The De Luca Heir: Bound by Love and Blood

​​​Nakatitig lang ako sa bintana ng suite ko dito sa Amani Azure Resort & Spa. Ang ganda ng Palawan kapag gabi—payapa, rinig ang hampas ng alon, at punong-puno ng bituin ang langit. Dapat masaya ako. Bukas, alas-diyes ng umaga, magiging Mrs. Isabella Reyes na ako. After two years of being together, ito na ‘yong "happily ever after" na pangarap ng lahat. ​Pero bakit gano’n? Imbes na excitement, parang may kung anong mabigat sa dibdib ko. Siguro nerves lang ’to. Normal naman daw ang pre-wedding jitters, sabi ni Chloe sa akin kanina bago siya bumalik sa sarili niyang room. ​Tiningnan ko ang clock sa bedside table. 11:00 PM. ​Hindi talaga ako makatulog. Inisip ko si Ethan. Isang floor lang ang pagitan namin—nasa 3rd floor siya, habang ako ay nandito sa 2nd. Nandoon din sa floor na ’yon ang mga magulang ko, si Papa at si Tita Victoria, pati ang pamilya ni Ethan. Ang buong De Luca at Reyes clan, nandito na lahat para sa kasal bukas. ​"Gising pa kaya siya?" bulong ko sa sarili ko. ​Gusto ko lang siyang mayakap. Gusto ko lang marinig ang boses niya para kumalma ako. I decided to go up. Hindi na ako nag-abala pang mag-elevator. Mas mabilis kung maghahagdan na lang ako dahil saktong pag-akyat ko, corridor na agad ng room niya. ​Tahimik ang hallway pag-akyat ko. Ramdam ko ang lamig ng aircon na tumatagos sa suot kong silk robe. Pagdating ko sa tapat ng Room 305, huminga ako nang malalim. Akala ko kailangan ko pang kumatok, pero laking gulat ko nang makitang bahagyang nakabukas ang pinto. Hindi naka-lock ang seradora. ​Baka nakalimutan niyang isara pagkatapos siyang dalawin ni Tita Carmen, saisip ko. ​Dahan-dahan kong itinulak ang pinto. Plano ko sana siyang gulatun, pero ako ang nanigas sa kinatatayuan ko. ​Ang bango ng scented candles sa loob ay nahaluan ng amoy ng pawis at lust. Mula sa foyer, kitang-kita ko ang kama. Doon, sa gitna ng nagulong puting kumot, nakita ko ang fiancé ko. ​Si Ethan. ​He was breathing heavily, busy-ng busy sa pag-angkin sa babaeng nasa ilalim niya. Walang pakialam kung may makarinig sa kanila. At ang babae? Her legs were wrapped around his waist, her head thrown back in pleasure. ​Hindi ako makahinga. Parang gumuho ang mundo ko nang mamukhaan ko kung sino ang babaeng ‘yon. ​Si Mikaela. Ang step-sister ko. ​"Oh god, Ethan... faster," ungol ni Mikaela, her eyes fluttering open—at doon, nagtagpo ang paningin naming dalawa. ​Imbes na matakot o mahiya, isang mapang-asar na ngiti ang sumilay sa labi niya habang lalong idinidikit ang katawan kay Ethan. Nanigas ang buong katawan ko, pero sa loob ko, may sumasabog na bulkan. Ang sakit na naramdaman ko kanina, napalitan ng purong galit. My vision blurred for a second, not because of tears, but because of the rush of blood to my head. Nakita ko ang cellphone ni Ethan na nakapatong sa side table, saktong-sakto sa abot ng kamay ko. Without thinking, dinampot ko iyon at buong pwersa kong ibinato sa kanila. Blag! Eksaktong tumama iyon sa puwet ni Ethan habang abala pa rin siya sa pag-ungol. "Putang—!" hiyaw niya habang napatalon palayo kay Mikaela. Mabilis siyang lumingon, gulo-gulo ang buhok at pawis na pawis. Ang mukha niya na kanina ay punong-puno ng libog ay biglang namutla nang magtagpo ang mga mata namin. Si Mikaela naman, dahan-dahang naupo at nagtakip ng kumot, pero ang mapang-asar na ngiti sa labi niya ay hindi man lang nawala. "Isabella? B-bakit ka nandito?" nauutal na tanong ni Ethan. Hubo’t hubad siyang tumayo, tila nakalimutan na wala siyang saplot sa sobrang taranta. "Bella, sandali... let me explain." "Explain what, Ethan? Explain kung gaano kasarap ang kapatid ko? O explain kung paano niyo ako ginagawang tanga ngayong gabi bago ang kasal natin?" My voice was low, trembling with a mix of disgust and rage. Dali-dali siyang lumapit sa akin, pilit hinahawakan ang mga kamay ko kahit na pilit ko siyang itinutulak. "It’s not what you think! Bella, makinig ka muna. Lasing ako... I mean, sineduce lang niya ako! Si Mikaela ang nauna, pumasok siya dito at hindi ko na alam ang nangyari. Please, love, ikaw ang mahal ko. This—this was a mistake!" "Mistake?" Napatawa ako nang mapait, iyong tawang malapit na sa pag-iyak. "Ethan, nakita ko ang lahat. Kitang-kita ng dalawang mata ko kung paano ka gumalaw sa kanya. Hindi 'yan pagkakamali. 'Yan ang totoo mong pagkatao." "Bella, please! Think about the wedding. Lahat ng tao nandito na. Ang pamilya natin, ang press, ang business merger nina Papa Ricardo at ng Tito Alessandro ko. Sisirain mo ba ang lahat dahil lang dito?" Lumuhod siya sa harap ko, desperado na. "Please, patawarin mo ako. It won't happen again." “Don’t call my father papa, dahil hindi pa tayo kasal at hinding hindi na yun matutuloy!” Tumingin ako kay Mikaela na ngayon ay kampanteng nakasandal sa headboard ng kama habang nanonood sa amin na parang nasa sinehan lang siya. "Ganyan ka ba talaga kawalang-hiya, Mikaela?" tanong ko sa kanya. "Bakit ako ang sinisisi niyo?" sagot niya sa isang inosenteng boses na lalong nagpakulo ng dugo ko. "Si Ethan ang hindi makatanggi, Isabella. Don't hate the player, hate the game." Ibinaling ko ang tingin ko kay Ethan na nakahawak pa rin sa laylayan ng robe ko. Ang lalaking akala ko magmamahal sa akin, siya pala ang magbibigay sa akin ng pinakamalalang sugat. "The wedding is off," diretsong sabi ko. Cold. Final. "No! Bella, huwag mong sabihin 'yan. Mag-usap tayo nang maayos—" "Wala na tayong dapat pag-usapan." Kinalas ko ang engagement ring na nasa daliri ko. Isang diamond ring na dati ay simbolo ng pangarap ko, pero ngayon ay mukhang basura na lang sa paningin ko. "Isaksak mo 'to sa baga mo, Ethan. Isama mo na 'yang step-sister ko." Buong lakas kong ibinato sa kanya ang singsing. Tumama iyon sa dibdib niya bago gumulong sa sahig. "Isabella, magkakagulo ang pamilya natin! Ano'ng sasabihin ko kay Tito Alessandro? Kay Papa Ricardo?" pasigaw niyang habol habang palabas ako ng pinto. "Sabihin mo sa kanila na mas pinili mong pumatol sa basurang tulad ni Mikaela kaysa sa babaeng dapat ay pakakasalan mo bukas," huling hirit ko bago ko malakas na ibinalandra ang pinto. Naglakad ako sa hallway nang mabilis, hindi ko alam kung saan ako pupunta. Ang tanging alam ko lang, kailangan kong lumayo sa kwartong 'yon. Kailangan kong huminga bago ako tuluyang lamunin ng galit at kahihiyan. Tumakbo ako palayo sa elevator, palayo sa hagdan, at palayo sa lahat ng taong pwedeng makakilala sa akin. Hindi ko na pinansin ang mga luha na sunod-sunod ang pagpatak sa pisngi ko. I felt suffocated. Ang bigat sa dibdib, parang sasabog ang puso ko sa sobrang galit at sakit. Nakarating ako sa may dalampasigan. Ang pino at puting buhangin ng Palawan ay sumisingit sa mga daliri ng paa ko, pero wala akong pakialam. Kahit madilim, tanaw ko ang mangilan-ngilang turista sa malayo na nagkakantahan sa paligid ng bonfire. Pero ako, mas pinili kong tahakin ang madilim na parte ng beach—doon sa kung saan ang tanging maririnig lang ay ang malalakas na hampas ng alon. I was crying hysterically, my vision blurred by salt and tears. Ang sakit-sakit. How could they do this to me? Sa lahat ng tao, bakit si Mikaela pa? At si Ethan... ang kapal ng mukha niyang manisi ng iba. "Hayop kayo..." bulong ko sa gitna ng paghikbi. Sa sobrang bilis ng paglalakad ko habang nakayuko at humihagulgol, hindi ko napansin na may tao pa pala sa parteng ito ng dalampasigan. "Wait—" Bago pa man ako makapag-react, malakas akong bumangga sa isang matigas na dibdib. Sa sobrang lakas ng impact at dahil madulas ang buhangin, nawalan ako ng balanse. Sumigaw ako nang mahina habang pabagsak kaming dalawa. Thud. Bumagsak ako sa ibabaw niya. Ang pino at malamig na buhangin ang sumalo sa aming dalawa, pero ang katawan ko ay lapat na lapat sa matikas niyang pangangatawan. My heart skipped a beat, not because of the fall, but because of the sudden electric shock that went through my body. Dahil sa posisyon namin, ang labi ko ay direktang lumapat sa labi niya. Nanlaki ang mga mata ko. It was a cold, firm, yet strangely welcoming pair of lips. Nanigas ako sa ibabaw niya, hindi agad makagalaw. Pero hindi lang doon natapos ang aksidente. Sa pagtatangka kong itukod ang mga kamay ko para bumangon, ang kanang kamay ko ay hindi sa buhangin bumaon. Nahawakan ko ang isang matigas at mainit na parte ng katawan niya—direktang-direkta sa pagitan ng kanyang mga hita. Nanigas ako lalo. Holy s**t. Dahan-dahan kong iniangat ang paningin ko, kahit na basang-basa pa ang mga mata ko ng luha. Kahit madilim at tanging liwanag lang ng buwan ang aninag ko, nakita ko ang pares ng mga matang nakatingin din sa akin. Matatalim, malalim, at tila binabasa ang buong kaluluwa ko. He didn’t push me away. He just stayed there, lying on the sand, while I was literally pinning him down with my hand still gripping something I definitely shouldn't be holding. "Are you done... exploring?" baritono at malamig niyang boses. Agad kong binawi ang kamay ko na parang napaso at mabilis na tumayo, muntik pa uling madulas. "I-I'm sorry! Hindi ko sinasadya, I wasn't looking—" Pinanood ko siyang dahan-dahang bumangon. He brushed the sand off his expensive-looking linen shirt. Kahit sa dilim, kitang-kita ang awra niya—powerful, intimidating, and dangerously handsome. "Obviously," sagot niya habang tinititigan ako. His eyes landed on my face, noticing my puffy eyes and the mess I was. "And obviously, you've been crying." Hindi ako nakasagot. Sino ba ang lalaking 'to? At bakit parang kahit sa gitna ng kahihiyan ko, bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba na hindi ko naramdaman kay Ethan? "Isabella," tawag niya sa pangalan ko. Napatigil ako sa pagpunas ng pisngi ko. Agad akong napaatras, halos mabuwal uli sa buhangin. "K-kilala mo ako?" Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, sapat na para maaninag ko ang mga mata niyang sing-talim ng agila. Sa bawat hakbang niya, parang lalong sumisikip ang dibdib ko—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa awra niyang nakakalula. And then, it hit me. Like a cold splash of water in the middle of the night. The sharp jawline, the authoritative stance, and that voice that sounded like smooth, expensive whiskey. Hindi ko siya madalas makita sa mga family gatherings dahil laging nasa abroad para sa business, pero hindi mo pwedeng makalimutan ang mukhang 'to kapag nakita mo na sa mga business magazines. Siya si Alessandro De Luca. Ang kapatid ni Tita Carmen. Ang tiyuhin ni Ethan. At ang CEO ng pinaka-powerful na conglomerate sa bansa, ang De Luca Group of Companies. Sa madaling salita, ang lalaking nasa harap ko ngayon ay ang taong pinaka-kinatatakutan ni Ethan. "I know my nephew's fiancée," malamig niyang sabi habang pinapagpag ang natitirang buhangin sa kanyang braso. "But I didn't expect to meet her like this—literally pinning me down to the sand an hour before midnight." Uminit ang buong mukha ko. Gusto kong lamunin na lang ako ng lupa o kaya ay magpalamon na lang sa dagat. Ang kamay ko na aksidenteng nakahawak sa... Diyos ko. "I’m sorry, Mr. De Luca. Hindi ko talaga sinasadya. I was just... I was..." Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil muling nangilid ang luha ko. Ang sakit na panandaliang nawala dahil sa gulat ay bumalik nang mas matindi. Tinitigan niya ako nang matagal. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ko ang titig niya na tila sinusuri ang bawat hibla ng nararamdaman ko. "You're wearing a robe, your eyes are swollen, and you're running away from the hotel wing where Ethan’s room is located," obserba niya. Humakbang siya palapit, his scent—a mix of sea salt and expensive sandalwood—wrapping around me. "Tell me, Isabella. Why is the bride-to-be crying in the dark?" "The wedding is off," diretsong sabi ko, bago ko pa man mapigilan ang sarili ko. Ewan ko, pero sa harap ng lalaking 'to, parang wala akong lakas na magsinungaling. "Wala nang kasal na mangyayari bukas." Kumunot ang noo niya, pero walang bakas ng gulat sa mukha niya. Nanatili siyang kalmado, tila ba sanay na siya sa mga ganitong balita. "Is that so?" tanong niya, ang boses ay mas bumaba ang tono. "Does my nephew know he just lost the best thing that ever happened to his reputation?" "Wala akong pakialam sa reputation niya," sagot ko habang humihikbi na naman. "Sana magsama sila ng step-sister ko." Sandaling tumahimik. Ang tanging naririnig lang ay ang hangin at ang dagat. Inaasahan ko na pagagalitan niya ako, o kaya ay pagsasabihan na isipin ang merger ng pamilya namin. Pero hindi 'yon ang ginawa niya. "Mikaela?" maikli niyang tanong. Tumango lang ako bilang sagot. Narinig ko ang isang mahinang mura mula sa kanya. "That idiot." Muli siyang humakbang, hanggang sa ilang pulgada na lang ang pagitan naming dalawa. Sobrang tangkad niya na kailangan ko pang tingalain ang mukha niya. Inangat niya ang kamay niya, at sa gulat ko, marahan niyang pinahid ang luhang tumakas sa mata ko gamit ang kanyang hinlalaki. Ang balat niya ay mainit, kabaligtaran ng malamig na simoy ng hangin. "Stop crying, Isabella," utos niya, pero hindi ito tunog galit. Mas parang... isang paalala.