta akong Lacorpz titingin ako nang sasakyan, nahihirapan kasi akong mag commute, pag dating ko ay agad naman inasikaso, actually tumawag na ako sa kanila at nag book na ako nang appointment kaya dire-diretso na ang pasok ko, nakuha na kasi nang mga to ang personal info ko.

May nakita ako mazda 3, tinest drive ito I choosed the black one. After kong mag bayad dinala ko na ito. Bandang alas kuwatro nang hapon ay nag handa na ako for tonights event. Around six in the evening ay nakapag make-up na ako light lang, hindi kasi ako mahilig sa makapal na make-up and I just curled my hair. I wore my silver tube dress na open ang likod, paired with my black stiletto. Nang makontento na ako sa aking itsura ay lumabas na ako nang unit.

Nailagay ko na sa aking sasakyan ang mga collection ko na ido-donate sa event, binaybay ko na ang lugar kong saan gaganapin ang auction, na stock ako sa gitna nang traffic. Napa iling na lang ako, hindi pa rin pala nawala ang traffic, malalate yata ako sa event na pupuntahan ko ngayon. Umuusad naman pero dahil rush hour at uwian na nang mga trabahante kaya mas lalong naging traffic. Mga bandang alas otso na ako nakarating sa event buti na lang at hindi pa nag sisimula.

Safe akong nakarating sa hotel, I give my invitation and donations sa isang staff na nag assist sa akin. Maraming tao ang dumalo, if I'm not mistaken most of the guest here is business man and business woman. Some of them are eyeing for some clients nor investors, sa table ko ay mag-isa lang ako. Natigil ako nang may mapansing parang may taong nakatingin sa akin, nilibot ko nang tingin ang paligid, ngunit wala akong nakita. Maybe gutom lang ako, hindi pa kasi ako nang dinner sa condo.

"Hi everyone, good evening! Thank you for coming tonight. It's my pleasure to meet all of you," bati nang host sa mga dumalo.

After some breafings ay nag start na ang bidding, nag-eenjoy ako sa panonood. Napa iling na lang ako nang nagpapataasan na ang mga negosyante sa bidding, akala mo ay pinupulot lang ang pera kong makapag gasta. The staff put some dishes in my table, since ako lang naman mag-isa sa table ko I request na konti lang ang ilagay dahil hindi ko ito mauubos lahat at baka masayang lang.

In the middle of the program ay nakaramdam ako nang call of nature kaya nag excuse ako papuntang powder room, after kong umihi ay ang retouch ako nang kaunti at put some lipsyick, nang makontento na ako ay lumabas na. Saktong paglabas ko ay may nabunggo akong tao na hindi sinasadya.

"I'm sorry." hingi kong paumanhin dito na hindi tumitingin.

"It's okay, mag-ingat ka sa susunod." tugon nito na ikinataas ko nang tingin, napaurong ako nnag makita kong sino ang nasa harap ko.

"Yo-you?" gulat kong tanong dito, after 2 years nagkita rin kami ulit nang taong tinakasan ko, in a very unexpected way.

"Yes, it's me. How are you Lavi?" tanong nang tatay nang anak ko, yes! Hindi kayo mali nnag basa, he's the father of my son.

"B-bre--brett?" and for the first time nagawa kong bigkasin ang pangalan niya, after the night nang may nangyare sa akin, kinapa ko ang aking dibdib wala akong kabang nararamdaman.

"That's the first time." pansin nito sa aking sinabi.

I felt awkward and guilt, seriously? Hindi ko alam kong ano ang sasabihin ko dito. For 2 years nagkita kami ulit. I don't know kong galit ba ito sa akin or what, hindi ko mabasa ang reaksyon nang mukha niya, nanghihina ako. Ngayon parang gustong kong umiyak nang umiyak, gusto kong mag sorry pero wala akong lakas. Nanginginig ako, hindi ko mapaliwanag ang nararamdaman ko.

"Are you okay?" nag-aalalang tanong nito sa akin nang mapansin ang naging reaksyon ko.

"Uhmm yes," humakbang ako ngunit muntikan na akong matalisod, buti nalang naging maagap ito at inalalayan ako.

Dinala niya ako sa mini garden nang hotel, at pinaupo. Hindi ko na naisip ang auction, natuon ang pansin ko sa lalaking kasama ko ngayon. Oo at gusto ko itong makita but not this way, hindi pa ako ready na harapin ito kaya lang nandito na kami.

"Dito ka muna kukuha lang ako nang tubig," he said,

Hindi ko na mapigilan ang sarili kong umiyak, hindi ko alam bakit naiyak ako. For 2 years in Paris naging busy ako, kaya hindi ko naiisip ang mga taong tinakbohan ko. Pero ngayon na kaharap ko na ang isa sa kanila ay nasasaktan ako, hindi ko alam bakit nag-aalala pa rin ito sa akin sa kabila nang ginawa ko dito. I compose myself, kailangan kong kontrolin ang aking emosyon dahil nakakahiya dito. Bumalik itong may dala nang isang bottle nang water.

"Drink this," alok niya sakin na agad ko namang tinanggap.

"Thank you," saad ko dito,

"How are you?" he asked me, hindi ko ito matingnan dahil mas lalo lang akong nanghihina.

"For 2 years I'm good, nakamit ko na iyong dreams ko na maging isang ganap na designer, but 'good' is a different word from 'great'." sagot ko naman dito,

"I'm happy for you Lavi, atleast naging masaya ka sa loob nang dalawang taon. Nakamit mo ang mga pangarap mo, I'm so proud of you." and with that kusa namang tumulo ulit ang aking luha, bakit ang sakit marinig mula sa kanya kahit alam kong hindi naman talaga ito masaya.

"I-i-I'm so sorry brett for everything," hingi ko nang tawad dito at napayuko.

"I know your reason, and I respect that, so don't be guilty." sagot nito sa malumanay na boses, napaka relaxing nitong pakinggan.

Hindi ko ito matingnan dahil walang humpay na tumutulo ang aking luha, hindi ko ito nasagot, nawalan ang ako nang sasabihin. Nahihiya ako dito, hindi ito ang inaasahan kong pagkikita namin, ang inaasahan ko ay sisigawan ako nito at kakamuhian.

"Do you want to meet our son?" ilang sandali pa ay nagsalita ito, na ikina-angat ko nang tingin. Hindi naman ako nakakibo nang biglang kapain nito ang aking pisngi, he wiped my tears.

"Pwede ba?" nagulat ako sa tanong nito, siya kasi ang nag kusang mag tanong sa akin. Hindi ko alam kong ano ang plano nito but right now hindi ko na muna iniisip iyon, ang importante ay makita ko ang anak mo.

"Of course," at pinahid niya ang aking luha.

"Bakit hindi ka nagalit? Bakit hindi mo ako sumbatan? Bakit okay lang sa iyo na ipakita sa akin ang bata kahit inabandona ko ito." napapahikbing tanong ko dito, sa sobrang guilty ko ay hindi ko na napigilan ang sariling humikbi.

Naiinis ako sa kanya dahil wala siyang ginagawa sa akin, hindi siya nagalit o nanumbat. Mas lalo tuloy akong na guilty sa mga nagawa ko sa pag-iwan ko nang responsibility dito sa anak namin, hindi ko alam kong paano nito nakaya ang lahat. Ang bigat nang pakiramdam ko ngayon, ang sarap sumigaw. Galit ako hindi para dito kundi para sa sarili ko, naiinis ako sa sarili ko, dahil hindi ko pinag-isipan nang mabuti ang aking mga desisyon noon, masyado akong nagpadala sa aking emosyon.

"Why would I? Siguro nong una dahil iniwan mo kami, pero naisip kong may rason kaya mo nagawa iyon. Walang ina na kayang iwan ang anak niya na walang dahilan, I know you Lavi ayaw mong naka depende ka sa mga taong nakapaligid sa iyo, and I know your dreams sinabi mo iyon. Wala akong karapatan para pigilan kang makamit iyon," paliwanag nito sa akin kong bakit hindi nito magawang magalit sa akin.

"Did you assume na papahirapan kita para makita mo iyong anak natin?" tanong nito, na ikinatango ko lang,

I'm still shock of what I've heard. Mali ba ang mga desisyon ko sa buhay? Mli bang umalis ako. Bakit hindi ko nakilala ang ganitong side nang lalaki nang mas maaga? Bakit ngayon pa kong saan tapos na ang lahat, nasaktan ko naito at iniwan ko na ang aking anak.

"I'm not that kind of person Lavi. You can see him anytime, gusto mo ba siyang makita ngayon? Gising pa iyon for sure." tanong pa nito, nang hindi ako nagsalita.

"I'm sorry kong ganyan ang tingin ko sa iyo. Can I see him now? I-i want to see him, hug him badly. I'm longing for this moment Brett." humihikbing saad ko dito,

"Let's go? Ako na ang bahala sa auction, para maabutan natin na gising pa si Red." aya nito sa akin, agad ko namang pinunasan ang luha ko at inayos ang sarili bago sumunod dito.

Wala na akong pakialam sa auction na iyan ang iniisip ko ngayon ay ang pagkikita namin nang anak ko.

Wala na akong pakialam sa auction na iyan ang iniisip ko ngayon ay ang pagkikita namin nang anak ko.

Sumama ako sa kanya, nahihiwagaan ako sa aking nararamdaman. Dati takot ako kapag malapit ito sa akin, hindi ako nito maka usap nang matino dahil nangingibabaw ang takot. Ngunit ngayon ay hindi ko na mahagilap ang takot na iyon, sumama ako dito nang walang pag-aalinlangan, pumasok kami sa isang village, naglalakihang mansyon ang nakikita ko. He stoped the car, kaya napatingin ako sa tapat namin. Hindi ito bahay kundi isa itong mansion, bumaba ito at pinagbuksan ako nang pinto, inalalayan pa ako nito hanggang sa makababa na ako.

"Let's go?" nakasunod lang ako sa kanyang likuran, hindi na ako takot dito napalitan na iyon nnag hiya.

Binuksan niya ang pinto, makikita mo kaagad ang organize na mga gamit nito. Ang linis nnag bahay at maaliwalas. May mga guard ito sa labas nang bahay more than 10 siguro at nakita ko rin ang mga kasambahay nito. Napalingon ako sa may kusina nang may sumigaw, hinanap nang mata ko kong sino iyon, kinakabahan ako bigla.

"Daddddddddy!!!!" tumakbo ang isang batang lalaki na nasa 2 years na siguro ito, hindi ko maaninag ang kanyang mukha, pero isa lang ang alam ko isa lang ang anak ni Brett.

"Hey baby, careful young man, how many times do I have to tell you na mag-ingat ka diba, I don't want to see you hurting." agad itong binuhat ni Brett at hinalikan ang bata.

"Dad, my present po?" naka extend ang kamay nito na nanghihingi nang regalo, tumawa si Brett at itinuro ako na siyang ikinalingon naman nang bata.

"She's my present to you," napatingin sa kin ang bata na siyang ikinagulat ko, naglakad si Brett sa gawi ko.

Napatingin ako kay Brett, is this my son? Napaiyak ako, so tama ang hinala ko kaya pala magaan ang loob ko sa batang nakilala ko sa park because he's my son. He is my son nanginginnig ang buong katawan ko, lumapit sa akin si Brett at inabot ang aming anak, ang aking anak sa wakas nahawakan ko na ito, walang humpay sa pag agos ang aking luha nang mahawakan ko ito, naka tingin lang sa akin si Brett.

Tumingin ito akin na agad ko namang niyakap, umiyak ako nang umiyak habang yakap ko ito, my god! my baby is here, for a long time nayakap ko na rin ito. I felt satisfied and happy, walang makakatumbas na saya ang nararamdaman ko ngayon.

"Im sorry...." 

"Im so sorry," paulit-ulit kong sambit sa anako kong kayakap ko.

"Im so sorry baby for leaving you, please forgive me." umiiyak kong sabi dito at hingi nang tawad.

"Mommy, don't cry." ah! ang sarap sa pakiramdaman na tawagin kang mommy nang anak mo, ito iyong pinakamasarap na pakiramdam nang isang ina.

"Please forgive me," hingi ko nang tawad sa anak, napatingin naman ito sa akin at  pinahiran nito ang aking luhang walang tigil sa pag-agos.

"I miss you mommy," sabi nito at niyakap ang leeg ko.

"I miss you baby, and mommy loves you so much. Please forgive my baby." pinaharap ko ito sa akin at hinalikan ko. Ang bango naman nang anak ko.

"Yey! mommy's home and your forgiven mom." sabi nang anak ko at hinalik-halikan ang buo kung mukha na ikinatawa ni Brett, God! ang swerte ko sa mag-amang ito. Ang bilis nila akong pinatawad kahit alam ko namang hindi ko deserve ang kapatawaran nila but I'm still thankful.

"Young man it's already late na, you need to sleep." narinig kong sabi ni Brett sa anak na nakahiga sa dibdib ko, simula kanina ay hindi na ito humiwalay pa sa akin.

Napangiti ako sa anak ko.

Lead from the heart not the head.

        -Princess Diana