Getaway Romance

014: Corollary

UNBEARABLE pain hit Jianne’s every pore like there were small streaks of electricity coursing throughout her body. And the pain was felt more acutely in her head, her throat, her waist, and her private parts. Then, from there, the pain would trail all throughout her body, making her almost numb from it.

Mahimbing pa sana ang pagkakatulog niya sa mga oras na ’to kung hindi lang dahil sa panan*kit ng kanyang katawan. Pinilit na lamang niya ang sariling makabangon sa pagkakahiga pero isang malakas na singhap ang pinakawalan niya matapos maramdaman ang mas matinding sakit sa balakang niya, sa pang-upo niya, lalo na sa pagkabab*e niya.

At kasabay ng pagragasa ng sakit ay ang parang nasirang dam na bumugso naman ang alaala niya tungkol sa nangyari—from the time she realized that she was drugged, then her escapades, until he coincidentally bumped into Ralph while trying to run away and hide. Maging ang ilang beses niyang pagsunggab kay Ralph hanggang sa tuluyan na ring nagpadala sa apoy ang lalaki. And then there was that fervent, lascivious, hardcore, x-rated s*x that lasted for hours.

“Fvck! It hurts!” mahinang daing ni Jianne dahil sa sabay-sabay na pagdating ng sakit sa kanyang katawan.

Hindi naman iyon ang unang beses na makipag-s*x siya, at hindi rin naman iyon ang pangalawa at pangatlong beses. Actually, she already lost count of the number of times she had "it" with different men. Pero hindi maunawaan ni Jianne kung bakit ganoon na lang katindi ng sakit na naramdaman niya matapos. Honestly speaking, it was more painful than her first time, as far as she remembers.

Katulad nga ng madalas niyang marinig at mabasa sa mga libro sa tuwing inilalarawan nila kung gaano kasakit ang unang beses ng s*x, parang ganoon na ganoon nga ang kasalukuyang nararamdaman ni Jianne. Iyong parang sinagasaan ng truck ang kanyang pagkab*bae at hindi pa nakontento dahil pati na buong katawan niya ang sinagasaan nito.

Ganoong klase ng sakit ang nararamdaman ni Jianne sa mga oras na ’yon. Inisip na lang niya sa huli na marahil dahil sa iyon ang unang beses na tumagal siya ng ilang oras kaya naman ganoon na lang kasakit ang nararamdaman niya ngayon.

Mabilis na napalingon si Jianne sa tabi niya nang maramdaman ang paggalaw sa bandang iyon. It was followed by a throaty groan, which made Jianne almost petrify herself from her position. Doon lang niya naramdaman ang mabigat na braso na nakayakap sa kanya mula sa likod.

There is no need to look behind to see who the owner of the hand is. Dahil nga sa mabilisang pag-flashback sa kanya nang nangyari ay naalala niya rin kung sino ang nagmamay-ari ng kamay na nakadagan sa kanya.

At hindi malaman ni Jianne kung ano ang magiging reaksyon niya. Kung dadaluyan ba siya ng hiya dahil nga sa kung paano niya inakit ang lalaki para pagbigyan siya sa kanyang kalaswa*n, o kung maiinis dahil hindi lang basta siya pinagbigyan ng lalaki kung ‘di inabuso nito ang kanyang sarili lalo na ang kanyang pagkababa*.

Mahinang napailing na lamang si Jianne sa kanyang sarili. Seeing that the man beside her is still asleep, Jianne has no plans to wake him up and wants to let the guy be responsible for everything. Una sa lahat ay hindi siya isang Maria Clara para panagutin si Ralph. Pangalawa ay kasalanan niya rin naman ang nangyari kaya wala dapat sisihin. Lastly, she’s not a hypocrite to deny that she liked what happened.

In the end, Jianne decided that the fact that she enjoyed it was enough to console both her and the man. Kaya kung balakin niya mang tumakas nang walang paalam ay hindi na niya iyon kasalanan.

Kaya naman ginawa ang lahat ni Jianne para makaalis mula sa pagkakayapos ni Ralph ng hindi ginagising ang lalaki. Although she couldn’t care less if the man would wake up or not, for her, at this time, it would be better if she could quietly leave.

Nang makalaya mula sa mga braso ni Ralph ay kaagad na pinulot ni Jianne ang mga nakakalat na damit kung saan man ang mga iyon napadpad. Mabilis siyang nagbihis at bago umalis ay sinulyapan niya pa muna ang lalaking mahimbing pa rin ang pagkakahiga sa kama at tahimik na pinasalamatan ito.

The moment that Jianne left the room, the tightly closed eyes of Ralph slowly opened. Tahimik na nakatingin lang siya sa nakabukas na pinto ng kuwarto hanggang sa marinig niya ang tunog ng pagsara ng pinto ng kanilang cabin.

Ilang segundo pa munang tumulala si Ralph bago dahan-dahang napaupo sa kama. Ang nakatakip na malaking kumot sa kanya ay dumausdos dahilan para muling masilayan ang kanyang kahubaran.

His tanned skin, which was being hit by the afternoon light that penetrated the inside of the room from the glass window, shines so brightly that it almost looks like he has a golden skin tone. Dumagdag pa nga ang nagmumura niyang mga pandesal na parang pinahiran ng margarine dahil sa kulay.

Kung sino man ang makakikita sa kanya sa mga oras na iyon ay hindi na kataka-taka kung parang asong ulol na naglalaway habang sinusundan pababa ang tingin pasunod sa bahagyang nakasilip na v-line at pababa pa sa pagkalalak* nitong natatakpan ng kumot.

Wild imaginations would come to anyone’s mind while trying to imagine the thing under the eyesore quilt that was covering ‘it’.

Obviously, Ralph was already awake the moment he felt the woman beside her move. Bilang isang agent, natural na sa kanya ang pagiging alerto at mababaw ang tulog. Sa panganib na dala ng kanyang propesyon, parte na ng sistema niya ang mga qualities na iyon.

Kaya naman kahit na ramdam pa rin niya ang pagod mula sa ilang oras din niyang pang-aararo ay nandoon pa rin ang pagkaalerto niya. Pero imbes na ipaalam sa babae ang pagiging gising niya ay nanatili siya sa pagpikit at nagpanggap na tulog.

Hindi niya rin malaman ang dahilan pero parang gusto niya lang alamin kung ano nga ba ang magiging reaksyon ng babae pagkatapos ng ginawa nilang kababalaghan. And he’s not sure if he could feel relief or disappointment with the woman’s reaction.

Hindi lang ito nag-eskandalo katulad ng inaasahan niya, tahimik din itong umalis na para bang ni-hit and run siya. Pero maliban sa kaunting disappointment, a small attraction and a more profound emotion appeared in Ralph that he immediately ignored.

TULALANG pinaglaruan ni Jianne ang kinakaing hainanese chicken rice gamit ang hawak na chopstick. Halos nakakatatlong subo pa lang siya pero parang wala na agad siyang gana. Not because the food was not good nor she felt full, but simply because she has so much things to think in her mind and end up in a daze.

Kung hindi naman dahil sa mga iniisip niya ay hindi imposibleng ignorahin niya ang mga pagkain sa harap niya. Sa plate presentation pa lang ng mga pagkain ay matatakam ka na, mano pa kaya ang maamoy ang nakakagutom na amoy ay hindi imposible ang makaramdam ng pagkagutom.

Pero kahit gaano pa nakaaakit ang bango at nakakagutom ang amoy ng mga pagkaing nakahain sa harap ng lamesa ay hindi ng mga ito magawang makuha ang atensyon niya. Dahil nga sa mga oras na iyon ay iniisip pa rin niya ang mga nangyari mula kaninang umaga.

Honestly speaking, since this morning, Jianne had no proper meal. Mula sa almusal niyang nakakalimang subo pa lang siya ay nadroga na siya, hanggang sa tanghalian na idinaan niya sa walang kapagurang s*x, ngayon lang siya makakakain ng maayos.

But it seems like heaven had no plan in letting her eat something so instead of ravaging the tasty foods, she was dazing out.

It can’t be help though. Kahit sinong matinong tao ang makaranas ng naranasan niya sa nagdaang mga oras ay talagang mapapaisip ng malalim. Baka nga hindi pa makayanan ng iba ang sitwasyon at mauwi sa pagkabaliw kung hindi kasing tibay ng mental na pag-iisip ni Jianne ang sa kanila.

If she was right, it was only her fifthieth day in the ship yet she already experience both heaven and hell. Sa totoo lang ay iyon ang unang beses na makaranas ng ganoong excitement si Jianne and she could not deny the thrill it brought in her.

Ewan ba niya at sa halip na makaramdam ng pagkatuliro sa sunod-sunod na pangyayari sa kanya ay matinding excitement pa nga ang naramdaman niya. the thrill of thinking and guessing what may happen to her next gives a tingling sensation in her mind and body, which is abnormal in all forms.

“Mukhang kailangan na nga yata akong magpatingin sa psychologist. My mental state is no longer normal,” Jianne muttered to herself with a sigh after that thought.

Pilit na isinantabi na lamang niya ang tungkol doon at nag-isip ng iba. Dahil siguro si Jianne na kapag pinagpatuloy niya pa ang pag-iisip tungkol doon ay tuluyan na nga siyang maging abnormal.

“Ah!” biglang singhap ni Jianne na nagpagulat sa waitress na naglalapag ng mga desserts na in-order niya kanina.

“I’m sorry,” mahinang paumanhin ni Jianne na nakangiting inilingan naman ng waitress.

Hinintay muna ni Jianne na makaalis ang waitress at nang maiwan muling mag-isa sa private cubicle na kinuha pa para sa kanya ni Demetrius bago ito magpaalam kanina na hindi siya nito masasamahang kumain.

Pagkatapos niya kasing takasan si Ralph ay walang pagdadalawang-isip na pumunta siya sa kuwartong inihanda sa kanya ni Demetrius. Ang plano niya ay sisihin ang lalaki sa ginawa nitong pagpapainom sa kanya ng aphrodisiac.

But the thing that Jianne was hoping to happen did not happen, and instead, she was still tied with Demetrius as the man became more apprehensive with his actions towards her to the point that he would leave a few men to watch on her.

Matapos kasi ng pagreklamo niya kay Demetrius sa ginawa nitong pagdroga sa kanya ay walang alinlangang ipinasa nito sa mga tauhan ang kasalanan. The man told her of his innocense with what happened to her and that he never told his men about drugging her.

Sa paraan ng pagkakasabi nito at sa itsura ng lalaki ay kahit sino’y maniniwalang wala nga siyang kinalaman sa nangyari. But not Jianne. Jianne had already seen different faces. Mula sa mga taong masama na mula panloob at panlabas, hanggang sa mga taong mukhang inosente pero mas masahol pa sa halimaw ang ugali—all types of evil had been seen by Jianne as part of her job as a con.

Kinimkim na lamang ni Jianne ang hindi niya paniniwala at hinayaan ang lalaking idaan siya sa paraan nito ng panunuyo. Hindi na ipinilit pa ni Jianne ang tungkol doon at baka tanungin pa siya ng lalaki kung paano niya natanggal sa sistema niya ang droga. Hindi niya alam kung paano iyon sasagutin kaya nanahimik na rin siya.

Kahit pa nga hindi siya natuwa sa pag-iwan nito sa kanya ng ilang tauhan para bantayan siya ay nanatiling tahimik si Jianne. Gustuhin mang magalit ni Jianne pero alam niyang sa mga oras na ito ay wala siyang karapatan at lalong hindi pa ganoon kataas ang estado niya sa harap ng lalaki at sa mga tauhan nito para magdesisyon para sa sarili. Isa pa rin siyang bihag sa tingin ng mga tauhan ni Demetrius kaya wala siyang magagawa.

All she could do for now is think about how to shake off the men that Demetrius left to watch her.

Naalala niya kasi ang usapan nila ng mga kaibigan kung saan binigyan lamang siya ng mga ito ng anim na araw bago siya sunduin ng mga ito. At ngayon ang ikalimang araw niya pero kumpara sa inaasahan niya at ng mga kaibigan na maaani niya ay uunti pa ang mga iyon. At bukas din ng gabi ay darating na ang nirentahang fishing boat ng mga kaibigan na siya ring gagamitin nila para tumakas.

Pero paano na lang siya makatatakas kung hindi pa sapat para sa kanila ang nakulimbat niya. Pwede naman siyang bumawi ngayong gabi, iyon ay kung may mood siyang gawin iyon. Dahil nga sa nangyari ay wala talaga sa mood si Jianne na gawin ang misyon niya.

Kung pipilitin naman niya ang sarili ay baka mas lalo lang siyang mapahamak dahil paniguradong hindi siya makakapagpokus sa ginagawa dahilan para mahuli siya. Mas gugustuhin niya pang umuwi ng talunan kaysa ang mahuli.

Maybe she could just take this day as a break. Pahinga muna siya sa lahat ng isipin niya maging sa misyon niya bago siya magpatuloy ulit bukas. Mula sa pagpaplano kung paanong makababawi hanggang sa plano kung paano niya tatakasan ang lahat bukas ay isasantabi niya sa araw na ito. Sisiguraduhin na lang niyang mababawi niya bukas lahat ng kulang.

For now, she could clear her mind with wild thoughts and pretend that she was really on vacation alone. Nang ma-enjoy niya ng tuluyan ang mga dapat niyang i-enjoy.

With that thought, Jianne finally gave all her attention to the mouth-watering foods displayed in front of her. Ang kaninang puro mga mabibigat sa tiyan na pagkain ay nadagdagan ng masasarap na desserts. So the food that was enough for two hungry beasts turned into a banquet for three. To the point that the table for four no longer had any space.

Halos magningning ang mga mata ni Jianne habang nakatingin sa mga pagkain. And maybe to prove her point, a grumble was heard from her stomach, urging her to finally eat something. At sino ba naman siya para ignorahin ang mga libreng pagkain.

“Thank you, Lord, for the food.”