“DOMINIC, anak,” tawag sa kanya ni Doming matapos ang hapunan.
Kinabahan siya. Hindi niya alam kung magi-guilty siya dahil sa namagitan sa kanila ni Kitkat. Patuloy niyang idinidikta sa isip na natural lang din naman iyon sa kanila. Kinokonsola niya ang sarili na ang iba nga ay lagpas pa roon ang ginagawa.
Pagkatapos ng maiinit na sandali ay inihatid na rin niya si Kitkat. Halos wala silang kibuan. Pero sa tuwing magtatama ang tingin nila, nagpapalitan sila ng kiming ngiti. Umuwi siya na parang nakalutang sa alapaap. Walang pa ring tao sa bahay nang makabalik siya kaya mas napagbigyan niya ang sarili na mangarap ng gising.
Hindi niya makakalimutan ang karanasan na iyon. Alam niya kulang pa iyon. Alam niya may mas higit pa roon. Pero sa kalagitnaan ng init na pumupuno sa kanya, nanaig pa
