Natawa na lang din kami nang marinig namin itong nagmumura sa labas.
“Par, alam kong kastang-kasta ka na kakahintay pero sana man lang pinabwelo mo man lang, lala niyo oy!” nagawa pa nitong hampasin ang pinto. “Hindi ko kinakaya ang kapusukan niyo… soon ako rin.” Humagalpak pa ito ng tawa. Akala ko may sasabihin pang iba, eh. Baliw talaga.
Naiiling na lang ako at hindi napigilan ang sarili na tumawa. “Si Kino ‘yon ‘di ba?” pagkompirma ko na tinanguan naman ni Stephen. “Isinama mo sila? Pati si Nikko?” nagkaayos na kaya sila?
Tingin ko kasi hindi naman ‘yon gano’n ka-big deal sa kanila. Pinagselos lang talaga itong si yelo which is kumagat naman.
Ibinaon ko ang baba malapit sa kanyang collarbone. Naningkit ang mga mata ko nang laruin niya ang ilang hibla ng buhok ko.
“Oo,” napasinghap
