CHAPTER 37
RARA POV
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit ang hapdi ng mga sugat sa katawan ko o ang bigat ng mga alaala na ayaw akong pakawalan. Sa bawat pagmulat ko ng mata, bumabalik ang amoy ng kalawang, ang lamig ng sahig, ang tawa ni Aennaiah na parang kutsilyong humihiwa sa loob-loob ko. Pero sa pagkakataong ito, may kakaiba. May init. May presensya na matagal ko nang iniiwasan ngunit ngayon ay hindi ko kayang itaboy.
Nasa ospital ako. Malinis ang puting kisame, tahimik ang paligid maliban sa mahinang tunog ng makina. Pinilit kong igalaw ang kamay ko may benda. May pasa. May sakit. Ngunit buhay ako. Kami ng mga anak ko.
Huminga ako nang malalim, ngunit sa bawat hinga ay may kasamang panginginig. Doon ko siya nakita. Nakatayo sa may bintana, nakatalikod, tila ba nakikipag-usap
