EKSAKTONG bumukas ang pinto ng elevator kaya’t lumabas ako. Sinundan ako ni Luciel na akala mo ay kapag nawala ako sa paningin niya, hindi niya na ulit ako makikita.
“Puwede bang sa ibang araw na lang? Pagod na ako.” Pagod na naman talaga ako sa lahat ng nangyari at nalaman kanina. Gusto ko na lang munang matulog nang sa ganoon ay kahit papaano magkaroon ako ng lakas para harapin si Luciel at marinig ko ang mga paliwanag niya.
“You’re going to run away again. Kapag pinalagpas ko ang pagkakataong ito, baka bukas o sa mga susunod na araw, malalaman ko na naman na umalis ka ng bansa.”
Hindi ako nagsalita. Binuksan ko ang pinto ng unit ko at nang tangkain ko itong isara ay agad niyang pinigilan gamit ang isa kamay. I scowled at him at pumasok na lamang sa loob kahit hindi ko pa naisasara an
