CHAPTER XXXII
VIOLETA BUENA MASANGSANG
Life is never fair nor easy. You will always end up happy or hurt it doesn’t always end up what we wanted to be.
Sa dami ng hiniling ko noon sa buhay ko. Wala ni isa man doon ang natupad. Ay meron naman pala ang bigyan ako ng taong magmamahal sa akin ng wag. Bigyan ako ng isang taong iintindi sa akin kahit anong mangyari. Syempre bukod sa pamilya at mga kaibigan ko.
There’s no assurance that they’ll really stick to me no matter what. But here I am loving this life God gave me even if it really shakes my whole world.
“Ada, ayos na ba ang order para sa table number 2?”
“Opo, Ate. Naserve na rin po ni Garret.”
Muli kung hinarap ang computer ko na puno ng booking at mga orders. Kapag weekend ay ganito kami dito sa store
