DINALA ako sa isang private room kung saan ay naghihintay raw sa akin si Luciel.
Pagpasok ko ay agad kong niyakap ang sarili. Kung malamig sa labas ng private room, mas malamig dito sa loob! Hindi man lang ako nasabihan na kapitbahay pala ng North Pole ang lugar na ito!
Nakita ko si Luciel na madilim na nakatingin sa akin. I walked with confidence kahit nilalamig ako. Kahit malayo, kitang-kita ko ang pag-oobserba niya sa suot kong damit. Napangisi ako, kaunti na lang ay maniniwala na akong may epekto pa rin ako sa kanya. Naupo ako sa isang silya kung saan ako iminuwestra ng isang waitress.
“Am I late?” Tiningnan ko pa ang wristwatch ko. Hindi naman ako late, ah! Maaga nga ako. Ang sama niya kasing makatingin na akala mo ay na-late ako ng isang segundo.
Nanatili ang titig niya sa akin.
