"HINDI pa dapat kumikilos ang mga anak ko para maghanap-buhay," bulong ko na pinalis ang aking mga luha. "Baka mapabayaan nila ang kanilang pag-aaral."
Napatingin ako sa unahang pintuan ng aming bahay nang marinig ang malakas na iyak ng aming bunsong anak. Naibulong ko ang kanyang pangalan ng malamang buhat siya ni Anna, na halatang natataranta.
"Aldin," tawag nito sa anak ko. "Aldin, si Alyene!"
Mabilis itong pumunta sa hamburger store at ibinigay kay Aldin ang bata.
"Bakit umiyak ang baby, Anna?" tanong ni Aldin. "Nahulog ba siya?"
"Naku, hindi naman," tugon ni Anna. "Nagising siya tapos biglang umiyak laya binuhat ko. Pero hindi ko napatahan. Parang merong masakit sa kanya."
Hinele ni Aldin si Alyene para patahanin. Pero sige pa rin ang iyak ng aming bunso.
"Anna, paki-intindi mo
