I tried to be as calm as possible. Ang bawat hakbang ko ay may kalakip na luha. Naririnig na rin ng gabing ito ang hikbi ko. Bakit ang galing-galing ng mundong ito na paiyakin ako?
I’ve always known that life isn’t all about rainbows. Ngunit utang na loob naman. Huwag laging ako. Kotang kota na ako. I’ve been living this life full of heartaches. Bakit lagi na lang akong umiiyak sa bawat kabanata ng buhay ko? If this world loves me so much, bakit lagi akong nasasaktan?
Gusto ko lang naman sumaya. Masama ba iyon?
“France!” sigaw ni Jarco mula sa aking likuran. Bagaman tuloy-tuloy na ang mabibilis kong hakbang, tingin ko’y mas binilisan niya ang kaniya upang ako ay maabutan.
Nanlalabo na ang paningin ko. ‘Yong mga ilaw sa lamp post ay para na lang bituin ang liwanag. Hawiin ko
