The Billionaires Secret Wife

Getting everything done

Nagising Ako Mula sa Bangungot

Napabalikwas ako mula sa aking pagkakahiga, habol ang hininga at basang-basa ng malamig na pawis. Paulit-ulit na bumabalik sa aking alaala ang kahindik-hindik na karanasan noong isang araw—ang habulan, ang pananakit ng dalawang guwardiya. Ramdam ko pa rin ang kaba at sakit na dulot nito.

Huminga ako nang malalim at pilit na kumalma, ngunit hindi ko magawang mapanatag. Hindi ko alam kung ano ang plano ng binatang si Red para sa akin. Sinabi niyang magpahinga muna ako at gagawa siya ng paraan kinabukasan. Napakabait niya, ngunit nakakahiya na para bang umaasa na lamang ako sa kanyang tulong. Wala nga lang talaga akong ibang magagawa kundi tanggapin ito at kapalan ang aking mukha.

Sinulyapan ko ang orasan na nakasabit sa dingding—alas-singko pa lamang ng umaga. Mabilis akong bumangon at sumilip sa bintana. Mula sa ikatlong palapag ng bahay ni Red, tanaw ko ang lawak at ganda ng paligid. Napakagarbo ng lugar—malawak, moderno, at elegante. Subalit ang silid na kinalalagyan ko ay halos walang laman maliban sa isang malaking kama. Sabi niya, ngayon lang daw siya nagkaroon ng bisita.

May sariling banyo ang kwarto, kaya pwede akong maligo. Ngunit wala akong dalang kahit anong gamit. Napabalik ako sa kama at muling napaisip. Natatakot akong humarap kay Red. Paano kung paalisin na niya ako rito?

Ilang minuto akong nakatulala nang biglang may kumatok sa pintuan. Napaigtad ako at nagmadaling tumayo.

“Señorita, hinihintay na ho kayo ni Sir sa ibaba,” sabi ng pamilyar na boses ni Manang Linda mula sa labas.

Malalim akong huminga at saglit na napalunok. “Sige po, Manang,” mahina kong sagot.

Pagbukas ko ng pintuan, bumungad sa akin ang seryosong mukha ng matanda. Wala pa ring bakas ng ngiti sa kanyang ekspresyon, kagaya ng kahapon. Nauna na siyang naglakad pababa, kaya isinara ko muna ang pinto bago siya sinundan.

Pagdating namin sa living room, naroon si Red, nakatalikod habang abala sa pagbuklat ng isang libro. Nag-abiso si Manang Linda, “Señorito, narito na ho si Señorita.” Bahagyang bumaling si Red at tumango kay Manang Linda bago ito tuluyang umalis, iniwan kaming dalawa sa silid.

“Let’s go,” malamig na sabi ni Red nang direkta ang kanyang tingin sa akin.

Kinabahan ako. “S-saan tayo pupunta? Ibabalik mo na ba ako sa ampunan?” tanong ko, halos nanginginig ang boses.

Napakunot ang kanyang noo. “Ha? Ano ba ang iniisip mo? Tara sa department store. Wala kang gamit, tama?” ani Red, na may bahagyang inis sa boses.

Saglit akong natigilan ngunit nakahinga rin nang maluwag. Tumango-tango ako bilang sagot habang umiiling naman siya, halatang hindi makapaniwala. Naglakad na siya palabas ng mansion, at kahit nag-aalangan, sumunod ako.

Pagdating sa sasakyan, pinagbuksan niya ako ng pinto. Nag-aatubili pa akong sumakay nang bigla niya akong hinila, dahilan para mabilis akong mapaupo. Pagpasok niya sa driver’s seat, agad niyang sinabi, “Lahat ng kailangan mo, bibilhin natin.”

“Salamat, R-Red,” mahina kong tugon, pilit na itinatago ang lungkot at kaba.

“Sa restaurant na lang tayo mag-agahan. Hindi ba sabi mo marunong kang magluto at maglinis ng bahay?” bigla niyang tanong, bahagyang nakangiti.

“Oo, lahat ng putahe kaya kong lutuin. Magaling din akong maglaba,” sagot ko na may bahagyang kaba. Bigla siyang ngumiti, ngunit naputol ang usapan nang bahagya akong masamid.

“Okay ka lang ba?” tanong niya, bakas ang pag-aalala.

“W-wala ito. Ayos lang ako. Huwag mo akong intindihin,” sagot ko, pilit na binabalewala ang sakit sa lalamunan.

“Pagkatapos nating bumili ng gamit mo at kumain, pupunta tayo sa grocery store. Pero iiwan kita saglit dahil may aasikasuhin ako sa opisina. Ikaw na ang bahala sa pag-grocery, okay lang ba?” tanong niya nang kalmado. Tumango ako bilang tugon.

Pagdating namin sa mall, nauna akong bumaba ng sasakyan ngunit napasinghap ako nang maapak ko ang isang maliit na bato. Napansin ito ni Red at mabilis na umikot para tingnan ang aking paa.

“Hindi ka pala binigyan ng sapatos ni Yaya Linda?” tanong niya, halatang inis. “Stay here.”

Mabilis siyang pumasok sa loob ng mall, habang naiwan akong nagmamasid sa paligid. Ilang minuto ang lumipas bago siya bumalik, may dala siyang kahon. Iniabot niya ito sa akin, at pagbukas ko, nakita ko ang isang pares ng puting sandals.

“Isuot mo na,” aniya. Nang akmang titingnan ko ang presyo, mabilis niyang inagaw ang tag. “Hindi mo na kailangang alamin ‘yan.”

“Maraming salamat! Napakalaki na ng utang ko sa’yo,” sabi ko habang isinusukat ang sandals. Sukat na sukat ito, na ikinamangha ko. “Ang galing mo naman, kasya talaga!” Nginitian ko siya.

Bahagya siyang natigilan, tila napatingin nang matagal bago umiwas ng tingin. “Let’s go,” sabi niya bago mabilis na naglakad, dahilan para halos tumakbo ako upang makahabol.

Lumipas ang halos isang oras ng pamimili. Nang matapos, inabot niya sa akin ang isang itim na credit card.

“Ikaw na ang bahala sa groceries para sa isang buwan,” sabi niya habang nakaupo kami sa bench sa tapat ng grocery store.

Magsasalita sana ako nang bigla siyang bumalik matapos umalis ng ilang hakbang. Iniabot niya sa akin ang isang bagong cellphone.

“Sa’kin na ba ito?” tanong ko, nanlalaki ang mga mata. Tumango siya.

“Tatawagan kita mamaya. Hintayin mo ako rito,” bilin niya bago tuluyang umalis.

Habang papasok ako sa grocery store, napabulong ako sa sarili. “Lahat ng kakailanganin para sa isang buwan…”

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

Habang hawak-hawak ko ang bagong cellphone at credit card na inabot ni Red, tila bumigat ang bawat hakbang ko papasok sa grocery store. Sa kabila ng kanyang tulong, hindi ko maiwasang makaramdam ng malaking pagkakautang. Napabuntong-hininga ako habang nag-iisip kung paano ko maibabalik ang lahat ng kabutihan niya.

Pagpasok ko sa loob, sinulyapan ko ang paligid. Napakaraming tao, at bawat isa’y abala sa kanilang pamimili. Tahimik akong nagtulak ng cart, naglalakad sa gitna ng mga estante. Tinipon ko ang lakas ng loob upang unahin ang mga pangunahing kailangan—bigas, mantika, mga gulay, karne, at ilang mga pang-araw-araw na gamit. Habang hinahanap ang tamang brand ng kape, biglang bumalik sa isipan ko ang sinabi niya kanina.

“Lahat ng kakailanganin para sa isang buwan,” ulit ko sa sarili.

Sa bawat item na inilalagay ko sa cart, parang bigat din ng konsensya ko ang nadaragdagan. Hindi ko mapigilang tanungin ang sarili, bakit kaya siya ganito kabait sa akin? Ano bang ginawa ko para mag-alala siya ng ganito?

Nang makarating ako sa section ng frozen goods, napatigil ako sa harap ng istante ng mga ice cream. Isang maliit na batang babae ang napansin kong nakatitig dito habang kinakawayan ang kanyang ina. Bigla akong napangiti, naalala ko ang sarili ko noong bata pa ako. Ilang beses kong hiniling sa Diyos na sana magkaroon din ako ng pamilya—isang pamilyang tutupad sa kahit mumunting pangarap ko. Ngunit sa bawat hakbang sa buhay ko, tila mas lalo lang akong inilalayo sa ideyang iyon.

Pagkatapos ng halos isang oras ng pamimili, lumapit na ako sa cashier. Habang ini-scan ang mga items, hindi ko maiwasang kabahan. Hindi pa ako nakakahawak ng credit card, at hindi ko alam kung paano ito gamitin. Pero nang tinanggap ng cashier ang card at binigyan ako ng resibo, bahagya akong nakahinga nang maluwag.

Bitbit ang ilang malalaking supot, lumabas ako ng grocery store at bumalik sa bench kung saan kami naghiwalay ni Red. Dumaan ang ilang minuto, at naramdaman kong tumunog ang cellphone sa bulsa ko. Agad kong sinagot ang tawag.

“Hello?”

“I’m on my way back. May nakita akong restaurant sa kabilang kalsada. Doon na lang tayo kumain,” sagot ni Red mula sa kabilang linya.

“O-okay, hintayin kita rito,” sagot ko. Bago pa man siya sumagot ulit, agad niyang ibinaba ang tawag.

Makalipas ang ilang minuto, naramdaman ko ang pagdating niya. Mabilis siyang bumaba ng sasakyan at tinulungan akong bitbitin ang mga pinamili ko. Tahimik lamang kaming naglakad papunta sa restaurant, at sa bawat hakbang, pilit kong iniiwasan ang magtama ang aming mga mata.

Pagdating namin sa loob, agad kaming tinawag ng isang waiter upang paupuin. Simple ngunit elegante ang interior ng lugar. Habang iniabot ng waiter ang menu, mabilis itong sinuri ni Red bago tumingin sa akin.

“Ano gusto mo?” tanong niya.

“Ah… kahit ano na lang,” sagot ko, medyo naiilang.

Napailing siya bago siya ang umorder para sa aming dalawa. “Dalawang steak meal, medium rare, at dalawang mango shake,” aniya sa waiter bago nito kinuha ang menu at umalis.

Tahimik ang pagitan naming dalawa habang hinihintay ang pagkain. Hindi ko alam kung paano sisimulan ang usapan o kung dapat ko bang pasalamatan siya muli. Napansin kong nakatingin siya sa akin, ngunit hindi ko magawang salubungin ang kanyang titig.

“Bakit hindi ka kumakain nang maayos?” bigla niyang tanong, basag ang katahimikan.

“Ano?” gulat kong tanong pabalik.

“Kahapon, nung nakita kita sa labas ng mansion, ang payat-payat mo. Halos mag-collapse ka pa habang tumatakbo,” paliwanag niya, nakakunot ang noo.

“H-hindi naman po sa gano’n,” sagot ko, pilit na itinatago ang pagkapahiya. “Sanay lang po ako na konti lang ang kinakain.”

“Hindi mo kailangang magtiis ngayon. Habang nandito ka, magpakabusog ka,” seryosong sabi niya.

Hindi ko alam kung paano sasagutin iyon, kaya tahimik na lang akong tumango. Maya-maya’y dumating na ang aming pagkain. Sinimulan kong kainin ang steak habang pinagmamasdan siya. Napakaayos niyang kumain, at tila sanay na sanay sa ganitong klaseng setting. Samantalang ako, hirap na hirap pa rin gamitin ang kutsilyo at tinidor.

“Ang tagal mo kumain. Baka malamig na ‘yan,” puna niya habang nakatingin sa akin.

“Pasensya na,” bulong ko habang pilit na binibilisan ang pagsubo.

Pagkatapos naming kumain, bumalik kami sa kanyang sasakyan. Tahimik pa rin ang biyahe pauwi, ngunit sa loob-loob ko, dama kong nagiging magaan na ang pakikitungo niya sa akin. Nang makarating kami sa mansion, agad akong tumulong mag-ayos ng mga pinamili. Sa bawat supot na inaayos ko, iniisip ko kung paano ko maibabalik ang lahat ng kabutihang ipinakita niya sa akin.

Nang matapos ang lahat, lumapit siya sa akin. “I’ll leave you to rest for now. May meeting lang ako mamaya. Kung may kailangan ka, tawagin mo si Manang Linda.”

“Sige, salamat ulit, Red,” mahina kong sabi.

Tumango siya bago tumalikod at umalis. Nang maiwan akong mag-isa, napaupo ako sa sofa at saglit na napaisip. Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit niya ginagawa ang lahat ng ito para sa akin. Isa lang akong estranghero sa buhay niya, ngunit binibigyan niya ako ng pagkakataong magsimula muli.

Habang tinitingnan ko ang bagong cellphone na ibinigay niya, napangiti ako. Marahil ito ang simula ng bago kong buhay—isang bagong kabanata na puno ng pag-asa, at marahil, mga sagot sa tanong na matagal ko nang kinikimkim.