CHAPTER XXXVII
Totoo talaga ang kasabihang kapag iniiwasan mo ang isang tao, bagay o pagkakataon ay mas lalo kayong pinaglalapit ng tadhana. Ito ang kinakatakot ko simula noon pa pero parang multo na laging pinapaalala sa akin ang lahat. Dahil doon ay mas lalo akong hindi matahimik dahil pakiramdam ko ay mahahanap niya ako at malalaman ang tinatago kung sekreto.
Pero ngayon ang pagtakbo at pagtatago ay tapos na. Hindi na ako maaaring magtago pa sa sekreto ng anak ko. Kailangan ko nang harapin ang lahat ng ito.
“Mama… Blue didn’t do anything,” bulong ng anak ko habang nakayakap ito sa akin.
“I know, baby and Mama believe you,” pag-alo ko sa anak kung walang tigil sa paghikbi sa balikat ko.
Tiim bagang kung binalingan ang lalaking nasa harap ko hawak ang isang bawa
