*SEBASTIAN*
"S-Sigurado ka bang buhay pa sila?" Takot na takot pa rin si Wendell. Kapansin-pansin naman sa mga ekspresyon ng mukha niya. Tumingin ako sa kaniya at ngumiti.
"Dapat lang sa kanila iyon. Ikaw ang mas inaalala ko ngayon, iyong sugat mo sa leeg. Kailangan magamot natin iyan." Sabi ko. Wala naman ng dugo pero namumula pa rin ang hiwa. May mantsa na rin ng dugo sa kwelyo niya.
"O-okay lang ako. Salamat nga pala kanina."
Iniwanan na namin ang tatlong iyon. Hindi ko alam kung buhay pa ba sila---mas mabuti kung patay na sila. Gustong gusto ko silang patayin kung hindi lang ako napigilan ni Wendell. Dahil sa kanila, nabasag ang salamin ng sasakyan ko. Kabibili ko lang nito---sinira kaagad nila. Ang papangit ng mga itsura nila, mababaho ang hininga, parang bungo ang mukha nila sa
