It only needed a time for the kids to calm down. Iyon yata kaya kahit papa’no, kahit hindi pinapansin ng kambal ang sariling ama, ay sumama pa rin at naupo sila nang maayos dito sa pang-apatan na mesa. Tahimik kami ni Sato habang tahimik ding kumakain ang mga bata. No one dares to talk, no one has the courage, I can feel the tense. Kaya siguro kung may isang bagay man akong ipinagpapasalamat ay ang parehong pagkakalma ng lahat. Dito, makakapag-isip ako nang maayos, I can sort things out.
Kaya naman napakatipid ng mga sinabi ni Sato kahapon tungkol sa pagsundo sa mga bata, hindi niya siguro gustong mag-alala pa ako. O isipin kung ano ang dapat.
May isa pang paraan, na alam kong susundin ng mga bata ang pangako noon, sa oras na makilala nila ang Mama ni Sato, hahayaan nilang makilala ang a
