Hindi pa kami nakakalayo ng bahay nila Tiya Isabel ay muling nakatulog si Mateo. Masyado pa rin naman kasing maaga. Ni hindi pa nga sumisikat ang araw. Pero nakakatuwa, dahil kahit antok na antok pa siya kanina, ay tumulong siya sa pag-iimpake ng mga damit niya. Napakasarap niyang pagmasdan habang natutulog. Napaka-inosente at napakabuti ng kanyang puso. Siguro, talagang nagmana siya kay Marc. At mabut na iyon. May pagdududa pa rin sa mga tingin ni Tiya Isabel sa akin. Pero wala na akong magagawa doon. Ang mahalaga ngayon ay kasama ko na sila. Kahit papaano ay nabawasan ang iniisip ko. Tinanong ko si Tiya Isabel kung mayroon ba silang maaaring puntahan o tirahan sa labas ng Arkhenham pansamantala. Sinabi niya na may iniwang pera si Marc sa kanila, na maaari nilang gamitin para umupa ng b
