CHAPTER 122
Malalakas na putok iyon. Tumigil pansamantala ang inog ng aking mundo. Nandilim ang aking paningin na parang wala na akong makita. Parang wala rin akong marinig na kahit ano dahil sa lakas ng tunog ng baril. Sa takot at gulat, hindi ko napigilan na naihi ako sa aking short. Ramdam ko ang pag-agos no’n. Kagigising ko lang kasi at hindi pa nagbabanyo kaya tuluyan nang bumigay ang ihi na kanina ko pa pinipigilan.
Ngunit walang masakit.
Walang kahit anong dugo!
Walang paghapdi. Wala akong maramdamang masakit!
Hanggang sa parang may ugong na tunog na akong narinig pagakatapos kong mabingi sa lakas ng tubog ng baril at ramdam ko rin sa tabi ng tainga ko ang pagdaan ng mga bala.
Ang kinaganda lang ay buhay ako! Diyos ko! Buhay pa ako!
“You know what Faith. You are still luck
