“DO you live here alone?” Inihatid niya ako hanggang sa loob ng bahay. Sinalubong kami ng katulong namin at kinuha ang mga gamit ko na hawak ni Luciel.
“Yes,” sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya.
“And your parents?”
Humarap ako kay Luciel. Ang seryoso niyang mga mata ay tumingin sa akin. Nanatili rin namang seryoso ang akin. I would like to thank my f*****g headache for making me calm and look somber.
“Away. Nasa ibang bansa sila dahil mas makakabuti kay Dad kung doon siya magpapahinga, malayo sa trabaho.” At si Riley na malayo sa ‘yo. “Anyway, thank you. Baka masyado na kitang naabala.”
Naglakad ako papalapit sa pinto para ihatid siya. Kailangan niya nang umalis dahil ayokong magtanong pa siya tungkol sa pamilya ko.
“Are you sure you’re going to be okay here…alone?” Tiningnan ni
